Jób 17

Kralice Bible (1613)

Londona Biblio (Esperanto, 1910)

1Dýchání mé ruší se, dnové moji hynou, hrobu blízký jsem.

1Mia spirito senfortiĝis, miaj tagoj mallongiĝis, Tomboj estas antaŭ mi.

2Jistě posměvači jsou u mne, a pro jejich mne kormoucení nepřichází ani sen na oči mé.

2Mokado min ĉirkaŭas; En aflikto pro tio restas mia okulo.

3Postav mi, prosím, rukojmě za sebe; kdo jest ten, nechť mi na to ruky podá.

3Estu Vi mem mia garantianto antaŭ Vi; Alie kiu donos la manon pro mi?

4Nebo srdce jejich přikryl jsi, aby nerozuměli, a protož jich nepovýšíš.

4Ĉar ilian koron Vi kovris kontraŭ prudento; Tial Vi ne donos al ili triumfon.

5Kdož pochlebuje bližním, oči synů jeho zhynou.

5Se iu fanfaronas antaŭ siaj amikoj pri sia parto, La okuloj de liaj infanoj konsumiĝos.

6Jistě vystavil mne za přísloví lidem, a za divadlo všechněm,

6Li faris min proverbo por la popoloj; Kaj mi fariĝis homo, al kiu oni kraĉas en la vizaĝon.

7Tak že pro žalost pošly oči mé, a oudové moji všickni stínu jsou podobni.

7Mia okulo mallumiĝis de ĉagreno, Kaj ĉiuj miaj membroj fariĝis kiel ombro.

8Užasnouť se nad tím upřímí, a však nevinný proti pokrytci vždy se zsilovati bude.

8La justuloj eksentos teruron pro tio, Kaj la senkulpulo ekscitiĝos kontraŭ la hipokritulo.

9Přídržeti se bude, pravím, spravedlivý cesty své, a ten, jenž jest čistých rukou, posilní se více.

9Tamen la virtulo forte konservos sian vojon, Kaj la purmanulo pli firmiĝos.

10Tolikéž i vy všickni obraťte se, a poďte, prosím; neboť nenacházím mezi vámi moudrého.

10Kaj kiom ajn vi ĉiuj revenos, Mi ne trovos inter vi saĝulon.

11Dnové moji pomíjejí, myšlení má mizejí, přemyšlování, pravím, srdce mého.

11Miaj tagoj forpasis, pereis miaj intencoj, Kiujn havis mia koro.

12Noc mi obracejí v den, a světla denního ukracují pro přítomnost temností.

12La nokton ili volas fari tago, La lumon alproksimigi al la mallumo.

13Abych pak čeho i očekával, hrob bude dům můj, ve tmě usteli ložce své.

13Se mi atendas, tamen Ŝeol estas mia domo, En la mallumo estas pretigita mia lito.

14Jámu nazovu otcem svým, matkou pak a sestrou svou červy.

14Al la kavo mi diras: Vi estas mia patro; La vermojn mi nomas mia patrino kaj mia fratino.

15Kdež jest tedy očekávání mé? A kdo to, čím bych se troštoval, spatří?

15Kion mi devas atendi? Kiu atentos mian esperon?

16Do skrýší hrobu sstoupí, poněvadž jest všechněm v prachu země odpočívati.

16En la profundon de Ŝeol ĝi malsupreniros, Ni ambaŭ kune kuŝos en la polvo.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.