ایّوب 19
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1پس ایوب در جواب گفت:
1Then Job answered, and said:
2«تا به کی جان مرا می‌رنجانید؟ و مرا به سخنان خود فرسوده می‌سازید؟
2How long do you afflict my soul, and break me in pieces with words?
3این ده مرتبه است که مرا مذمت نمودید، و خجالت نمی کشید که با من سختی می‌کنید؟
3Behold, these ten times you confound me, and are not ashamed to oppress me.
4و اگر فی الحقیقه خطا کرده‌ام، خطای من نزد من می‌ماند.
4For if I have been ignorant, my ignorance shall be with me.
5اگر فی الواقع بر من تکبر نمایید و عار مرا بر من اثبات کنید،
5But you have set yourselves up against me, and reprove me with my reproaches.
6پس بدانید که خدا دعوی مرا منحرف ساخته، و به دام خود مرا احاطه نموده است.
6At least now understand, that God hath not afflicted me with an equal judgment, and compassed me with his scourges.
7اینک از ظلم، تضرع می‌نمایم و مستجاب نمی شوم و استغاثه می‌کنم و دادرسی نیست.
7Behold I cry suffering violence, and no one will hear: I shall cry aloud, and there is none to judge.
8طریق مرا حصارنموده است که از آن نمی توانم گذشت و برراههای من تاریکی را گذارده است.
8He hath hedged in my path round about, and I cannot pass, and in my way he hath set darkness.
9جلال مرا ازمن کنده است و تاج را از سر من برداشته،
9He hath stripped me of my glory, and hath taken the crown from my head.
10مرا ازهر طرف خراب نموده، پس هلاک شدم. و مثل درخت، ریشه امید مرا کنده است.
10He hath destroyed me on every side, and I am lost, and he hath taken away my hope, as from a tree that is plucked up.
11غضب خودرا بر من افروخته، و مرا یکی از دشمنان خودشمرده است.
11His wrath is kindled against me, and he hath counted me as his enemy.
12فوجهای او با هم می‌آیند و راه خود را بر من بلند می‌کنند و به اطراف خیمه من اردو می‌زنند.
12His troops have come together, and have made themselves a way by me, and have besieged my tabernacle round about.
13«برادرانم را از نزد من دور کرده است وآشنایانم از من بالکل بیگانه شده‌اند.
13He hath put my brethren far from me, and my acquaintance like strangers have departed from me.
14خویشانم مرا ترک نموده و آشنایانم مرا فراموش کرده‌اند.
14My kinsmen have forsaken me, and they that knew me, have forgotten me.
15نزیلان خانه‌ام و کنیزانم مرا غریب می‌شمارند، و در نظر ایشان بیگانه شده‌ام.
15They that dwelt in my house, and my maidservants have counted me a stranger, and I have been like an alien in their eyes.
16غلام خود راصدا می‌کنم و مرا جواب نمی دهد، اگر‌چه او را به دهان خود التماس بکنم.
16I called my servant, and he gave me no answer, I entreated him with my own mouth.
17نفس من نزد زنم مکروه شده است و تضرع من نزد اولاد رحم مادرم.
17My wife hath abhorred my breath, and I entreated the children of my womb.
18بچه های کوچک نیز مرا حقیرمی شمارند و چون برمی خیزم به ضد من حرف می‌زنند.
18Even fools despise me; and when I gone from them, they spoke against me.
19همه اهل مشورتم از من نفرت می‌نمایند، و کسانی را که دوست می‌داشتم از من برگشته‌اند.
19They that were sometime my counsellors, have abhorred me: and he whom I love most is turned against me.
20استخوانم به پوست و گوشتم چسبیده است، و با پوست دندانهای خودخلاصی یافته‌ام.
20The flesh being consumed. My bone hath cleaved to my skin, and nothing but lips are left about my teeth.
21بر من ترحم کنید! ترحم کنیدشما‌ای دوستانم! زیرا دست خدا مرا لمس نموده است.
21Have pity on me, have pity on me, at least you my friends, because the hand of the Lord hath touched me.
22چرا مثل خدا بر من جفا می‌کنید وازگوشت من سیر نمی شوید.
22Why do you persecute me as God, and glut yourselves with my flesh?
23کاش که سخنانم الان نوشته می‌شد! کاش که در کتابی ثبت می‌گردید،
23Who will grant me that my words may be written? Who will grant me that they may be marked down in a book?
24و با قلم آهنین و سرب بر صخره‌ای تا به ابد کنده می‌شد!
24With an iron pen and in a plate of lead, or else be graven with an instrument in flint stone.
25و من می‌دانم که ولی من زنده است، و در ایام آخر، بر زمین خواهدبرخاست.
25For I know that my Redeemer liveth, and in the last day I shall rise out of the earth.
26و بعد از آنکه این پوست من تلف شود، بدون جسدم نیز خدا را خواهم دید.
26And I shall be clothed again with my skin, and in my flesh I will see my God.
27ومن او را برای خود خواهم دید. و چشمان من بر اوخواهد نگریست و نه چشم دیگری. اگر‌چه گرده هایم در اندرونم تلف شده باشد.
27Whom I myself shall see, and my eyes shall behold, and not another: this my hope is laid up in my bosom.
28اگربگویید چگونه بر او جفا نماییم و حال آنگاه اصل امر در من یافت می‌شود.
28Why then do you say now: Let us persecute him, and let us find occasion of word against him?
29پس از شمشیربترسید، زیرا که سزاهای شمشیر غضبناک است، تا دانسته باشید که داوری خواهد بود.»
29Flee then from the face of the sword, for the sword is the revenger of iniquities: and know ye that there is judgment.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.