Job 9
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Job antwoordde, en sprak:
1Job loh koep a doo tih,
2Zeker, ik weet wel, dat het zo is; Maar hoe kan een mens tegenover God in zijn recht zijn?
2A tueng te ka ming tangloeng dae hlanghing he Pathen taengah metlam a tang thai eh?
3Wanneer hij Hem ter verantwoording wil roepen, Geeft Hij niet eens op de duizendmaal antwoord;
3Amah te oelh ham ngaih cakhaw, anih te thawngkhat ah pakhat long pataeng a doo thai moenih.
4Wie heeft den Alwijze en den Almachtige Ooit ongedeerd getrotseerd?
4A thinko cueih tih a thadueng khaw len rhapsat. A thuung dongah anih taengah unim aka mangkhak?
5Hem, die bergen verzet, en ze merken het niet, Ze onderstboven keert in zijn toorn;
5Tlang khaw haimo coeng tih a thintoek ah amih a maelh te khaw ming uh pawh.
6Die de aarde op haar plaats doet schudden, Haar zuilen trillen ervan;
6Diklai he a hmuen lamloh tlai tih a tung khaw tuen coeng.
7Die de zon bevel geeft, niet te stralen, En de sterren onder een zegel legt!
7Khomik te a uen tih thoeng pawh, aisi khaw catui tloep a hnah.
8Die de hemel uitspant, Hij alleen, En voortschrijdt over de golven der zee;
8Vaan ke amah bueng loh a cueh tih tuitunli kah hmuensang dongah a cawt.
9Die Grote Beer en Orion schiep, Plejaden en het Zuiderkruis;
9Ning buhol neh airhitbom khaw, tuithim tlungkawt khaw a saii neh.
10Die grootse, ondoorgrondelijke dingen wrocht, En talloze wonderen!
10Khenah tloel duela hno len a saii tih tae lek pawt hil ah khobaerhambae coeng.
11Zie, Hij gaat mij voorbij, en ik zie het niet, Hij glijdt langs mij heen, ik bemerk het niet;
11Kai taeng long a pah mai akhaw ka hmu pawt tih a tinghil akhaw anih te ka yakming moenih.
12Rooft Hij: Wie zal Hem weerhouden? Wie Hem zeggen: Wat doet Gij?
12Paco cakhaw ulong anih a mael sak? Ulong long anih te, “Balae na saii,” a ti nah?
13God, die zijn gramschap niet weerhoudt: Zelfs Ráhabs helpers moesten zich onder Hem krommen!
13Pathen tah a thintoek mael pawt tih Rahab aka bom rhoek khaw a hmui, a hmui ah ngam uh.
14Hoe zou ik Hem dan ter verantwoording roepen, Mijn woorden tegenover Hem vinden?
14Te dongah anih aisat te kai loh ka doo thai vetih a taengah ka ol ka coelh thai aya?
15Ik, die geen antwoord krijg, al heb ik ook recht, Maar mijn Rechter om genade moet smeken;
15Ka tang cakhaw kai lai aka tloek taengah ka doo thai pawt tih rhennah ni ka bih.
16En al gaf Hij mij antwoord, als ik riep, Dan geloof ik niet, dat Hij naar mij zou luisteren.
16Ka khue tih kai n'doo cakhaw ka ol a hnatun tila ka tangnah moenih.
17Hij, die mij vertrapt om een kleinigheid En mijn smarten vermeerdert om niet;
17Hlithae neh kai kai m'phop tih lunglilungla la ka tloh ping.
18Hij, die mij niet op adem laat komen, Maar mij met bitter wee overstelpt.
18Ka mueihla he mael hamla kai m'pae pawt dae olkhaa ni kai n'kum sak.
19Gaat het om kracht: Hij is er, de Sterke! Gaat het om recht: Wie klaagt Hem aan?
19Thadueng dongah khaw len rhapsat tih laitloeknah dongah khaw unim kai aka tuentah he?
20Al had ik ook recht, zijn mond veroordeelde mij; Al was ik onschuldig, Hij verklaarde mij schuldig!
20Ka ka neh ka tang akhaw ka boe hae ni, ka cuemthuek cakhaw ka kawn hae.
21Ben ik onschuldig? Ik weet het zelf nu niet meer. Ik verfoei mijn bestaan: Het is mij allemaal één!
21Ka cuemthuek dae ka hinglu khaw ka ming pawt tih ka hingnah khaw ka kohnue.
22Maar daarom roep ik het uit: Onschuldigen en schuldigen slaat Hij neer!
22Te dongah pakhat la, “Cuemthuek neh halang khaw amah loh a khah,” a ti.
23Wanneer zijn gesel plotseling doodt, Lacht Hij met de vertwijfeling van de onschuldigen;
23Rhuihet loh a duek sak buengrhuet kae vaengah ommongsitoe kah noemcainah te a tamdaeng.
24Is het land aan bozen overgeleverd, Hij bindt nog een blinddoek op het gelaat van de rechters: Want zo Hij het niet doet, Wie doet het dan wel?
24Diklai he halang kut ah pae tih a laitloek kah maelhmai te a khuk. Te pawt koinih amah te unim?
25Zo vliegen mijn dagen voorbij, Sneller nog dan een ijlbode; Zo vluchten ze weg, Zonder geluk te aanschouwen;
25Ka khohnin khaw aka yong lakah bawn tih a yong dongah a then khaw hmuh uh pawh.
26Ze schieten heen als schepen van riet, Als een adelaar, die zich werpt op zijn prooi.
26Sangpho canghlong bangla tinghil tih, atha bangla caak dongah cu.
27Denk ik, ik wil mijn jammer vergeten, Weer vrolijk schijnen en blij,
27“Kai he ka kohuetnah ka hnilh pawn eh, ka maelhmai ka hlam saeh lamtah ngaidip saeh,’ ka ti akhaw,
28Dan ben ik weer bang voor al mijn smarten, Wetend, dat Gij mij niet voor onschuldig houdt.
28Ka nganboh he boeih ka rhih tih kai nan hmil mahpawh tila ka ming.
29En wanneer ik dan toch schuldig moet zijn, Waarom doe ik mijn best, om niet?
29Kai ka boe coeng dae balae tih a honghi nen he ka kohnue eh?
30Al was ik mij nog zo schoon met sneeuw, En reinig mijn handen met zeep,
30Vuelsong tui dongah ka hluk vetih ka kut lunghuem neh ka cil cakhaw,
31Toch ploft Gij mij neer in het vuil, Zodat mijn kleren van mij walgen.
31vaam khuila kai nan nuem hae vetih ka himbai neh kamah khaw n'tuei uh ni.
32Neen, Gij zijt geen mens, zoals ik, dien ik ter verantwoording roep, Zodat wij te zamen voor de rechtbank verschijnen!
32Hlang he kamah bangla a om pawt dongah anih te ka doo koinih laitloeknah la rhenten m'pawk uh ni.
33Ach, mocht er een scheidsrechter tussen ons zijn, Die zijn hand op ons beiden kon leggen;
33Mamih laklo ah oltloek tih mamih rhoi soah a kut aka tloeng om pawh.
34Die Gods roede van mij weg zou nemen, Zodat de schrik voor Hem mij niet deerde:
34A cungkui te kai taeng lamloh a khoe mai vetih a mueirhih loh kai n'let sak pawt mako.
35Dan zou ik spreken zonder Hem te vrezen; Maar nu er geen is, neem ik het op voor mijzelf!
35Ka thui neh anih ka rhih pawt dae kai he kamah taengah te tlam te ka om moenih.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.