Ijob 9
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Ijob respondis kaj diris:
1Job prit la parole et dit:
2Certe, mi scias, ke tiel estas; Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?
2Je sais bien qu’il en est ainsi; Comment l’homme serait-il juste devant Dieu?
3Se li volus havi kun Li juĝan disputon, Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.
3S’il voulait contester avec lui, Sur mille choses il ne pourrait répondre à une seule.
4Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto; Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?
4A lui la sagesse et la toute-puissance: Qui lui résisterait impunément?
5Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas, Ke Li renversis ilin en Sia kolero;
5Il transporte soudain les montagnes, Il les renverse dans sa colère.
6Li skuas la teron de ĝia loko, Ke ĝiaj kolonoj tremas;
6Il secoue la terre sur sa base, Et ses colonnes sont ébranlées.
7Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas, Kaj la stelojn Li sigelfermas;
7Il commande au soleil, et le soleil ne paraît pas; Il met un sceau sur les étoiles.
8Li sola etendas la ĉielon, Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;
8Seul, il étend les cieux, Il marche sur les hauteurs de la mer.
9Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn, Kaj la stelojn de la sudo;
9Il a créé la Grande Ourse, l’Orion et les Pléiades, Et les étoiles des régions australes.
10Li faras neesploreblajn grandaĵojn, Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.
10Il fait des choses grandes et insondables, Des merveilles sans nombre.
11Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos; Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.
11Voici, il passe près de moi, et je ne le vois pas, Il s’en va, et je ne l’aperçois pas.
12Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li? Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?
12S’il enlève, qui s’y opposera? Qui lui dira: Que fais-tu?
13Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi; Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.
13Dieu ne retire point sa colère; Sous lui s’inclinent les appuis de l’orgueil.
14Des pli ĉu mi povus respondi al Li, Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?
14Et moi, comment lui répondre? Quelles paroles choisir?
15Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus; Sed mi nur petegus mian juĝanton.
15Quand je serais juste, je ne répondrais pas; Je ne puis qu’implorer mon juge.
16Se mi vokus kaj Li respondus, Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,
16Et quand il m’exaucerait, si je l’invoque, Je ne croirais pas qu’il eût écouté ma voix,
17Li, kiu povas frakasi min per ventego Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.
17Lui qui m’assaille comme par une tempête, Qui multiplie sans raison mes blessures,
18Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton, Sed Li satigas min per maldolĉo.
18Qui ne me laisse pas respirer, Qui me rassasie d’amertume.
19Se oni volas forton, Li estas potenca; Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?
19Recourir à la force? Il est tout-puissant. A la justice? Qui me fera comparaître?
20Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos; Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.
20Suis-je juste, ma bouche me condamnera; Suis-je innocent, il me déclarera coupable.
21Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo, Mi abomenas mian vivon.
21Innocent! Je le suis; mais je ne tiens pas à la vie, Je méprise mon existence.
22Ĉio estas egala; tial mi diras: Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.
22Qu’importe après tout? Car, j’ose le dire, Il détruit l’innocent comme le coupable.
23Kiam vipo subite ekbatas, Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.
23Si du moins le fléau donnait soudain la mort!… Mais il se rit des épreuves de l’innocent.
24La tero estas transdonita en la manon de malpiulo; La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras. Se ne Li, tiam kiu?
24La terre est livrée aux mains de l’impie; Il voile la face des juges. Si ce n’est pas lui, qui est-ce donc?
25Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo; Ili forkuris, ne vidis bonon;
25Mes jours sont plus rapides qu’un courrier; Ils fuient sans avoir vu le bonheur;
26Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano, Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.
26Ils passent comme les navires de jonc, Comme l’aigle qui fond sur sa proie.
27Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon, Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:
27Si je dis: Je veux oublier mes souffrances, Laisser ma tristesse, reprendre courage,
28Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj; Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.
28Je suis effrayé de toutes mes douleurs. Je sais que tu ne me tiendras pas pour innocent.
29Mi restos ja malprava; Por kio do mi vane min turmentas?
29Je serai jugé coupable; Pourquoi me fatiguer en vain?
30Se mi lavus min per neĝa akvo Kaj purigus miajn manojn per lesivo,
30Quand je me laverais dans la neige, Quand je purifierais mes mains avec du savon,
31Eĉ tiam Vi trempus min en koto, Kaj miaj vestoj min abomenus.
31Tu me plongerais dans la fange, Et mes vêtements m’auraient en horreur.
32Ĉar Li ne estas homo simile al mi, Ke mi povu respondi al Li, Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.
32Il n’est pas un homme comme moi, pour que je lui réponde, Pour que nous allions ensemble en justice.
33Ne ekzistas inter ni arbitracianto, Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.
33Il n’y a pas entre nous d’arbitre, Qui pose sa main sur nous deux.
34Li forigu de mi Sian vergon, Kaj Lia teruro ne timigu min;
34Qu’il retire sa verge de dessus moi, Que ses terreurs ne me troublent plus;
35Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin, Ĉar ne tia mi estas en mi mem.
35Alors je parlerai et je ne le craindrai pas. Autrement, je ne suis point à moi-même.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.