Job 41
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Diodati Bibbia 1885
1Vangt gij den Krokodil met de angel, Bindt ge hem de tong met koorden vast;
1Trarrai tu fuori il leviatan con l'amo, O con una fune che tu gli avrai calata sotto alla lingua?
2Steekt ge hem een stok door de neus, Haalt ge een ring door zijn kaken;
2Gli metterai tu un uncino al muso? Gli forerai tu le mascelle con una spina?
3Zal hij heel veel tot u smeken, Of lieve woordjes tot u richten?
3Userà egli molti preghi teco? Ti parlerà egli con lusinghe?
4Zal hij een contract met u sluiten, En neemt ge hem voorgoed in uw dienst;
4Patteggerà egli teco, Che tu lo prenda per servo in perpetuo?
5Kunt ge met hem als met een vogeltje spelen, Bindt ge hem voor uw dochtertjes vast;
5Scherzerai tu con lui, come con un uccello? E lo legherai tu con un filo, per darlo alle tue fanciulle?
6Kunnen uw makkers hem verhandelen, En onder de venters verdelen?
6I compagni ne faranno essi un convito? Lo spartiranno essi fra i mercatanti?
7Kunt ge zijn huid met spiesen beplanten, Zijn kop met een vissersharpoen?
7Gli empirai tu la pelle di roncigli, E la testa di raffi da pescare?
8Probeer eens, de hand op hem te leggen, Maar denk aan de strijd; ge doet het zeker niet weer,
8Pongli pur la mano addosso, Tu non ricorderai mai più la guerra.
9Want uw hoop komt vast bedrogen uit! Reeds bij zijn aanblik wordt men neergeslagen
9Ecco, la speranza di pigliar lo è fallace; Anzi l'uomo non sarà egli atterrato, solo a vederlo?
10Er is niemand vermetel genoeg, hem te wekken. Wie houdt voor hem stand,
10Non vi è alcuno così feroce, che ardisca risvegliarlo; E chi potrà presentarsi davanti a me?
11Wie treedt tegen hem op, en blijft ongedeerd: Onder de ganse hemel Is er niet één!
11Chi mi ha prevenuto in darmi cosa alcuna? ed io gliela renderò; Quello che è sotto tutti i cieli è mio.
12Ik wil niet zwijgen over zijn leden, Maar spreken over zijn nooit geëvenaarde kracht.
12Io non tacerò le membra di quello, Nè ciò ch'è delle sue forze, nè la grazia della sua disposizione.
13Wie heeft ooit zijn kleed opgelicht, Is doorgedrongen tussen zijn dubbel kuras?
13Chi scoprirà il disopra della sua coverta? Chi verrà a lui con le sue doppie redini?
14Wie opent de dubbele deur van zijn muil; Rondom zijn tanden verschrikking!
14Chi aprirà gli usci del suo muso? Lo spavento è d'intorno a' suoi denti.
15Zijn rug is als rijen van schilden, Die als een muur van steen hem omsluiten
15I suoi forti scudi sono una cosa superba; Son serrati strettamente come con un suggello.
16Het een ligt vlak naast het ander, Geen tocht kan er door;
16L'uno si attiene all'altro, Talchè il vento non può entrar per entro.
17Ze grijpen aan elkander vast, En sluiten onscheidbaar aaneen.
17Sono attaccati gli uni agli altri, ed accoppiati insieme, E non possono spiccarsi l'uno dall'altro.
18Door zijn niezen danst het licht, Zijn ogen zijn als de wimpers van het morgenrood;
18I suoi starnuti fanno sfavillar della luce, E i suoi occhi son simili alle palpebre dell'alba.
19Uit zijn muil steken toortsen, En schieten vuurvonken uit;
19Della sua gola escono fiaccole, Scintille di fuoco ne sprizzano.
20Er stijgt rook uit zijn neusgaten op, Als uit een dampende en ziedende ketel.
20Delle sue nari esce un fumo, Come d'una pignatta bollente, o d 'una caldaia.
21Zijn adem zet kolen in vuur, Uit zijn bek stijgen vlammen omhoog;
21L'alito suo accende i carboni, E fiamma esce della sua bocca.
22In zijn nek zetelt kracht, Ontsteltenis danst voor hem uit;
22La possa alberga nel suo collo, E la doglia tresca davanti a lui.
23Zijn vleeskwabben sluiten stevig aaneen, Onbeweeglijk aan hem vastgegoten;
23Le polpe della sua carne son compresse; Egli ha la carne addosso soda, e non tremola punto.
24Zijn hart is vast als een kei, Hecht als een onderste molensteen:
24Il cuor suo è sodo come una pietra, E massiccio come un pezzo della macina disotto.
25Voor zijn majesteit sidderen de baren Trekken de golven der zee zich terug.
25I più forti e valenti hanno paura di lui, quando egli si alza; E si purgano de' lor peccati, per lo gran fracasso.
26Het zwaard, dat hem treft, is er niet tegen bestand, Geen lans, geen speer en geen schicht.
26Nè la spada di chi l'aggiunger à potrà durare, Nè l'asta, nè lo spuntone, nè la corazza:
27Hij rekent het ijzer voor stro, Voor vermolmd hout het koper;
27Egli reputa il ferro per paglia, E il rame per legno intarlato.
28Geen pijlen jagen hem op de vlucht, Slingerstenen zijn hem maar kaf;
28La saetta non lo farà fuggire; Le pietre della frombola si mutano inverso lui in istoppia.
29Een werpspies schijnt hem een riet, Hij lacht om het suizen der knots.
29Gli ordigni son da lui riputati stoppia; Ed egli si beffa del vibrare dello spuntone.
30Onder zijn buik zitten puntige scherven, Als een dorsslee krabt hij ermee op het slijk;
30Egli ha sotto di sè de' testi pungenti; Egli striscia come una trebbia di ferro in sul pantano.
31Hij doet de afgrond koken als een ketel, Verandert de zee in een wierookpan;
31Egli fa bollire il profondo mare come una caldaia; Egli rende il mare simile a una composizione d'unguentaro.
32Achter hem aan een lichtend spoor, Als had de afgrond zilveren lokken.
32Egli fa rilucere dietro a sè un sentiero, E l'abisso pare canuto.
33Zijns gelijke is er op aarde niet; Geschapen, om niemand te vrezen;
33Non vi è alcuno animale in su la terra che gli possa essere assomigliato, Che sia stato fatto per esser senza paura.
34Op al wat trots is, ziet hij neer, Hij is koning over alle verscheurende beesten!
34Egli riguarda ogni cosa eccelsa, Ed è re sopra tutte le più fiere belve.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.