Job 30
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Reina-Valera 1909
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
1MAS ahora los más mozos de días que yo, se ríen de mí; cuyos padres yo desdeñara ponerlos con los perros de mi ganado.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
2Porque ¿para qué yo habría menester la fuerza de sus manos, en los cuales había perecido con el tiempo?
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
3Por causa de la pobreza y del hambre andaban solos; huían á la soledad, á lugar tenebroso, asolado y desierto.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
4Que cogían malvas entre los arbustos, y raíces de enebro para calentarse.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
5Eran echados de entre las gentes , y todos les daban grita como al ladrón.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
6Habitaban en las barrancas de los arroyos, en las cavernas de la tierra, y en las rocas.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
7Bramaban entre las matas, y se reunían debajo de las espinas.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
8Hijos de viles, y hombres sin nombre, más bajos que la misma tierra.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
9Y ahora yo soy su canción, y he sido hecho su refrán.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
10Abomínanme, aléjanse de mí, y aun de mi rostro no detuvieron su saliva.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
11Porque Dios desató mi cuerda, y me afligió, por eso se desenfrenaron delante de mi rostro.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
12A la mano derecha se levantaron los jóvenes; empujaron mis pies, y sentaron contra mí las vías de su ruina.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
13Mi senda desbarataron, aprovecháronse de mi quebrantamiento, contra los cuales no hubo ayudador.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
14Vinieron como por portillo ancho, revolviéronse á mi calamidad.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
15Hanse revuelto turbaciones sobre mí; combatieron como viento mi alma, y mi salud pasó como nube.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
16Y ahora mi alma está derramada en mí; días de aflicción me han aprehendido.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
17De noche taladra sobre mí mis huesos, y mis pulsos no reposan.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
18Con la grande copia de materia mi vestidura está demudada; cíñeme como el cuello de mi túnica.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
19Derribóme en el lodo, y soy semejante al polvo y á la ceniza.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
20Clamo á ti, y no me oyes; preséntome, y no me atiendes.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
21Haste tornado cruel para mí: con la fortaleza de tu mano me amenazas.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
22Levantásteme, é hicísteme cabalgar sobre el viento, y disolviste mi sustancia.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
23Porque yo conozco que me reduces á la muerte; y á la casa determinada á todo viviente.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
24Mas él no extenderá la mano contra el sepulcro; ¿clamarán los sepultados cuando él los quebrantare?
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
25¿No lloré yo al afligido? Y mi alma ¿no se entristeció sobre el menesteroso?
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
26Cuando esperaba yo el bien, entonces vino el mal; y cuando esperaba luz, la oscuridad vino.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
27Mis entrañas hierven, y no reposan; días de aflicción me han sobrecogido.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
28Denegrido ando, y no por el sol: levantádome he en la congregación, y clamado.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
29He venido á ser hermano de los dragones, y compañero de los buhos.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
30Mi piel está denegrida sobre mí, y mis huesos se secaron con ardentía.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
31Y hase tornado mi arpa en luto, y mi órgano en voz de lamentadores.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.