Ijob 21
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Ijob respondis kaj diris:
1Te phoeiah Job loh a doo tih tih,
2Aŭskultu mian parolon; Kaj ĝi estu anstataŭ viaj konsoloj.
2Ka ol hnatun, hnatun lamtah te te nangmih kah hloephloeinah om saeh.
3Toleru, ke mi parolu; Kaj kiam mi finos mian paroladon, tiam moku.
3Ka thui vaengah kai ol he ueh mai lamtah ka thui hnukah nan tamdaeng akhaw.
4Ĉu kontraŭ homo mi disputas? Kaj kial mi ne estu malpacienca?
4Kai khaw ka kohuetnah he hlang hut a? Balae tih ka mueihla loh a ngen pawt mai eh?
5Turnu vin al mi, kaj vi eksentos teruron, Kaj vi metos la manon sur la buŝon.
5Kai taengla a mael vaengah hal tih a kut neh a ka te a puei.
6Kiam mi ekpensas pri tio, min atakas teruro, Kaj tremo kaptas mian korpon.
6Ka poek bal vaengah ka let tih ka pumsa he tuennah loh a tuuk.
7Kial malpiuloj vivas, Atingas maljunecon, akiras grandan havaĵon?
7Halang rhoek tah haimo la a hing uh akhaw balae tih tatthai la a len uh.
8Ilia idaro estas bone aranĝita antaŭ ili, kune kun ili, Kaj ilia devenantaro estas antaŭ iliaj okuloj.
8A mikhmuh kah a tiingan rhoek neh a mikhmuh kah a cadil cahma khaw amih taengah a cikngae sak.
9Iliaj domoj estas en paco, sen timo; Kaj la vergo de Dio ne estas sur ili.
9Amih im khaw birhihnah lamloh ngaimongnah la om tih Pathen kah conghol loh amih soah cuk thil pawh.
10Ilia bovo naskigas kaj ne estas forpuŝata; Ilia bovino gravediĝas kaj ne abortas.
10A vaito a pil vaengah a vaito a pom khaw tuei pawt tih thangyah tlaih pawh.
11Siajn malgrandajn infanojn ili elirigas kiel ŝafaron, Kaj iliaj knaboj saltas.
11A casenca rhoek te boiva bangla a hlah uh tih a camoe rhoek loh soipet uh.
12Ili ĝojkrias sub la sonoj de tamburino kaj harpo, Ili estas gajaj sub la sonoj de fluto.
12Kamrhing neh rhotoeng te a phueih uh tih phavi ol neh a kohoe uh.
13Ili pasigas siajn tagojn en bonstato, Kaj iras en Ŝeolon momente.
13Amamih vaengkah tue then khuiah muei uh tih hmawn uh. Mikhaptok ah saelkhui la ael uh.
14Kaj tamen ili diras al Dio: Foriru de ni, Ni ne deziras koni Viajn vojojn;
14Tedae Pathen taengah, “Kaimih taeng lamloh nong laeh. Na longpuei ming ham ka ngaih uh moenih.
15Kio estas la Plejpotenculo, ke ni servu al Li? Kaj kian utilon ni havos, se ni turnos nin al Li?
15Anih taengah thothueng ham khaw unim tlungthang? A taengah n'cuuk uh ham khaw balae a hoeikhang eh?” a ti uh.
16Sed ne de ili dependas ilia bonstato; La pensmaniero de la malpiuloj estas malproksima de mi.
16Amih kah thennah khaw amamih kut ah om pawt lah ko ke. Halang rhoek kah cilsuep te kai lamloh lakhla saeh.
17Ĝis kiam? La lumilo de la malpiuloj estingiĝu, Kaj ilia pereo venu sur ilin; Suferojn Li partodonu al ili en Sia kolero.
17Halang rhoek kah hmaithoi tah metlam khaw thi tih amamih kah rhainah amamih soah a thoeng pah. A thintoek neh a rhilong a suem pah.
