Job 17
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Mijn geest gebroken, mijn dagen geblust, Mij rest slechts het graf!
1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.
2Ben ik niet het mikpunt van spot, Verkwijnt niet mijn oog door de bittere verwijten?
2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.
3Stel Uzelf bij U tot borg voor mijl; Wie anders zou voor mij handslag geven?
3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?
4Want hùn hart hebt Gij voor inzicht gesloten, En daarom steken zij de hand niet uit;
4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.
5Men beklaagt het lot van zijn vrienden Terwijl de ogen versmachten van de eigen kinderen;
5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.
6Men heeft mij tot spreekwoord gemaakt bij de mensen, Ik ben een, wien men in het aangezicht spuwt!
6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.
7Mijn oog is dof van verdriet, Mijn leden zijn tot een schaduw vervluchtigd!
7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.
8De braven ontstellen ervan, De onschuldige is jaloers op den boze:
8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.
9Moet de rechtvaardige toch zijn weg maar bewandelen, Wie rein van handen is, zijn kracht nog verdubbelen?
9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.
10En daarom, hoe gij u allen wendt of keert, Een wijze vind ik onder u niet;
10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.
11Mijn levensdagen zijn voorbij, Mijn plannen, mijn hartewensen vernield!
11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.
12Men maakt een dag van de nacht, Van duisternis het morgenlicht!
12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.
13Kan ik nog hopen? Het dodenrijk is mijn huis, In de duisternis heb ik mijn leger gespreid;
13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.
14Tot het graf geroepen: Gij zijt mijn vader, Tot de wormen: Gij zijt mijn moeder en zusters!
14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.
15Waar is mijn hoop, Mijn geluk, wie kan het ontdekken:
15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?
16Zullen ze met mij in het dodenrijk dalen, Zinken wij samen neer in het stof?
16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.