ایّوب 19
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1پس ایوب در جواب گفت:
1Job prit la parole et dit:
2«تا به کی جان مرا می‌رنجانید؟ و مرا به سخنان خود فرسوده می‌سازید؟
2Jusques à quand affligerez-vous mon âme, Et m’écraserez-vous de vos discours?
3این ده مرتبه است که مرا مذمت نمودید، و خجالت نمی کشید که با من سختی می‌کنید؟
3Voilà dix fois que vous m’outragez; N’avez-vous pas honte de m’étourdir ainsi?
4و اگر فی الحقیقه خطا کرده‌ام، خطای من نزد من می‌ماند.
4Si réellement j’ai péché, Seul j’en suis responsable.
5اگر فی الواقع بر من تکبر نمایید و عار مرا بر من اثبات کنید،
5Pensez-vous me traiter avec hauteur? Pensez-vous démontrer que je suis coupable?
6پس بدانید که خدا دعوی مرا منحرف ساخته، و به دام خود مرا احاطه نموده است.
6Sachez alors que c’est Dieu qui me poursuit, Et qui m’enveloppe de son filet.
7اینک از ظلم، تضرع می‌نمایم و مستجاب نمی شوم و استغاثه می‌کنم و دادرسی نیست.
7Voici, je crie à la violence, et nul ne répond; J’implore justice, et point de justice!
8طریق مرا حصارنموده است که از آن نمی توانم گذشت و برراههای من تاریکی را گذارده است.
8Il m’a fermé toute issue, et je ne puis passer; Il a répandu des ténèbres sur mes sentiers.
9جلال مرا ازمن کنده است و تاج را از سر من برداشته،
9Il m’a dépouillé de ma gloire, Il a enlevé la couronne de ma tête.
10مرا ازهر طرف خراب نموده، پس هلاک شدم. و مثل درخت، ریشه امید مرا کنده است.
10Il m’a brisé de toutes parts, et je m’en vais; Il a arraché mon espérance comme un arbre.
11غضب خودرا بر من افروخته، و مرا یکی از دشمنان خودشمرده است.
11Il s’est enflammé de colère contre moi, Il m’a traité comme l’un de ses ennemis.
12فوجهای او با هم می‌آیند و راه خود را بر من بلند می‌کنند و به اطراف خیمه من اردو می‌زنند.
12Ses troupes se sont de concert mises en marche, Elles se sont frayées leur chemin jusqu’à moi, Elles ont campé autour de ma tente.
13«برادرانم را از نزد من دور کرده است وآشنایانم از من بالکل بیگانه شده‌اند.
13Il a éloigné de moi mes frères, Et mes amis se sont détournés de moi;
14خویشانم مرا ترک نموده و آشنایانم مرا فراموش کرده‌اند.
14Je suis abandonné de mes proches, Je suis oublié de mes intimes.
15نزیلان خانه‌ام و کنیزانم مرا غریب می‌شمارند، و در نظر ایشان بیگانه شده‌ام.
15Je suis un étranger pour mes serviteurs et mes servantes, Je ne suis plus à leurs yeux qu’un inconnu.
16غلام خود راصدا می‌کنم و مرا جواب نمی دهد، اگر‌چه او را به دهان خود التماس بکنم.
16J’appelle mon serviteur, et il ne répond pas; Je le supplie de ma bouche, et c’est en vain.
17نفس من نزد زنم مکروه شده است و تضرع من نزد اولاد رحم مادرم.
17Mon humeur est à charge à ma femme, Et ma plainte aux fils de mes entrailles.
18بچه های کوچک نیز مرا حقیرمی شمارند و چون برمی خیزم به ضد من حرف می‌زنند.
18Je suis méprisé même par des enfants; Si je me lève, je reçois leurs insultes.
19همه اهل مشورتم از من نفرت می‌نمایند، و کسانی را که دوست می‌داشتم از من برگشته‌اند.
19Ceux que j’avais pour confidents m’ont en horreur, Ceux que j’aimais se sont tournés contre moi.
20استخوانم به پوست و گوشتم چسبیده است، و با پوست دندانهای خودخلاصی یافته‌ام.
20Mes os sont attachés à ma peau et à ma chair; Il ne me reste que la peau des dents.
21بر من ترحم کنید! ترحم کنیدشما‌ای دوستانم! زیرا دست خدا مرا لمس نموده است.
21Ayez pitié, ayez pitié de moi, vous, mes amis! Car la main de Dieu m’a frappé.
22چرا مثل خدا بر من جفا می‌کنید وازگوشت من سیر نمی شوید.
22Pourquoi me poursuivre comme Dieu me poursuit? Pourquoi vous montrer insatiables de ma chair?
23کاش که سخنانم الان نوشته می‌شد! کاش که در کتابی ثبت می‌گردید،
23Oh! Je voudrais que mes paroles fussent écrites, Qu’elles fussent écrites dans un livre;
24و با قلم آهنین و سرب بر صخره‌ای تا به ابد کنده می‌شد!
24Je voudrais qu’avec un burin de fer et avec du plomb Elles fussent pour toujours gravées dans le roc…
25و من می‌دانم که ولی من زنده است، و در ایام آخر، بر زمین خواهدبرخاست.
25Mais je sais que mon rédempteur est vivant, Et qu’il se lèvera le dernier sur la terre.
26و بعد از آنکه این پوست من تلف شود، بدون جسدم نیز خدا را خواهم دید.
26Quand ma peau sera détruite, il se lèvera; Quand je n’aurai plus de chair, je verrai Dieu.
27ومن او را برای خود خواهم دید. و چشمان من بر اوخواهد نگریست و نه چشم دیگری. اگر‌چه گرده هایم در اندرونم تلف شده باشد.
27Je le verrai, et il me sera favorable; Mes yeux le verront, et non ceux d’un autre; Mon âme languit d’attente au-dedans de moi.
28اگربگویید چگونه بر او جفا نماییم و حال آنگاه اصل امر در من یافت می‌شود.
28Vous direz alors: Pourquoi le poursuivions-nous? Car la justice de ma cause sera reconnue.
29پس از شمشیربترسید، زیرا که سزاهای شمشیر غضبناک است، تا دانسته باشید که داوری خواهد بود.»
29Craignez pour vous le glaive: Les châtiments par le glaive sont terribles! Et sachez qu’il y a un jugement.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.