Ijob 9
Londona Biblio (Esperanto, 1910)Translation
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Ijob respondis kaj diris:
1Job loh koep a doo tih,
2Certe, mi scias, ke tiel estas; Kaj kiel povas homo esti prava koncerne Dion?
2A tueng te ka ming tangloeng dae hlanghing he Pathen taengah metlam a tang thai eh?
3Se li volus havi kun Li juĝan disputon, Li ne povus respondi al Li eĉ unu kontraŭ mil.
3Amah te oelh ham ngaih cakhaw, anih te thawngkhat ah pakhat long pataeng a doo thai moenih.
4Li estas saĝa per Sia koro kaj potenca per Sia forto; Kiu kuraĝus stari kontraŭ Li kaj restus sendifekta?
4A thinko cueih tih a thadueng khaw len rhapsat. A thuung dongah anih taengah unim aka mangkhak?
5Li forŝovas montojn, kaj ili eĉ ne rimarkas, Ke Li renversis ilin en Sia kolero;
5Tlang khaw haimo coeng tih a thintoek ah amih a maelh te khaw ming uh pawh.
6Li skuas la teron de ĝia loko, Ke ĝiaj kolonoj tremas;
6Diklai he a hmuen lamloh tlai tih a tung khaw tuen coeng.
7Li diras al la suno, kaj ĝi ne leviĝas, Kaj la stelojn Li sigelfermas;
7Khomik te a uen tih thoeng pawh, aisi khaw catui tloep a hnah.
8Li sola etendas la ĉielon, Kaj Li iras sur la altaĵoj de la maro;
8Vaan ke amah bueng loh a cueh tih tuitunli kah hmuensang dongah a cawt.
9Li kreis la Grandan Ursinon, Orionon, kaj Plejadojn, Kaj la stelojn de la sudo;
9Ning buhol neh airhitbom khaw, tuithim tlungkawt khaw a saii neh.
10Li faras neesploreblajn grandaĵojn, Kaj nekalkuleblajn mirindaĵojn.
10Khenah tloel duela hno len a saii tih tae lek pawt hil ah khobaerhambae coeng.
11Jen Li preteriros preter mi, kaj mi tion eĉ ne vidos; Li pasos, kaj mi eĉ ne rimarkos Lin.
11Kai taeng long a pah mai akhaw ka hmu pawt tih a tinghil akhaw anih te ka yakming moenih.
12Kiam Li kaptas, kiu malpermesus al Li? Kiu dirus al Li: Kion Vi faras?
12Paco cakhaw ulong anih a mael sak? Ulong long anih te, “Balae na saii,” a ti nah?
13Li estas Dio, kaj Lian koleron oni ne povas haltigi; Sub Li fleksiĝas la helpantoj de Rahab.
13Pathen tah a thintoek mael pawt tih Rahab aka bom rhoek khaw a hmui, a hmui ah ngam uh.
14Des pli ĉu mi povus respondi al Li, Ĉu mi povus elekti vortojn kontraŭ Li?
14Te dongah anih aisat te kai loh ka doo thai vetih a taengah ka ol ka coelh thai aya?
15Eĉ se mi estus prava, mi ne respondus; Sed mi nur petegus mian juĝanton.
15Ka tang cakhaw kai lai aka tloek taengah ka doo thai pawt tih rhennah ni ka bih.
16Se mi vokus kaj Li respondus, Mi ne kredus, ke Li aŭdis mian voĉon,
16Ka khue tih kai n'doo cakhaw ka ol a hnatun tila ka tangnah moenih.
17Li, kiu povas frakasi min per ventego Kaj fari al mi senkulpe multe da vundoj.
17Hlithae neh kai kai m'phop tih lunglilungla la ka tloh ping.
18Li ne permesas al mi trankviligi mian spiriton, Sed Li satigas min per maldolĉo.
18Ka mueihla he mael hamla kai m'pae pawt dae olkhaa ni kai n'kum sak.
