Ijob 21
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Diodati Bibbia 1885
1Ijob respondis kaj diris:
1E GIOBBE rispose, e disse:
2Aŭskultu mian parolon; Kaj ĝi estu anstataŭ viaj konsoloj.
2Date udienza al mio ragionamento, E ciò mi sarà in vece delle vostre consolazioni.
3Toleru, ke mi parolu; Kaj kiam mi finos mian paroladon, tiam moku.
3Comportatemi che io parli; E poichè avrò parlato, beffatevi pure.
4Ĉu kontraŭ homo mi disputas? Kaj kial mi ne estu malpacienca?
4Quant'è a me, il mio lamento si addirizza egli ad un uomo? E perchè non sarebbe distretto lo spirito mio?
5Turnu vin al mi, kaj vi eksentos teruron, Kaj vi metos la manon sur la buŝon.
5Riguardate a me, e stupite, E mettetevi la mano in su la bocca.
6Kiam mi ekpensas pri tio, min atakas teruro, Kaj tremo kaptas mian korpon.
6Io stesso, quando me ne ricordo, sono tutto attonito, E la carne mia ne prende orrore.
7Kial malpiuloj vivas, Atingas maljunecon, akiras grandan havaĵon?
7Perchè vivono gli empi? Perchè invecchiano, ed anche son forti e vigorosi?
8Ilia idaro estas bone aranĝita antaŭ ili, kune kun ili, Kaj ilia devenantaro estas antaŭ iliaj okuloj.
8La lor progenie è stabilita nel lor cospetto, insieme con loro; E i lor discendenti son davanti agli occhi loro.
9Iliaj domoj estas en paco, sen timo; Kaj la vergo de Dio ne estas sur ili.
9Le case loro non sono se non pace, senza spavento; E la verga di Dio non è sopra loro.
10Ilia bovo naskigas kaj ne estas forpuŝata; Ilia bovino gravediĝas kaj ne abortas.
10I lor tori ammontano, e non fallano; Le lor vacche figliano, e non isperdono.
11Siajn malgrandajn infanojn ili elirigas kiel ŝafaron, Kaj iliaj knaboj saltas.
11Essi mandano fuori i lor fanciulletti come pecore; E i lor figliuoli van saltellando.
12Ili ĝojkrias sub la sonoj de tamburino kaj harpo, Ili estas gajaj sub la sonoj de fluto.
12Essi alzano la voce col tamburo e con la cetera; E si rallegrano al suon dell'organo.
13Ili pasigas siajn tagojn en bonstato, Kaj iras en Ŝeolon momente.
13Logorano la loro età in piacere, E poi in un momento scendono nel sepolcro.
14Kaj tamen ili diras al Dio: Foriru de ni, Ni ne deziras koni Viajn vojojn;
14Quantunque abbiano detto a Dio: Dipartiti da noi; Perciocchè noi non prendiam piacere nella conoscenza delle tue vie.
15Kio estas la Plejpotenculo, ke ni servu al Li? Kaj kian utilon ni havos, se ni turnos nin al Li?
15Che è l'Onnipotente, che noi gli serviamo? E che profitto faremo se lo preghiamo?
16Sed ne de ili dependas ilia bonstato; La pensmaniero de la malpiuloj estas malproksima de mi.
16Ecco, il ben loro non è egli nelle lor mani? ( Sia il consiglio degli empi lungi da me.)
17Ĝis kiam? La lumilo de la malpiuloj estingiĝu, Kaj ilia pereo venu sur ilin; Suferojn Li partodonu al ili en Sia kolero.
17Quante volte avviene egli che la lampana degli empi sia spenta, E che la lor ruina venga loro addosso, E che Iddio dià loro tormenti nella sua ira per lor parte?
18Ili estu kiel pajlero antaŭ vento, Kaj kiel grenventumaĵo, kiun forportas ventego.
18E che sieno come paglia al vento, E come pula che il turbo invola?
19Dio konservas lian malfeliĉon por liaj infanoj; Li repagu al li mem, ke li sciu;
19E che Iddio riserbi a' lor figliuoli la violenza da loro usata; O che egli la renda a loro stessi, e ch'essi lo sentano?
20Liaj propraj okuloj vidu lian malfeliĉon, Kaj el la kolero de la Plejpotenculo li trinku.
20E che gli occhi loro veggano la lor ruina, E ch'essi bevano dell'ira dell'Onnipotente?
21Ĉar kiom interesas lin lia domo post li, Kiam la nombro de liaj monatoj finiĝis?
21Perciocchè del rimanente , quale affezione avranno essi alle lor case, Da che il numero de' lor mesi sarà stato troncato?
22Ĉu oni povas instrui scion al Dio, Kiu juĝas ja plej altajn?
22Potrebbesi insegnar scienza a Dio? Conciossiachè egli sia quel che giudica gli eccelsi.
23Unu mortas meze de sia abundeco, Tute trankvila kaj kontenta;
23Colui muore nel colmo della felicità, In compiuta pace e tranquillità.
24Lia brusto estas plena de lakto, Kaj liaj ostoj estas saturitaj de medolo.
24Le sue secchie son piene di latte, E le sue ossa sono abbeverate di midolla.
25Alia mortas kun animo suferanta, Kaj li ne ĝuis bonon.
25E costui muore, essendo in amaritudine d'animo, E non avendo giammai mangiato con diletto.
26Sed ambaŭ kune ili kuŝas en la tero, Kaj vermoj ilin kovras.
26Amendue giacciono nella polvere, E i vermini li coprono.
27Vidu, mi scias viajn pensojn, Kaj la argumentojn, kiujn vi malice kolektas kontraŭ mi;
27Ecco, io conosco i vostri pensamenti, E i malvagi discorsi che voi fate contro a me a torto.
28Vi diros: Kie estas la domo de la nobelo? Kaj kie estas la tendo, en kiu loĝis la malpiuloj?
28Perciocchè voi direte: Ove è la casa del magnifico? Ed ove sono i padiglioni ove abitavano gli empi?
29Sed demandu la vojaĝantojn, Kaj ne malatentu iliajn atestojn:
29Non vi siete voi giammai informati da coloro che fanno viaggi? Voi non disdirete già i segnali ch'essi ne dànno;
30En tago de malfeliĉo la malpiulo estas ŝirmata, En tago de kolero li estas metata flanken.
30Che il malvagio è riparato al giorno della ruina, Quando le ire sono sparse.
31Kiu montros antaŭ lia vizaĝo lian konduton? Kiu repagos al li, se li ion faris?
31Chi gli rappresenterà la sua via in faccia? E chi gli farà la retribuzione di ciò ch'egli ha fatto?
32Kaj li estas akompanata al la tomboj, Kaj sur la tomba altaĵeto estas starigataj gardistoj.
32Poi appresso egli è portato ne' sepolcri, E non attende più ad altro che all'avello.
33Dolĉaj estas por li la terbuloj de la valo, Kaj post li treniĝas ĉiuj homoj, Kaj sennombraj estas tiuj, kiuj iris antaŭ li.
33I cespi della valle gli son dolci; Ed egli si tira dietro tutti gli uomini, Siccome davanti a lui ne son iti innumerabili.
34Kiel do vi volas konsoli min per vantaĵo, Kaj viaj respondoj enhavas nur malĝustaĵojn?
34Come dunque mi consolate voi vanamente? Conciossiachè nelle vostre repliche vi sia sempre della prevaricazione.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.