18Ili estu kiel pajlero antaŭ vento, Kaj kiel grenventumaĵo, kiun forportas ventego.
18Khohli hmai ah cangkong bangla om uh tih cangkik bangla cangpalam loh a khuen.
19Dio konservas lian malfeliĉon por liaj infanoj; Li repagu al li mem, ke li sciu;
19Pathen loh a ca rhoek ham a khoem coeng. A boethae te amah taengah thuung saeh lamtah ming saeh.
20Liaj propraj okuloj vidu lian malfeliĉon, Kaj el la kolero de la Plejpotenculo li trinku.
20A sitlohthamlam te a mik, a mik ah tueng saeh lamtah tlungthang kah kosi te mam sak saeh.
21Ĉar kiom interesas lin lia domo post li, Kiam la nombro de liaj monatoj finiĝis?
21A hnukah a imkhui ham a kongaih te balae? A hla kah a tarhing khaw bawt coeng.
22Ĉu oni povas instrui scion al Dio, Kiu juĝas ja plej altajn?
22Pathen te mingnah a tukkil a? Amah he pomsang tih lai a tloek.
23Unu mortas meze de sia abundeco, Tute trankvila kaj kontenta;
23A cungkuem dongah bidipbisok tih thayoeituipan la amah kah thincaknah rhuhrhong neh aka duek he,
24Lia brusto estas plena de lakto, Kaj liaj ostoj estas saturitaj de medolo.
24A rhangsuk khaw suktui buem tih a rhuh hliing khaw sulpuem.
25Alia mortas kun animo suferanta, Kaj li ne ĝuis bonon.
25Hinglu khahing la duek tih hnothen aka ca pawt he khaw,
26Sed ambaŭ kune ili kuŝas en la tero, Kaj vermoj ilin kovras.
26laipi khuiah rhenten yalh tih a rhit loh a soah a yol.
27Vidu, mi scias viajn pensojn, Kaj la argumentojn, kiujn vi malice kolektas kontraŭ mi;
27Nangmih kah kopoek ka ming phoeiah tangkhuepnah neh kai soah nan hul ni te.
28Vi diros: Kie estas la domo de la nobelo? Kaj kie estas la tendo, en kiu loĝis la malpiuloj?
28“Hlangcong im te menim? Halang tolhmuen kah dap te menim?” na ti uh.
29Sed demandu la vojaĝantojn, Kaj ne malatentu iliajn atestojn:
29Longpuei aka poeng rhoek te na dawt uh pawt tih amih kah miknoek khaw na hmat uh pawt nim?
30En tago de malfeliĉo la malpiulo estas ŝirmata, En tago de kolero li estas metata flanken.
30Rhainah khohnin lamloh boethae te a tuem tih thinpom khohnin lamloh a khuen te ta.
31Kiu montros antaŭ lia vizaĝo lian konduton? Kiu repagos al li, se li ion faris?
31A khoboe te a mikhmuh ah aka phoe pah te unim? A saii bangla a taengah aka thuung te unim?
32Kaj li estas akompanata al la tomboj, Kaj sur la tomba altaĵeto estas starigataj gardistoj.
32Anih khaw phuel la a khuen vaengah laivuei ni a hak thil.
33Dolĉaj estas por li la terbuloj de la valo, Kaj post li treniĝas ĉiuj homoj, Kaj sennombraj estas tiuj, kiuj iris antaŭ li.
33Anih ham soklong kah dikmuh khaw tui. Anih hnuk te hlang boeih loh a thoelh tih anih hmai kah hlangmi tae lek pawh.
34Kiel do vi volas konsoli min per vantaĵo, Kaj viaj respondoj enhavas nur malĝustaĵojn?
34Te dongah balae tih a honghi la kai he nan hloep uh? Nangmih kah taikhaih khaw boekoeknah la cul coeng,” a ti.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.