Ijob 31
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Mi faris interligon kun miaj okuloj, Ke mi ne atentu virgulinon.
1Paipi te ka mik neh ka saii dongah me tlam lae oila te ka yakming eh?
2Kia estas la parto, kiun donas Dio de supre? Kaj kion destinas la Plejpotenculo el la altaj sferoj?
2A so lamkah Pathen khoyo neh hmuensang lamkah Tlungthang rho te menim?
3Ĉu ne malfeliĉon al malpiulo, Kaj forpuŝon de malbonagantoj?
3Boethae ham rhainah neh boethae aka saii ham yoethaenah moenih a?
4Ĉu Li ne vidas mian konduton, Ne kalkulas ĉiujn miajn paŝojn?
4Amah loh ka longpuei a hmuh tih ka khokan boeih he a tae moenih a?
5Ĉu mi iradis en malvero, Kaj miaj piedoj rapidis al trompo?
5A poeyoek taengah ka pongpa tih ka kho loh a hlangthai palat taengla a tawn uh atah,
6Li pesu min per justa pesilo, Kaj tiam Dio konvinkiĝos pri mia senkulpeco.
6Duengnah cooi dongah kai n'khiing saeh lamtah Pathen loh ka muelhtuetnah ming saeh.
7Se mia paŝo forkliniĝis de la vojo, Se mia koro sekvis miajn okulojn, Kaj se al mia mano algluiĝis makulo:
7Longpuei lamloh ka khokan a buung atah, ka mik hnukah ka lungbuei cet tih ka kut dongah a lolhmaih a kap atah,
8Tiam mi semu kaj alia manĝu, Kaj mia idaro elradikiĝu.
8ka soem vaengah a tloe loh ca saeh lamtah ka cadil rhoek te ha uh saeh.
9Se mia koro forlogiĝis al virino, Kaj mi kaŝe atendis ĉe la pordo de mia amiko:
9Huta loh ka lungbuei a hlae tih ka hui kah thohka ah ka rhongngol atah,
10Tiam mia edzino estu adultigata de aliulo, Kaj aliuloj kliniĝu super ŝi.
10Ka yuu loh a tloe la kuelh saeh lamtah a taengah hlang tloe bakop mai saeh.
11Ĉar tio estus malvirto, Tio estus krimo, kiun devas puni juĝistoj.
11Te dongah te khonuen rhamtat neh te te thaesainah rhokhan ni.
12Tio estas fajro, kiu ekstermas ĝis la abismo, Kaj mian tutan akiritaĵon ĝi elradikigus.
12Te hmai loh Abaddon duela a hlawp tih ka cangvuei te boeih ha.
13Ĉu mi malŝatis la rajton de mia servisto aŭ de mia servistino, Kiam ili havis juĝan aferon kun mi?
13Ka salpa neh ka salnu loh kai taengah a tuituk vaengah tiktamnah ka hnawt atah,
14Tiam kion mi farus, kiam Dio leviĝus? Kaj kion mi respondus al Li, kiam Li esplordemandus?
14Pathen a thoh vaengah balae ka saii vetih n'hip vaengah amah te metlam ol ka mael eh?
15Lin kreis ja Tiu sama, kiu kreis min en la ventro, Kaj Tiu sama pretigis en la ventro ankaŭ lin.
15Bungko khuiah kai aka saii loh anih a saii moenih a? Kaimih he bung khuiah pakhat la n'cuen sak.
16Ĉu mi rifuzis la deziron de senhavuloj? Aŭ ĉu mi turmentis la okulojn de vidvino?
16tattloel kah kongaih te ka hloh pah tih nuhmai mik te ka khah sak koinih,
17Ĉu mian panpecon mi manĝis sola? Ĉu ne manĝis de ĝi ankaŭ orfo?
17Kamah buhkam te kamah bueng loh ka caak tih cadah loh ca pawt koinih,
18Ĉar detempe de mia juneco mi estis kiel patro, Kaj de post la eliro el la ventro de mia patrino mi estis gvidisto.
18Ka camoe lamloh napa bangla ka taengah pantai tih nuhmai khaw a nu bung lamloh ka mawt.
19Kiam mi vidis malfeliĉulon sen vesto Kaj malriĉulon sen kovro,
19Pueinak mueh tih himbai tling la aka milh khodaeng te ka hmuh mai tih,
20Ĉu tiam ne benis min liaj lumboj, Ĉu li ne estis varmigata per la lano de miaj ŝafoj?
