Ijob 21
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Louis Segond 1910
1Ijob respondis kaj diris:
1Job prit la parole et dit:
2Aŭskultu mian parolon; Kaj ĝi estu anstataŭ viaj konsoloj.
2Écoutez, écoutez mes paroles, Donnez-moi seulement cette consolation.
3Toleru, ke mi parolu; Kaj kiam mi finos mian paroladon, tiam moku.
3Laissez-moi parler, je vous prie; Et, quand j’aurai parlé, tu pourras te moquer.
4Ĉu kontraŭ homo mi disputas? Kaj kial mi ne estu malpacienca?
4Est-ce contre un homme que se dirige ma plainte? Et pourquoi mon âme ne serait-elle pas impatiente?
5Turnu vin al mi, kaj vi eksentos teruron, Kaj vi metos la manon sur la buŝon.
5Regardez-moi, soyez étonnés, Et mettez la main sur la bouche.
6Kiam mi ekpensas pri tio, min atakas teruro, Kaj tremo kaptas mian korpon.
6Quand j’y pense, cela m’épouvante, Et un tremblement saisit mon corps.
7Kial malpiuloj vivas, Atingas maljunecon, akiras grandan havaĵon?
7Pourquoi les méchants vivent-ils? Pourquoi les voit-on vieillir et accroître leur force?
8Ilia idaro estas bone aranĝita antaŭ ili, kune kun ili, Kaj ilia devenantaro estas antaŭ iliaj okuloj.
8Leur postérité s’affermit avec eux et en leur présence, Leurs rejetons prospèrent sous leurs yeux.
9Iliaj domoj estas en paco, sen timo; Kaj la vergo de Dio ne estas sur ili.
9Dans leurs maisons règne la paix, sans mélange de crainte; La verge de Dieu ne vient pas les frapper.
10Ilia bovo naskigas kaj ne estas forpuŝata; Ilia bovino gravediĝas kaj ne abortas.
10Leurs taureaux sont vigoureux et féconds, Leurs génisses conçoivent et n’avortent point.
11Siajn malgrandajn infanojn ili elirigas kiel ŝafaron, Kaj iliaj knaboj saltas.
11Ils laissent courir leurs enfants comme des brebis, Et les enfants prennent leurs ébats.
12Ili ĝojkrias sub la sonoj de tamburino kaj harpo, Ili estas gajaj sub la sonoj de fluto.
12Ils chantent au son du tambourin et de la harpe, Ils se réjouissent au son du chalumeau.
13Ili pasigas siajn tagojn en bonstato, Kaj iras en Ŝeolon momente.
13Ils passent leurs jours dans le bonheur, Et ils descendent en un instant au séjour des morts.
14Kaj tamen ili diras al Dio: Foriru de ni, Ni ne deziras koni Viajn vojojn;
14Ils disaient pourtant à Dieu: Retire-toi de nous; Nous ne voulons pas connaître tes voies.
15Kio estas la Plejpotenculo, ke ni servu al Li? Kaj kian utilon ni havos, se ni turnos nin al Li?
15Qu’est-ce que le Tout-Puissant, pour que nous le servions? Que gagnerons-nous à lui adresser nos prières?
16Sed ne de ili dependas ilia bonstato; La pensmaniero de la malpiuloj estas malproksima de mi.
16Quoi donc! Ne sont-ils pas en possession du bonheur? Loin de moi le conseil des méchants!
17Ĝis kiam? La lumilo de la malpiuloj estingiĝu, Kaj ilia pereo venu sur ilin; Suferojn Li partodonu al ili en Sia kolero.
17Mais arrive-t-il souvent que leur lampe s’éteigne, Que la misère fonde sur eux, Que Dieu leur distribue leur part dans sa colère,
18Ili estu kiel pajlero antaŭ vento, Kaj kiel grenventumaĵo, kiun forportas ventego.
18Qu’ils soient comme la paille emportée par le vent, Comme la balle enlevée par le tourbillon?
19Dio konservas lian malfeliĉon por liaj infanoj; Li repagu al li mem, ke li sciu;
19Est-ce pour les fils que Dieu réserve le châtiment du père? Mais c’est lui que Dieu devrait punir, pour qu’il le sente;
20Liaj propraj okuloj vidu lian malfeliĉon, Kaj el la kolero de la Plejpotenculo li trinku.
20C’est lui qui devrait contempler sa propre ruine, C’est lui qui devrait boire la colère du Tout-Puissant.
21Ĉar kiom interesas lin lia domo post li, Kiam la nombro de liaj monatoj finiĝis?
21Car, que lui importe sa maison après lui, Quand le nombre de ses mois est achevé?
22Ĉu oni povas instrui scion al Dio, Kiu juĝas ja plej altajn?
22Est-ce à Dieu qu’on donnera de la science, A lui qui gouverne les esprits célestes?
23Unu mortas meze de sia abundeco, Tute trankvila kaj kontenta;
23L’un meurt au sein du bien-être, De la paix et du bonheur,
24Lia brusto estas plena de lakto, Kaj liaj ostoj estas saturitaj de medolo.
24Les flancs chargés de graisse Et la mœlle des os remplie de sève;
25Alia mortas kun animo suferanta, Kaj li ne ĝuis bonon.
25L’autre meurt, l’amertume dans l’âme, Sans avoir joui d’aucun bien.
26Sed ambaŭ kune ili kuŝas en la tero, Kaj vermoj ilin kovras.
26Et tous deux se couchent dans la poussière, Tous deux deviennent la pâture des vers.
27Vidu, mi scias viajn pensojn, Kaj la argumentojn, kiujn vi malice kolektas kontraŭ mi;
27Je sais bien quelles sont vos pensées, Quels jugements iniques vous portez sur moi.
28Vi diros: Kie estas la domo de la nobelo? Kaj kie estas la tendo, en kiu loĝis la malpiuloj?
28Vous dites: Où est la maison de l’homme puissant? Où est la tente qu’habitaient les impies?
29Sed demandu la vojaĝantojn, Kaj ne malatentu iliajn atestojn:
29Mais quoi! N’avez-vous point interrogé les voyageurs, Et voulez-vous méconnaître ce qu’ils prouvent?
30En tago de malfeliĉo la malpiulo estas ŝirmata, En tago de kolero li estas metata flanken.
30Au jour du malheur, le méchant est épargné; Au jour de la colère, il échappe.
31Kiu montros antaŭ lia vizaĝo lian konduton? Kiu repagos al li, se li ion faris?
31Qui lui reproche en face sa conduite? Qui lui rend ce qu’il a fait?
32Kaj li estas akompanata al la tomboj, Kaj sur la tomba altaĵeto estas starigataj gardistoj.
32Il est porté dans un sépulcre, Et il veille encore sur sa tombe.
33Dolĉaj estas por li la terbuloj de la valo, Kaj post li treniĝas ĉiuj homoj, Kaj sennombraj estas tiuj, kiuj iris antaŭ li.
33Les mottes de la vallée lui sont légères; Et tous après lui suivront la même voie, Comme une multitude l’a déjà suivie.
34Kiel do vi volas konsoli min per vantaĵo, Kaj viaj respondoj enhavas nur malĝustaĵojn?
34Pourquoi donc m’offrir de vaines consolations? Ce qui reste de vos réponses n’est que perfidie.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.