Job 9
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Modern Hebrew Bible
1Job antwoordde, en sprak:
1ויען איוב ויאמר׃
2Zeker, ik weet wel, dat het zo is; Maar hoe kan een mens tegenover God in zijn recht zijn?
2אמנם ידעתי כי כן ומה יצדק אנוש עם אל׃
3Wanneer hij Hem ter verantwoording wil roepen, Geeft Hij niet eens op de duizendmaal antwoord;
3אם יחפץ לריב עמו לא יעננו אחת מני אלף׃
4Wie heeft den Alwijze en den Almachtige Ooit ongedeerd getrotseerd?
4חכם לבב ואמיץ כח מי הקשה אליו וישלם׃
5Hem, die bergen verzet, en ze merken het niet, Ze onderstboven keert in zijn toorn;
5המעתיק הרים ולא ידעו אשר הפכם באפו׃
6Die de aarde op haar plaats doet schudden, Haar zuilen trillen ervan;
6המרגיז ארץ ממקומה ועמודיה יתפלצון׃
7Die de zon bevel geeft, niet te stralen, En de sterren onder een zegel legt!
7האמר לחרס ולא יזרח ובעד כוכבים יחתם׃
8Die de hemel uitspant, Hij alleen, En voortschrijdt over de golven der zee;
8נטה שמים לבדו ודורך על במתי ים׃
9Die Grote Beer en Orion schiep, Plejaden en het Zuiderkruis;
9עשה עש כסיל וכימה וחדרי תמן׃
10Die grootse, ondoorgrondelijke dingen wrocht, En talloze wonderen!
10עשה גדלות עד אין חקר ונפלאות עד אין מספר׃
11Zie, Hij gaat mij voorbij, en ik zie het niet, Hij glijdt langs mij heen, ik bemerk het niet;
11הן יעבר עלי ולא אראה ויחלף ולא אבין לו׃
12Rooft Hij: Wie zal Hem weerhouden? Wie Hem zeggen: Wat doet Gij?
12הן יחתף מי ישיבנו מי יאמר אליו מה תעשה׃
13God, die zijn gramschap niet weerhoudt: Zelfs Ráhabs helpers moesten zich onder Hem krommen!
13אלוה לא ישיב אפו תחתו שחחו עזרי רהב׃
14Hoe zou ik Hem dan ter verantwoording roepen, Mijn woorden tegenover Hem vinden?
14אף כי אנכי אעננו אבחרה דברי עמו׃
15Ik, die geen antwoord krijg, al heb ik ook recht, Maar mijn Rechter om genade moet smeken;
15אשר אם צדקתי לא אענה למשפטי אתחנן׃
16En al gaf Hij mij antwoord, als ik riep, Dan geloof ik niet, dat Hij naar mij zou luisteren.
16אם קראתי ויענני לא אאמין כי יאזין קולי׃
17Hij, die mij vertrapt om een kleinigheid En mijn smarten vermeerdert om niet;
17אשר בשערה ישופני והרבה פצעי חנם׃
18Hij, die mij niet op adem laat komen, Maar mij met bitter wee overstelpt.
18לא יתנני השב רוחי כי ישבעני ממררים׃
19Gaat het om kracht: Hij is er, de Sterke! Gaat het om recht: Wie klaagt Hem aan?
19אם לכח אמיץ הנה ואם למשפט מי יועידני׃
20Al had ik ook recht, zijn mond veroordeelde mij; Al was ik onschuldig, Hij verklaarde mij schuldig!
20אם אצדק פי ירשיעני תם אני ויעקשני׃
21Ben ik onschuldig? Ik weet het zelf nu niet meer. Ik verfoei mijn bestaan: Het is mij allemaal één!
21תם אני לא אדע נפשי אמאס חיי׃
22Maar daarom roep ik het uit: Onschuldigen en schuldigen slaat Hij neer!
22אחת היא על כן אמרתי תם ורשע הוא מכלה׃
23Wanneer zijn gesel plotseling doodt, Lacht Hij met de vertwijfeling van de onschuldigen;
23אם שוט ימית פתאם למסת נקים ילעג׃
24Is het land aan bozen overgeleverd, Hij bindt nog een blinddoek op het gelaat van de rechters: Want zo Hij het niet doet, Wie doet het dan wel?
24ארץ נתנה ביד רשע פני שפטיה יכסה אם לא אפוא מי הוא׃
25Zo vliegen mijn dagen voorbij, Sneller nog dan een ijlbode; Zo vluchten ze weg, Zonder geluk te aanschouwen;
25וימי קלו מני רץ ברחו לא ראו טובה׃
26Ze schieten heen als schepen van riet, Als een adelaar, die zich werpt op zijn prooi.
26חלפו עם אניות אבה כנשר יטוש עלי אכל׃
27Denk ik, ik wil mijn jammer vergeten, Weer vrolijk schijnen en blij,
27אם אמרי אשכחה שיחי אעזבה פני ואבליגה׃
28Dan ben ik weer bang voor al mijn smarten, Wetend, dat Gij mij niet voor onschuldig houdt.
28יגרתי כל עצבתי ידעתי כי לא תנקני׃
29En wanneer ik dan toch schuldig moet zijn, Waarom doe ik mijn best, om niet?
29אנכי ארשע למה זה הבל איגע׃
30Al was ik mij nog zo schoon met sneeuw, En reinig mijn handen met zeep,
30אם התרחצתי במו שלג והזכותי בבר כפי׃
31Toch ploft Gij mij neer in het vuil, Zodat mijn kleren van mij walgen.
31אז בשחת תטבלני ותעבוני שלמותי׃
32Neen, Gij zijt geen mens, zoals ik, dien ik ter verantwoording roep, Zodat wij te zamen voor de rechtbank verschijnen!
32כי לא איש כמני אעננו נבוא יחדו במשפט׃
33Ach, mocht er een scheidsrechter tussen ons zijn, Die zijn hand op ons beiden kon leggen;
33לא יש בינינו מוכיח ישת ידו על שנינו׃
34Die Gods roede van mij weg zou nemen, Zodat de schrik voor Hem mij niet deerde:
34יסר מעלי שבטו ואמתו אל תבעתני׃
35Dan zou ik spreken zonder Hem te vrezen; Maar nu er geen is, neem ik het op voor mijzelf!
35אדברה ולא איראנו כי לא כן אנכי עמדי׃
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.