20A pumpu, a pumpu ah kai n'uem uh vaengah ka tu mul neh ka hlung pawt mai koinih,
21Se mi levis mian manon kontraŭ orfon, Ĉar mi vidis en la pordego helpon al mi,
21Vongka ah kai bomkung te ka hmuh vaengah ka kut he cadah soah ka ka thueng atah,
22En tia okazo mia ŝultro defalu de la dorso, Kaj mia brako rompiĝu de kano.
22ka laengpang he a hnuk lamloh rhul saeh lamtah ka ban a cung dong lamloh tlawt mai saeh.
23Ĉar mi timas la punon de Dio, Kaj ĝian pezon mi ne povus elteni.
23Pathen taengkah rhainah te kai ham ka birhihnah la a om dongah a boeimangnah te ka noeng moenih.
24Ĉu mi faris la oron mia espero, Kaj la orbulon mi nomis mia fido?
24Sui te ka uepnah la ka khueh tih sui cilh te ka pangtungnah la ka thui koinih,
25Ĉu mi ĝojis, ke mia riĉeco estas granda Kaj ke mia mano multe akiris?
25Ka thadueng len tih ka kut loh a khuet la a hmuh dongah ka kokhahnah atah,
26Kiam mi vidis la lumon brilantan Kaj la lunon majeste irantan,
26Vangnah dongah a thangthen tih hla vang a thoeih te ka hmuh vaengah,
27Ĉu tiam sekrete forlogiĝis mia koro Kaj mi sendis kisojn per mia mano?
27ka lungbuei he yinhnuk ah hloih tih ka kut loh ka ka te mok koinih.
28Ankaŭ tio estus krimo juĝinda, Ĉar mi forneus per tio Dion en la alto.
28He khaw a so kah Pathen taengah ka basa la om vetih thaesainah lai la om ni.
29Ĉu mi ĝojis pri malfeliĉo de mia malamiko? Aŭ ĉu mi estis ravita, se lin trafis malbono?
29Ka lunguet kah yoethaenah dongah ka kohoe tih yoethae loh anih taengla a thoeng te ka haenghang puei atah,
30Mi ne permesis al mia gorĝo peki Per eldiro de malbeno kontraŭ lia animo.
30A hinglu te thaephoeinah neh hoe hamla ka ka he laihmu la ka khueh aih moenih.
31Ĉu la homoj de mia tendo ne diris: Ho, se oni ne satiĝus de lia karno!
31Ka dap kah hlang rhoek loh, “U long nim a maeh te a cung pawt la a paek eh?” a ti uh moenih a?
32Ne noktis fremdulo sur la strato; Miajn pordojn mi malfermadis al migrantoj.
32Ka thohkhaih kah yinlai te caehlong ka ong pah tih vongvoel ah a rhaeh moenih.
33Ĉu mi hommaniere kovradis miajn kulpojn, Por kaŝi en mia brusto miajn pekojn?
33Hlang bangla ka boekoeknah ka dah tih, kai kathaesainah he ka thindang ah ka det mai akhaw,
34En tia okazo mi timus grandan homamason, Kaj malestimo de familioj min timigus; Mi silentus, kaj ne elirus ekster la pordon.
34hlangping te yet taengah ka sarhing tih huiko kah nueihbu loh kai n'rhihyawp sak. Te dongah ka kuemsuem tih thohka la ka moe pawh.
35Ho, se iu aŭskultus min! Jen estas mia signo; la Plejpotenculo respondu al mi. Se mia akuzanto skribus libron,
35Kai taengkah aka hnatun la kamah taengah u long nim m'paek lah mako? Ka kutha he Tlungthang loh kai n'doo saeh lamtah ka tuituknah he hlang loh cabu la daek saeh.
36Mi portus ĝin sur mia ŝultro, Mi metus ĝin sur min kiel kronon,
36Te te ka laengpang ah ka koh vetih te te ka soah rhuisam la ka laikoeinah het mahpawt nim?
37Mi raportus al li pri la nombro de miaj paŝoj; Mi alproksimiĝus al li kiel al princo.
37Ka khokan tarhing la a taengah ka puen lah vetih anih te rhaengsang bangla ka paan lah mako.
38Se mia lando kriis kontraŭ mi, Kaj ĝiaj sulkoj ploris,
38Ka khohmuen loh kai m'pang thil tih a kong te rhenten rhap koinih,
39Se ĝiajn fruktojn mi manĝis senpage, Kaj mi afliktis la animon de ĝiaj mastroj:
39A thadueng te tangka mueh la ka caak tih a kungmah kah hinglu ka yawn sak atah,
40Tiam anstataŭ tritiko kresku por mi kardo, Kaj anstataŭ hordeo dornoj. Finiĝis la paroloj de Ijob.
40Cang yueng la mutlo hling, cangtun yueng la saeldol khaw poe saeh,” a ti. Job kah ol bawt coeng.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.