Job 41
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Vangt gij den Krokodil met de angel, Bindt ge hem de tong met koorden vast;
1Canst thou draw out leviathan with an hook? or his tongue with a cord which thou lettest down?
2Steekt ge hem een stok door de neus, Haalt ge een ring door zijn kaken;
2Canst thou put an hook into his nose? or bore his jaw through with a thorn?
3Zal hij heel veel tot u smeken, Of lieve woordjes tot u richten?
3Will he make many supplications unto thee? will he speak soft words unto thee?
4Zal hij een contract met u sluiten, En neemt ge hem voorgoed in uw dienst;
4Will he make a covenant with thee? wilt thou take him for a servant for ever?
5Kunt ge met hem als met een vogeltje spelen, Bindt ge hem voor uw dochtertjes vast;
5Wilt thou play with him as with a bird? or wilt thou bind him for thy maidens?
6Kunnen uw makkers hem verhandelen, En onder de venters verdelen?
6Shall the companions make a banquet of him? shall they part him among the merchants?
7Kunt ge zijn huid met spiesen beplanten, Zijn kop met een vissersharpoen?
7Canst thou fill his skin with barbed irons? or his head with fish spears?
8Probeer eens, de hand op hem te leggen, Maar denk aan de strijd; ge doet het zeker niet weer,
8Lay thine hand upon him, remember the battle, do no more.
9Want uw hoop komt vast bedrogen uit! Reeds bij zijn aanblik wordt men neergeslagen
9Behold, the hope of him is in vain: shall not one be cast down even at the sight of him?
10Er is niemand vermetel genoeg, hem te wekken. Wie houdt voor hem stand,
10None is so fierce that dare stir him up: who then is able to stand before me?
11Wie treedt tegen hem op, en blijft ongedeerd: Onder de ganse hemel Is er niet één!
11Who hath prevented me, that I should repay him? whatsoever is under the whole heaven is mine.
12Ik wil niet zwijgen over zijn leden, Maar spreken over zijn nooit geëvenaarde kracht.
12I will not conceal his parts, nor his power, nor his comely proportion.
13Wie heeft ooit zijn kleed opgelicht, Is doorgedrongen tussen zijn dubbel kuras?
13Who can discover the face of his garment? or who can come to him with his double bridle?
14Wie opent de dubbele deur van zijn muil; Rondom zijn tanden verschrikking!
14Who can open the doors of his face? his teeth are terrible round about.
15Zijn rug is als rijen van schilden, Die als een muur van steen hem omsluiten
15His scales are his pride, shut up together as with a close seal.
16Het een ligt vlak naast het ander, Geen tocht kan er door;
16One is so near to another, that no air can come between them.
17Ze grijpen aan elkander vast, En sluiten onscheidbaar aaneen.
17They are joined one to another, they stick together, that they cannot be sundered.
18Door zijn niezen danst het licht, Zijn ogen zijn als de wimpers van het morgenrood;
18By his neesings a light doth shine, and his eyes are like the eyelids of the morning.
19Uit zijn muil steken toortsen, En schieten vuurvonken uit;
19Out of his mouth go burning lamps, and sparks of fire leap out.
20Er stijgt rook uit zijn neusgaten op, Als uit een dampende en ziedende ketel.
20Out of his nostrils goeth smoke, as out of a seething pot or caldron.
21Zijn adem zet kolen in vuur, Uit zijn bek stijgen vlammen omhoog;
21His breath kindleth coals, and a flame goeth out of his mouth.
22In zijn nek zetelt kracht, Ontsteltenis danst voor hem uit;
22In his neck remaineth strength, and sorrow is turned into joy before him.
23Zijn vleeskwabben sluiten stevig aaneen, Onbeweeglijk aan hem vastgegoten;
23The flakes of his flesh are joined together: they are firm in themselves; they cannot be moved.
24Zijn hart is vast als een kei, Hecht als een onderste molensteen:
24His heart is as firm as a stone; yea, as hard as a piece of the nether millstone .
25Voor zijn majesteit sidderen de baren Trekken de golven der zee zich terug.
25When he raiseth up himself, the mighty are afraid: by reason of breakings they purify themselves.
26Het zwaard, dat hem treft, is er niet tegen bestand, Geen lans, geen speer en geen schicht.
26The sword of him that layeth at him cannot hold: the spear, the dart, nor the habergeon.
27Hij rekent het ijzer voor stro, Voor vermolmd hout het koper;
27He esteemeth iron as straw, and brass as rotten wood.
28Geen pijlen jagen hem op de vlucht, Slingerstenen zijn hem maar kaf;
28The arrow cannot make him flee: slingstones are turned with him into stubble.
29Een werpspies schijnt hem een riet, Hij lacht om het suizen der knots.
29Darts are counted as stubble: he laugheth at the shaking of a spear.
30Onder zijn buik zitten puntige scherven, Als een dorsslee krabt hij ermee op het slijk;
30Sharp stones are under him: he spreadeth sharp pointed things upon the mire.
31Hij doet de afgrond koken als een ketel, Verandert de zee in een wierookpan;
31He maketh the deep to boil like a pot: he maketh the sea like a pot of ointment.
32Achter hem aan een lichtend spoor, Als had de afgrond zilveren lokken.
32He maketh a path to shine after him; one would think the deep to be hoary.
33Zijns gelijke is er op aarde niet; Geschapen, om niemand te vrezen;
33Upon earth there is not his like, who is made without fear.
34Op al wat trots is, ziet hij neer, Hij is koning over alle verscheurende beesten!
34He beholdeth all high things: he is a king over all the children of pride.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.