Job 30
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
1Sed nun ridas pri mi homoj pli junaj ol mi, Kies patrojn mi ne volus starigi kun la hundoj de miaj ŝafaroj;
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
2Kies forto de la manoj estis senbezona por mi, Kaj kiuj ne povis atingi maljunecon;
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
3Kiuj pro malriĉeco kaj malsato solece kuris En la dezerton mizeran kaj senvivan;
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
4Kiuj elŝiras atriplon apud la arbetaĵoj, Kaj kies pano estas la radiko de genisto.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
5El meze de la homoj oni elpelas ilin; Oni krias sur ilin, kiel sur ŝteliston;
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
6En terfendoj ĉe la valoj ili loĝas, En truoj de la tero kaj de rokoj;
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
7Inter la arbetaĵoj ili krias, Sub la kardoj ili kolektiĝas;
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
8Kiel infanoj de sentaŭguloj kaj sennomuloj, Ili estas elpelitaj el la lando.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
9Kaj nun mi fariĝis objekto de ilia mokokanto, Mi fariĝis por ili objekto de babilado.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
10Ili abomenas min, malproksimiĝas de mi, Ne timas kraĉi sur mian vizaĝon.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
11Li malligis mian ŝnuron kaj turmentas min, Kaj ili forĵetis antaŭ mi la bridon.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
12Dekstre buboj stariĝis, kaj puŝas miajn piedojn; Ili ebenigis kontraŭ mi siajn pereigajn vojojn;
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
13Ili disfosis mian vojon, facile pereigas min, Ne bezonante helpanton;
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
14Ili venas kiel tra larĝa breĉo, Ĵetas sin tumulte.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
15Teruroj turnis sin kontraŭ min, Forpelis mian majeston kiel vento; Kiel nubo foriris mia feliĉo.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
16Kaj nun elverŝiĝas mia animo; Kaptis min tagoj de mizero.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
17En la nokto miaj ostoj traboriĝas en mi, Kaj miaj mordetantoj ne dormas.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
18Kun granda malfacileco demetiĝas mia vesto; Premas min la rando de mia ĉemizo.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
19Oni komparas min kun koto; Mi similiĝis al polvo kaj cindro.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
20Mi krias al Vi, sed Vi ne respondas al mi; Mi staras, ke Vi atentu min.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
21Vi fariĝis kruelulo por mi; Per la forto de Via mano Vi montras al mi Vian malamon.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
22Vi levis min en la venton, Lasis min kaj neniigis min en la ventego.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
23Mi scias, ke Vi transdonos min al la morto, En la kunvenejon de ĉio vivanta.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
24Sed ĉu oni povas ne deziri eltiri manon, Kaj krii en sia malfeliĉo?
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
25Ĉu mi ne ploris pri tiu, kiu havis malfeliĉan tempon? Ĉu mia animo ne afliktiĝis pri malriĉulo?
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
26Mi atendis bonon, sed venis malbono; Mi esperis lumon, sed venis mallumo.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
27Miaj internaĵoj bolas kaj ne ĉesas; Atakis min tempo de mizero.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
28Mi estas nigra, sed ne de la suno; Mi leviĝas en la komunumo kaj krias.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
29Mi fariĝis frato al la ŝakaloj Kaj kamarado al la strutoj.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
30Mia haŭto nigriĝis sur mi, Kaj miaj ostoj sekiĝis de varmego.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
31Mia harpo fariĝis plendilo, Kaj mia fluto fariĝis voĉo de plorantoj.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.