19Se oni volas forton, Li estas potenca; Se oni volas juĝon, kiu alvokos min?
19Thadueng dongah khaw len rhapsat tih laitloeknah dongah khaw unim kai aka tuentah he?
20Se mi montros mian pravecon, mia propra buŝo min kondamnos; Se mi montros min virtulo, Li montros min malbonagulo.
20Ka ka neh ka tang akhaw ka boe hae ni, ka cuemthuek cakhaw ka kawn hae.
21Mi estas senkulpa; mi ne zorgas pri mia animo, Mi abomenas mian vivon.
21Ka cuemthuek dae ka hinglu khaw ka ming pawt tih ka hingnah khaw ka kohnue.
22Ĉio estas egala; tial mi diras: Senkulpulon kaj malpiulon Li ambaŭ pereigas.
22Te dongah pakhat la, “Cuemthuek neh halang khaw amah loh a khah,” a ti.
23Kiam vipo subite ekbatas, Li ridas ĉe la elprovado de senkulpuloj.
23Rhuihet loh a duek sak buengrhuet kae vaengah ommongsitoe kah noemcainah te a tamdaeng.
24La tero estas transdonita en la manon de malpiulo; La vizaĝon de ĝiaj juĝistoj Li kovras. Se ne Li, tiam kiu?
24Diklai he halang kut ah pae tih a laitloek kah maelhmai te a khuk. Te pawt koinih amah te unim?
25Miaj tagoj estis pli rapidpiedaj ol kuristo; Ili forkuris, ne vidis bonon;
25Ka khohnin khaw aka yong lakah bawn tih a yong dongah a then khaw hmuh uh pawh.
26Ili forkuris, kiel ŝipetoj el kano, Kiel aglo flugas al manĝotaĵo.
26Sangpho canghlong bangla tinghil tih, atha bangla caak dongah cu.
27Se mi ekpensas: Mi forgesos mian plendon, Mi farlasos mian mienon, kaj mi min gajigos:
27“Kai he ka kohuetnah ka hnilh pawn eh, ka maelhmai ka hlam saeh lamtah ngaidip saeh,’ ka ti akhaw,
28Tiam mi ektremas pro ĉiuj miaj suferoj; Mi scias, ke Vi ne rigardos min kiel senkulpan.
28Ka nganboh he boeih ka rhih tih kai nan hmil mahpawh tila ka ming.
29Mi restos ja malprava; Por kio do mi vane min turmentas?
29Kai ka boe coeng dae balae tih a honghi nen he ka kohnue eh?
30Se mi lavus min per neĝa akvo Kaj purigus miajn manojn per lesivo,
30Vuelsong tui dongah ka hluk vetih ka kut lunghuem neh ka cil cakhaw,
31Eĉ tiam Vi trempus min en koto, Kaj miaj vestoj min abomenus.
31vaam khuila kai nan nuem hae vetih ka himbai neh kamah khaw n'tuei uh ni.
32Ĉar Li ne estas homo simile al mi, Ke mi povu respondi al Li, Ke ni povu ambaŭ iri al juĝo.
32Hlang he kamah bangla a om pawt dongah anih te ka doo koinih laitloeknah la rhenten m'pawk uh ni.
33Ne ekzistas inter ni arbitracianto, Kiu povus meti sian manon sur nin ambaŭ.
33Mamih laklo ah oltloek tih mamih rhoi soah a kut aka tloeng om pawh.
34Li forigu de mi Sian vergon, Kaj Lia teruro ne timigu min;
34A cungkui te kai taeng lamloh a khoe mai vetih a mueirhih loh kai n'let sak pawt mako.
35Tiam mi ekparolos, kaj ne timos Lin, Ĉar ne tia mi estas en mi mem.
35Ka thui neh anih ka rhih pawt dae kai he kamah taengah te tlam te ka om moenih.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.