Job 9
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Louis Segond 1910
1Job antwoordde, en sprak:
1Job prit la parole et dit:
2Zeker, ik weet wel, dat het zo is; Maar hoe kan een mens tegenover God in zijn recht zijn?
2Je sais bien qu’il en est ainsi; Comment l’homme serait-il juste devant Dieu?
3Wanneer hij Hem ter verantwoording wil roepen, Geeft Hij niet eens op de duizendmaal antwoord;
3S’il voulait contester avec lui, Sur mille choses il ne pourrait répondre à une seule.
4Wie heeft den Alwijze en den Almachtige Ooit ongedeerd getrotseerd?
4A lui la sagesse et la toute-puissance: Qui lui résisterait impunément?
5Hem, die bergen verzet, en ze merken het niet, Ze onderstboven keert in zijn toorn;
5Il transporte soudain les montagnes, Il les renverse dans sa colère.
6Die de aarde op haar plaats doet schudden, Haar zuilen trillen ervan;
6Il secoue la terre sur sa base, Et ses colonnes sont ébranlées.
7Die de zon bevel geeft, niet te stralen, En de sterren onder een zegel legt!
7Il commande au soleil, et le soleil ne paraît pas; Il met un sceau sur les étoiles.
8Die de hemel uitspant, Hij alleen, En voortschrijdt over de golven der zee;
8Seul, il étend les cieux, Il marche sur les hauteurs de la mer.
9Die Grote Beer en Orion schiep, Plejaden en het Zuiderkruis;
9Il a créé la Grande Ourse, l’Orion et les Pléiades, Et les étoiles des régions australes.
10Die grootse, ondoorgrondelijke dingen wrocht, En talloze wonderen!
10Il fait des choses grandes et insondables, Des merveilles sans nombre.
11Zie, Hij gaat mij voorbij, en ik zie het niet, Hij glijdt langs mij heen, ik bemerk het niet;
11Voici, il passe près de moi, et je ne le vois pas, Il s’en va, et je ne l’aperçois pas.
12Rooft Hij: Wie zal Hem weerhouden? Wie Hem zeggen: Wat doet Gij?
12S’il enlève, qui s’y opposera? Qui lui dira: Que fais-tu?
13God, die zijn gramschap niet weerhoudt: Zelfs Ráhabs helpers moesten zich onder Hem krommen!
13Dieu ne retire point sa colère; Sous lui s’inclinent les appuis de l’orgueil.
14Hoe zou ik Hem dan ter verantwoording roepen, Mijn woorden tegenover Hem vinden?
14Et moi, comment lui répondre? Quelles paroles choisir?
15Ik, die geen antwoord krijg, al heb ik ook recht, Maar mijn Rechter om genade moet smeken;
15Quand je serais juste, je ne répondrais pas; Je ne puis qu’implorer mon juge.
16En al gaf Hij mij antwoord, als ik riep, Dan geloof ik niet, dat Hij naar mij zou luisteren.
16Et quand il m’exaucerait, si je l’invoque, Je ne croirais pas qu’il eût écouté ma voix,
17Hij, die mij vertrapt om een kleinigheid En mijn smarten vermeerdert om niet;
17Lui qui m’assaille comme par une tempête, Qui multiplie sans raison mes blessures,
18Hij, die mij niet op adem laat komen, Maar mij met bitter wee overstelpt.
18Qui ne me laisse pas respirer, Qui me rassasie d’amertume.
19Gaat het om kracht: Hij is er, de Sterke! Gaat het om recht: Wie klaagt Hem aan?
19Recourir à la force? Il est tout-puissant. A la justice? Qui me fera comparaître?
20Al had ik ook recht, zijn mond veroordeelde mij; Al was ik onschuldig, Hij verklaarde mij schuldig!
20Suis-je juste, ma bouche me condamnera; Suis-je innocent, il me déclarera coupable.
21Ben ik onschuldig? Ik weet het zelf nu niet meer. Ik verfoei mijn bestaan: Het is mij allemaal één!
21Innocent! Je le suis; mais je ne tiens pas à la vie, Je méprise mon existence.
22Maar daarom roep ik het uit: Onschuldigen en schuldigen slaat Hij neer!
22Qu’importe après tout? Car, j’ose le dire, Il détruit l’innocent comme le coupable.
23Wanneer zijn gesel plotseling doodt, Lacht Hij met de vertwijfeling van de onschuldigen;
23Si du moins le fléau donnait soudain la mort!… Mais il se rit des épreuves de l’innocent.
24Is het land aan bozen overgeleverd, Hij bindt nog een blinddoek op het gelaat van de rechters: Want zo Hij het niet doet, Wie doet het dan wel?
24La terre est livrée aux mains de l’impie; Il voile la face des juges. Si ce n’est pas lui, qui est-ce donc?
25Zo vliegen mijn dagen voorbij, Sneller nog dan een ijlbode; Zo vluchten ze weg, Zonder geluk te aanschouwen;
25Mes jours sont plus rapides qu’un courrier; Ils fuient sans avoir vu le bonheur;
26Ze schieten heen als schepen van riet, Als een adelaar, die zich werpt op zijn prooi.
26Ils passent comme les navires de jonc, Comme l’aigle qui fond sur sa proie.
27Denk ik, ik wil mijn jammer vergeten, Weer vrolijk schijnen en blij,
27Si je dis: Je veux oublier mes souffrances, Laisser ma tristesse, reprendre courage,
28Dan ben ik weer bang voor al mijn smarten, Wetend, dat Gij mij niet voor onschuldig houdt.
28Je suis effrayé de toutes mes douleurs. Je sais que tu ne me tiendras pas pour innocent.
29En wanneer ik dan toch schuldig moet zijn, Waarom doe ik mijn best, om niet?
29Je serai jugé coupable; Pourquoi me fatiguer en vain?
30Al was ik mij nog zo schoon met sneeuw, En reinig mijn handen met zeep,
30Quand je me laverais dans la neige, Quand je purifierais mes mains avec du savon,
31Toch ploft Gij mij neer in het vuil, Zodat mijn kleren van mij walgen.
31Tu me plongerais dans la fange, Et mes vêtements m’auraient en horreur.
32Neen, Gij zijt geen mens, zoals ik, dien ik ter verantwoording roep, Zodat wij te zamen voor de rechtbank verschijnen!
32Il n’est pas un homme comme moi, pour que je lui réponde, Pour que nous allions ensemble en justice.
33Ach, mocht er een scheidsrechter tussen ons zijn, Die zijn hand op ons beiden kon leggen;
33Il n’y a pas entre nous d’arbitre, Qui pose sa main sur nous deux.
34Die Gods roede van mij weg zou nemen, Zodat de schrik voor Hem mij niet deerde:
34Qu’il retire sa verge de dessus moi, Que ses terreurs ne me troublent plus;
35Dan zou ik spreken zonder Hem te vrezen; Maar nu er geen is, neem ik het op voor mijzelf!
35Alors je parlerai et je ne le craindrai pas. Autrement, je ne suis point à moi-même.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.