Job 16
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Baibal Olcim (Matupi Chin)
1Job antwoordde, en sprak:
1Te phoeiah Job loh a doo tih,
2Zulke beweringen heb ik nu al meer dan genoeg gehoord; Gij zijt allemaal onuitstaanbare troosters!
2“Te bang ol te muep ka yaak coeng. Nangmih boeih kah a hloep khaw thakthaenah ni.
3Komt er dan nooit een eind aan die bluf, Wat prikkelt u toch, om te praten?
3Khohli ol te a bawtnah om a? Balae tih na doo hamla nang n'huek.
4Ik zou juist eender als gij kunnen spreken, Waart gij in mijn plaats; Mooie woorden tegen u kunnen zeggen, Het hoofd over u kunnen schudden;
4Kai khaw nang bangla ka thui thai ta. Na hinglu te ka hinglu yueng la om koinih olthui neh nangmih te kan sun vetih ka lu lamloh nangmih taengah ka hinghuen van ni.
5U met de mond kunnen troosten, En met de lippen beklagen.
5Ka ka neh nangmih te kan duel lah vetih ka hmuilai kah thaphohnah loh n'hoeptlang mako.
6Als ik spreek, wordt mijn leed er niet door verminderd; Maar wat komt er van mij, als ik zwijg?
6Ka thui akhaw ka thakkhoeihnah a rhoei moenih. Ka paa koinih kai lamloh metlam a caeh eh?
7De kwaadwillige zou mij aanstonds weerloos maken En heel zijn bent greep mij aan;
7Ka hlangboel boeih khaw na pong uh tih ka ngak ngawn coeng.
8Mijn lasteraar zou tegen mij getuigen, Tegen mij optreden, mij aanklagen;
8Kai nan tonga sak khaw laipai la om coeng. Ka laithae khaw ka taengah pai sak tih ka mikhmuh ah n'doo coeng.
9Zijn toorn verscheurt en bestookt mij, Hij knerst de tanden tegen mij! Mijn tegenstanders zouden mij met hun ogen doorboren,
9A thintoek loh a baeh tih kai soah a konaeh. Kai taengah a no te a tah coeng. Ka rhal loh kai soah a mik a huel.
10Hun monden tegen mij opensperren, Smadelijk mij op de wangen slaan, Als één man tegen mij optrekken!
10A ka neh kai n'ang thil uh. Kokhahnah neh ka kam han taam uh tih kai taengah huek ha cu uh.
11Want God levert mij aan deugnieten over, En werpt mij in de handen der bozen;
11Pathen loh kai he hlang thae taengla n'det tih halang kut dongla kai m'muek.
12Ik leefde in vrede: Hij heeft me gebroken, Bij de nek gegrepen en neergesmakt; Hij heeft mij tot zijn doelwit gemaakt,
12Thayoeituipan la ka om vaengah kai m'phae. Ka rhawn ah n'khak tih kai he n'taekyak. Te dongah kai he amah ham kutnoek la m'pai sak coeng.
13Zijn pijlen snorren om mij heen; Meedogenloos doorboort Hij mijn nieren, En stort mijn gal over de bodem uit.
13Ka taengah a lithen rhoek loh m'vael uh tih ka kuel a khoh. Lungma a ti kolla diklai dongah ka hmuet phawt coeng.
14Hij schiet mij de ene bres na de andere, Als een krijgsheld stormt Hij op mij los;
14A puut hman ah a puut loh kai m'va. Hlangrhalh bangla kai taengah cu.
15Ik heb een rouwkleed over mijn huid genaaid, Mijn hoorn in het stof laten zakken;
15Ka vin soah tlamhni ka hui tih ka ki khaw laipi neh ka poelyoe coeng.
16Mijn gelaat is rood van het wenen, En over mijn wimpers ligt de schaduw des doods.
16Ka maelhmai he rhahnah neh nok la nok uh tih ka mikkhu khaw nut coeng.
17Maar omdat er geen geweld aan mijn handen kleeft, Klinkt mijn rein gebed naar omhoog:
17Te cakhaw boethae ka kut ah kuthlahnah om pawt tih ka thangthuinah khaw cil.
18Aarde, houd mijn bloed niet bedekt En smoor mijn jammerklacht niet!
18Diklai nang loh ka thii he vuei boeh. Ka pang ol he khaw hmuen om boel saeh.
19Maar nog leeft mijn Getuige in de hemel, Mijn pleitbezorger in den hoge!
19Vaan ah pataeng kai kah laipai om tih ka hlangcal khaw hmuensang ah om coeng ke.
20Mijn jammeren dringt door tot God, Mijn oog stort tranen voor zijn aanschijn.
20Ka hui khaw Pathen taengah kai kah hmuiyoi la om tih ka mik khaw pha coeng.
21O, mocht er een scheidsrechter zijn tussen den mens en God, Als tussen den mens en zijn naaste!
21Hlang capa tah hlang ham neh a hui ham Pathen taengah a thui ta.
22Want luttel zijn de jaren, die mij nog resten, Eer ik de weg bewandel, waarlangs men niet terugkeert.
22Kum a tarhing ah ha pawk vetih ka mael voel mueh caehlong ah ka cet pawn ni.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.