Ijob 15
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Ekparolis Elifaz, la Temanano, kaj diris:
1Éliphaz de Théman prit la parole et dit:
2Ĉu saĝulo povas respondi per ventaj opinioj, Kaj plenigi sian ventron per sensencaĵoj?
2Le sage répond-il par un vain savoir? Se gonfle-t-il la poitrine du vent d’orient?
3Vi disputas per vortoj senutilaj, Kaj per paroloj, kiuj nenion helpas.
3Est-ce par d’inutiles propos qu’il se défend? Est-ce par des discours qui ne servent à rien?
4Vi forigas la timon, Kaj senvalorigas preĝon antaŭ Dio.
4Toi, tu détruis même la crainte de Dieu, Tu anéantis tout mouvement de piété devant Dieu.
5Ĉar via malbonago instigas vian buŝon, Kaj vi elektis stilon de maliculoj.
5Ton iniquité dirige ta bouche, Et tu prends le langage des hommes rusés.
6Vin kondamnas via buŝo, ne mi; Kaj viaj lipoj atestas kontraŭ vi.
6Ce n’est pas moi, c’est ta bouche qui te condamne. Ce sont tes lèvres qui déposent contre toi.
7Ĉu vi naskiĝis la unua homo? Ĉu vi estas kreita pli frue ol la altaĵoj?
7Es-tu né le premier des hommes? As-tu été enfanté avant les collines?
8Ĉu vi aŭdis la sekretan decidon de Dio, Kaj alkaptis al vi la saĝon?
8As-tu reçu les confidences de Dieu? As-tu dérobé la sagesse à ton profit?
9Kion vi scias tian, kion ni ne scias? Kion vi komprenas tian, kio al ni mankas?
9Que sais-tu que nous ne sachions pas? Quelle connaissance as-tu que nous n’ayons pas?
10Inter ni estas grizuloj kaj maljunuloj, Kiuj vivis pli longe ol via patro.
10Il y a parmi nous des cheveux blancs, des vieillards, Plus riches de jours que ton père.
11Ĉu tiel malmulte valoras por vi la konsoloj de Dio Kaj vorto kvieta?
11Tiens-tu pour peu de chose les consolations de Dieu, Et les paroles qui doucement se font entendre à toi?…
12Kial vin tiel levas via koro, Kaj kial tiel palpebrumas viaj okuloj,
12Où ton cœur t’entraîne-t-il, Et que signifie ce roulement de tes yeux?
13Ke vi direktas kontraŭ Dion vian koleron, Kaj elirigis el via buŝo tiajn vortojn?
13Quoi! C’est contre Dieu que tu tournes ta colère Et que ta bouche exhale de pareils discours!
14Kio estas homo, ke li povus esti pura Kaj ke naskito de virino povus esti prava?
14Qu’est-ce que l’homme, pour qu’il soit pur? Celui qui est né de la femme peut-il être juste?
15Vidu, inter Liaj sanktuloj ne ĉiuj estas fidindaj, Kaj la ĉielo ne estas pura en Liaj okuloj:
15Si Dieu n’a pas confiance en ses saints, Si les cieux ne sont pas purs devant lui,
16Des pli homo, abomeninda kaj malbona, Kiu trinkas malbonagojn kiel akvon.
16Combien moins l’être abominable et pervers, L’homme qui boit l’iniquité comme l’eau!
17Mi montros al vi, aŭskultu min; Kaj kion mi vidis, tion mi rakontos,
17Je vais te parler, écoute-moi! Je raconterai ce que j’ai vu,
18Kion saĝuloj diris kaj ne kaŝis antaŭ siaj patroj,
18Ce que les sages ont fait connaître, Ce qu’ils ont révélé, l’ayant appris de leurs pères.
19Al kiuj, al ili solaj, estis donita la tero, Kaj fremdulo ne trairis meze de ili:
19A eux seuls appartenait le pays, Et parmi eux nul étranger n’était encore venu.
20Dum sia tuta vivo malpiulo estas maltrankvila, Kaj la nombro de la jaroj de tirano estas kaŝita antaŭ li;
20Le méchant passe dans l’angoisse tous les jours de sa vie, Toutes les années qui sont le partage de l’impie.
21Teruroj sonas en liaj oreloj; Meze de paco venas sur lin rabisto.
21La voix de la terreur retentit à ses oreilles; Au sein de la paix, le dévastateur va fondre sur lui;
22Li ne esperas, ke li saviĝos el mallumo; Kaj li serĉas ĉirkaŭe glavon.
22Il n’espère pas échapper aux ténèbres, Il voit l’épée qui le menace;
23Li vagadas, serĉante panon; Li scias, ke preta estas en lia mano la tago de mallumo.
23Il court çà et là pour chercher du pain, Il sait que le jour des ténèbres l’attend.
24Teruras lin mizero kaj premateco, Venkobatas lin kiel reĝo, pretiĝinta por batalo;
24La détresse et l’angoisse l’épouvantent, Elles l’assaillent comme un roi prêt à combattre;
25Pro tio, ke li etendis sian manon kontraŭ Dion Kaj kontraŭstaris al la Plejpotenculo,
25Car il a levé la main contre Dieu, Il a bravé le Tout-Puissant,
26Kuris kontraŭ Lin kun fiera kolo, Kun dikaj dorsoj de siaj ŝildoj.
26Il a eu l’audace de courir à lui Sous le dos épais de ses boucliers.
27Li kovris sian vizaĝon per graso Kaj metis sebon sur siajn lumbojn.
27Il avait le visage couvert de graisse, Les flancs chargés d’embonpoint;
28Li loĝas en urboj ruinigitaj, En domoj ne loĝataj, Destinitaj esti ŝtonamasoj.
28Et il habite des villes détruites, Des maisons abandonnées, Sur le point de tomber en ruines.
29Li ne restos riĉa, lia bonstato ne teniĝos, Kaj lia havaĵo ne disvastiĝos sur la tero.
29Il ne s’enrichira plus, sa fortune ne se relèvera pas, Sa prospérité ne s’étendra plus sur la terre.
30Li ne forkliniĝos de mallumo; Flamo velksekigos liajn branĉojn, Kaj Li forigos lin per la blovo de Sia buŝo.
30Il ne pourra se dérober aux ténèbres, La flamme consumera ses rejetons, Et Dieu le fera périr par le souffle de sa bouche.
31La erarinto ne fidu vantaĵon, Ĉar vanta estos lia rekompenco.
31S’il a confiance dans le mal, il se trompe, Car le mal sera sa récompense.
32Antaŭtempe li finiĝos, Kaj lia branĉo ne estos verda.
32Elle arrivera avant le terme de ses jours, Et son rameau ne verdira plus.
33Lia nematura bero estos deŝirita, kiel ĉe vinbertrunko; Kaj lia floro defalos, kiel ĉe olivarbo.
33Il sera comme une vigne dépouillée de ses fruits encore verts, Comme un olivier dont on a fait tomber les fleurs.
34Ĉar la anaro de la hipokrituloj senhomiĝos; Kaj fajro ekstermos la tendojn de tiuj, kiuj prenas subaĉeton.
34La maison de l’impie deviendra stérile, Et le feu dévorera la tente de l’homme corrompu.
35Ili gravediĝis per malpiaĵo kaj naskis pekon, Kaj ilia ventro pretigas malicaĵon.
35Il conçoit le mal et il enfante le mal, Il mûrit dans son sein des fruits qui le trompent.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.