Job 30
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
King James Version with Apocrypha
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
2Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
3For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
4Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
5They were driven forth from among men , (they cried after them as after a thief;)
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
6To dwell in the clifts of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
7Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
8They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
9And now am I their song, yea, I am their byword.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
11Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
12Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
13They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
14They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me .
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
15Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
16And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
17My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
18By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
20I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not .
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
21Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
22Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it , and dissolvest my substance.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
23For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
24Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
25Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
26When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
27My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
28I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
29I am a brother to dragons, and a companion to owls.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
30My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
31My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.