ایّوب 9
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Louis Segond 1910
1پس ایوب در جواب گفت:
1Job prit la parole et dit:
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
2Je sais bien qu’il en est ainsi; Comment l’homme serait-il juste devant Dieu?
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
3S’il voulait contester avec lui, Sur mille choses il ne pourrait répondre à une seule.
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
4A lui la sagesse et la toute-puissance: Qui lui résisterait impunément?
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
5Il transporte soudain les montagnes, Il les renverse dans sa colère.
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
6Il secoue la terre sur sa base, Et ses colonnes sont ébranlées.
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
7Il commande au soleil, et le soleil ne paraît pas; Il met un sceau sur les étoiles.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
8Seul, il étend les cieux, Il marche sur les hauteurs de la mer.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
9Il a créé la Grande Ourse, l’Orion et les Pléiades, Et les étoiles des régions australes.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
10Il fait des choses grandes et insondables, Des merveilles sans nombre.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
11Voici, il passe près de moi, et je ne le vois pas, Il s’en va, et je ne l’aperçois pas.
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
12S’il enlève, qui s’y opposera? Qui lui dira: Que fais-tu?
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
13Dieu ne retire point sa colère; Sous lui s’inclinent les appuis de l’orgueil.
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
14Et moi, comment lui répondre? Quelles paroles choisir?
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
15Quand je serais juste, je ne répondrais pas; Je ne puis qu’implorer mon juge.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
16Et quand il m’exaucerait, si je l’invoque, Je ne croirais pas qu’il eût écouté ma voix,
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
17Lui qui m’assaille comme par une tempête, Qui multiplie sans raison mes blessures,
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
18Qui ne me laisse pas respirer, Qui me rassasie d’amertume.
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
19Recourir à la force? Il est tout-puissant. A la justice? Qui me fera comparaître?
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
20Suis-je juste, ma bouche me condamnera; Suis-je innocent, il me déclarera coupable.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
21Innocent! Je le suis; mais je ne tiens pas à la vie, Je méprise mon existence.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
22Qu’importe après tout? Car, j’ose le dire, Il détruit l’innocent comme le coupable.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
23Si du moins le fléau donnait soudain la mort!… Mais il se rit des épreuves de l’innocent.
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
24La terre est livrée aux mains de l’impie; Il voile la face des juges. Si ce n’est pas lui, qui est-ce donc?
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
25Mes jours sont plus rapides qu’un courrier; Ils fuient sans avoir vu le bonheur;
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
26Ils passent comme les navires de jonc, Comme l’aigle qui fond sur sa proie.
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
27Si je dis: Je veux oublier mes souffrances, Laisser ma tristesse, reprendre courage,
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
28Je suis effrayé de toutes mes douleurs. Je sais que tu ne me tiendras pas pour innocent.
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
29Je serai jugé coupable; Pourquoi me fatiguer en vain?
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
30Quand je me laverais dans la neige, Quand je purifierais mes mains avec du savon,
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
31Tu me plongerais dans la fange, Et mes vêtements m’auraient en horreur.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
32Il n’est pas un homme comme moi, pour que je lui réponde, Pour que nous allions ensemble en justice.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
33Il n’y a pas entre nous d’arbitre, Qui pose sa main sur nous deux.
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
34Qu’il retire sa verge de dessus moi, Que ses terreurs ne me troublent plus;
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
35Alors je parlerai et je ne le craindrai pas. Autrement, je ne suis point à moi-même.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.