Job 16
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Diodati Bibbia 1885
1Job antwoordde, en sprak:
1E GIOBBE rispose e disse:
2Zulke beweringen heb ik nu al meer dan genoeg gehoord; Gij zijt allemaal onuitstaanbare troosters!
2Io ho più volte udite le stesse cose; Voi tutti siete consolatori molesti.
3Komt er dan nooit een eind aan die bluf, Wat prikkelt u toch, om te praten?
3Finiranno mai le parole di vento? Ovvero, di che ti fai forte, che tu replichi ancora?
4Ik zou juist eender als gij kunnen spreken, Waart gij in mijn plaats; Mooie woorden tegen u kunnen zeggen, Het hoofd over u kunnen schudden;
4Se l'anima vostra fosse nello stato dell'anima mia, Anch'io potrei parlar come voi, Mettere insieme parole contro a voi, E scuotervi il capo contra.
5U met de mond kunnen troosten, En met de lippen beklagen.
5Ma anzi io vi conforterei con la mia bocca, E la consolazione delle mie labbra rallenterebbe il vostro dolore .
6Als ik spreek, wordt mijn leed er niet door verminderd; Maar wat komt er van mij, als ik zwijg?
6Se io parlo, il mio dolore non però si rallenta; E se io resto di parlare , quanto se ne partirà egli da me?
7De kwaadwillige zou mij aanstonds weerloos maken En heel zijn bent greep mij aan;
7Certo, egli ora mi ha straccato; E tu mi hai, o Dio , diserta tutta la mia brigata.
8Mijn lasteraar zou tegen mij getuigen, Tegen mij optreden, mij aanklagen;
8E mi hai fatto diventar tutto grinzo, Il che è un testimonio del mio male ; La mia magrezza si leva contro a me, e mi testifica contra in faccia.
9Zijn toorn verscheurt en bestookt mij, Hij knerst de tanden tegen mij! Mijn tegenstanders zouden mij met hun ogen doorboren,
9L'ira sua mi ha lacerato, ed egli procede contro a me da avversario; Egli digrigna i denti contro a me; Il mio nemico appunta i suoi occhi in me.
10Hun monden tegen mij opensperren, Smadelijk mij op de wangen slaan, Als één man tegen mij optrekken!
10Hanno aperta la bocca contro a me, Mi hanno battuto in su le guance per vituperio, Si sono adunati insieme contro a me.
11Want God levert mij aan deugnieten over, En werpt mij in de handen der bozen;
11Iddio mi ha messo in poter del perverso, E mi ha fatto cader nelle mani degli empi.
12Ik leefde in vrede: Hij heeft me gebroken, Bij de nek gegrepen en neergesmakt; Hij heeft mij tot zijn doelwit gemaakt,
12Io era in istato tranquillo, ed egli mi ha rotto; E presomi per lo collo, mi ha tritato, E mi ha rizzato per suo bersaglio.
13Zijn pijlen snorren om mij heen; Meedogenloos doorboort Hij mijn nieren, En stort mijn gal over de bodem uit.
13I suoi arcieri mi hanno intorniato; Egli mi trafigge le reni, e non mi risparmia punto; Egli mi ha sparso in terra il mio fiele.
14Hij schiet mij de ene bres na de andere, Als een krijgsheld stormt Hij op mij los;
14Egli mi rompe di rottura sopra rottura, Egli mi corre addosso come un possente uomo .
15Ik heb een rouwkleed over mijn huid genaaid, Mijn hoorn in het stof laten zakken;
15Io ho cucito un sacco sopra la mia pelle, Ed ho lordato il mio splendore nella polvere.
16Mijn gelaat is rood van het wenen, En over mijn wimpers ligt de schaduw des doods.
16La mia faccia è sucida di piangere, E l'ombra della morte è in su le mie palpebre;
17Maar omdat er geen geweld aan mijn handen kleeft, Klinkt mijn rein gebed naar omhoog:
17Quantunque non vi sia violenza nelle mie mani, E la mia orazione sia pura.
18Aarde, houd mijn bloed niet bedekt En smoor mijn jammerklacht niet!
18O terra, non nascondere il sangue sparso da me; E se così è , il mio grido non abbia luogo.
19Maar nog leeft mijn Getuige in de hemel, Mijn pleitbezorger in den hoge!
19Eziandio ora, ecco, il mio testimonio è ne' cieli; Il mio testimonio è ne' luoghi sovrani.
20Mijn jammeren dringt door tot God, Mijn oog stort tranen voor zijn aanschijn.
20O miei oratori, o amici miei, L'occhio mio si volge lagrimando a Dio.
21O, mocht er een scheidsrechter zijn tussen den mens en God, Als tussen den mens en zijn naaste!
21Oh! potesse pur l'uomo piatire con Dio, Come un uomo col suo compagno!
22Want luttel zijn de jaren, die mij nog resten, Eer ik de weg bewandel, waarlangs men niet terugkeert.
22Perciocchè i miei brevi anni se ne vanno forniti; Ed io me ne vo per un sentiero, onde non tornerò più.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.