Job 21
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Job antwoordde, en sprak:
1Ijob respondis kaj diris:
2Luistert aandachtig naar wat ik ga zeggen; En dat uw troost zich daartoe bepale!
2Aŭskultu mian parolon; Kaj ĝi estu anstataŭ viaj konsoloj.
3Laat mij uitspreken op mijn beurt, Wanneer ik klaar ben, kunt ge spotten!
3Toleru, ke mi parolu; Kaj kiam mi finos mian paroladon, tiam moku.
4Heb ik me soms over mensen beklaagd, Of heb ik geen grond, om mismoedig te zijn?
4Ĉu kontraŭ homo mi disputas? Kaj kial mi ne estu malpacienca?
5Ziet mij aan, en staat verstomd, En legt uw hand op de mond!
5Turnu vin al mi, kaj vi eksentos teruron, Kaj vi metos la manon sur la buŝon.
6Wanneer ik er aan denk, sta ik verbijsterd, En huivert mijn vlees:
6Kiam mi ekpensas pri tio, min atakas teruro, Kaj tremo kaptas mian korpon.
7“Waarom blijven de bozen in leven Worden zij oud en groeien in kracht?”
7Kial malpiuloj vivas, Atingas maljunecon, akiras grandan havaĵon?
8Hun kroost gedijt voor hun aanschijn, Hun geslacht houdt stand voor hun ogen;
8Ilia idaro estas bone aranĝita antaŭ ili, kune kun ili, Kaj ilia devenantaro estas antaŭ iliaj okuloj.
9Hun huizen zijn veilig en zonder vrees, Gods roede valt er niet op neer.
9Iliaj domoj estas en paco, sen timo; Kaj la vergo de Dio ne estas sur ili.
10Hun stier bespringt en bevrucht, Hun koeien kalven en hebben geen misdracht;
10Ilia bovo naskigas kaj ne estas forpuŝata; Ilia bovino gravediĝas kaj ne abortas.
11Als een kudde laten ze hun jongens naar buiten, En hun kinderen springen rond.
11Siajn malgrandajn infanojn ili elirigas kiel ŝafaron, Kaj iliaj knaboj saltas.
12Ze zingen bij pauken en citer, Vermaken zich bij de tonen der fluit;
12Ili ĝojkrias sub la sonoj de tamburino kaj harpo, Ili estas gajaj sub la sonoj de fluto.
13Ze slijten hun dagen in weelde, En dalen in vrede ten grave.
13Ili pasigas siajn tagojn en bonstato, Kaj iras en Ŝeolon momente.
14Toch zeggen ze tot God: Blijf verre van ons, We willen uw wegen niet kennen!
14Kaj tamen ili diras al Dio: Foriru de ni, Ni ne deziras koni Viajn vojojn;
15Wat is de Almachtige, dat we Hem zouden dienen; Wat baat het ons, te smeken tot Hem?
15Kio estas la Plejpotenculo, ke ni servu al Li? Kaj kian utilon ni havos, se ni turnos nin al Li?
16Ligt hun geluk niet in hun eigen hand, Bemoeit Hij Zich wel met de plannen der bozen?
16Sed ne de ili dependas ilia bonstato; La pensmaniero de la malpiuloj estas malproksima de mi.
17Hoe dikwijls gaat de lamp der bozen wel uit, En stort er rampspoed op hen neer? Hoe dikwijls vernielt Hij de slechten in zijn toorn, Grijpen de weeën hen aan in zijn gramschap;
17Ĝis kiam? La lumilo de la malpiuloj estingiĝu, Kaj ilia pereo venu sur ilin; Suferojn Li partodonu al ili en Sia kolero.
18Worden zij als stro voor de wind, Als kaf, opgejaagd door de storm?
18Ili estu kiel pajlero antaŭ vento, Kaj kiel grenventumaĵo, kiun forportas ventego.
19Gij zegt: God wreekt zijn misdaad op zijn kinderen, En zal hem zo zijn wraak laten voelen!
19Dio konservas lian malfeliĉon por liaj infanoj; Li repagu al li mem, ke li sciu;
20Maar zijn eigen ogen moesten zijn rampspoed aanschouwen, Zelf moest hij de toorn van den Almachtige drinken!
20Liaj propraj okuloj vidu lian malfeliĉon, Kaj el la kolero de la Plejpotenculo li trinku.
21Want wat bekommert hij zich om zijn gezin na zijn dood, Wanneer het getal zijner maanden ten einde is?
21Ĉar kiom interesas lin lia domo post li, Kiam la nombro de liaj monatoj finiĝis?
22Zou men soms God de les willen lezen, Hij, die de hemelingen richt?
22Ĉu oni povas instrui scion al Dio, Kiu juĝas ja plej altajn?
23En de een gaat dood, geheel voldaan, Volkomen gelukkig en rustig,
23Unu mortas meze de sia abundeco, Tute trankvila kaj kontenta;
24Zijn lenden vol vet, Het merg in zijn beenderen nog fris.
24Lia brusto estas plena de lakto, Kaj liaj ostoj estas saturitaj de medolo.
25De ander sterft met een verbitterd gemoed, Zonder ooit het geluk te hebben gesmaakt!
25Alia mortas kun animo suferanta, Kaj li ne ĝuis bonon.
26Tezamen liggen ze neer in het stof, Door de wormen bedekt!
26Sed ambaŭ kune ili kuŝas en la tero, Kaj vermoj ilin kovras.
27Zeker, ik ken uw gedachten, En de bedenkingen, die gij tegen mij aanvoert;
27Vidu, mi scias viajn pensojn, Kaj la argumentojn, kiujn vi malice kolektas kontraŭ mi;
28Gij zegt: “Waar is het huis van den tyran, Waar de tent, waar de bozen in wonen?”
28Vi diros: Kie estas la domo de la nobelo? Kaj kie estas la tendo, en kiu loĝis la malpiuloj?
29Hebt gij de reizigers dan nooit ondervraagd, Of aanvaardt gij hun getuigenis niet:
29Sed demandu la vojaĝantojn, Kaj ne malatentu iliajn atestojn:
30“De boze blijft gespaard op de dag van verderf, En ontsnapt op de dag van de gramschap!”
30En tago de malfeliĉo la malpiulo estas ŝirmata, En tago de kolero li estas metata flanken.
31Wie houdt hem zijn wandel voor ogen, Wie zet hem betaald wat hij deed?
31Kiu montros antaŭ lia vizaĝo lian konduton? Kiu repagos al li, se li ion faris?
32Hij wordt ten grave gedragen, En een tombe houdt er de wacht.
32Kaj li estas akompanata al la tomboj, Kaj sur la tomba altaĵeto estas starigataj gardistoj.
33Zacht ligt hij neer Op de kluiten in het dal; Heel de wereld trekt achter hem aan, Talloos velen lopen uit voor zijn stoet.
33Dolĉaj estas por li la terbuloj de la valo, Kaj post li treniĝas ĉiuj homoj, Kaj sennombraj estas tiuj, kiuj iris antaŭ li.
34Wat is uw vertroosting dus schraal, Uw antwoord anders dan leugens!
34Kiel do vi volas konsoli min per vantaĵo, Kaj viaj respondoj enhavas nur malĝustaĵojn?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.