Jób 6
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Odpovídaje pak Job, řekl:
1Ijob respondis kaj diris:
2Ó kdyby pilně zváženo bylo hořekování mé, a bída má na váze aby spolu vyzdvižena byla.
2Se estus pesita mia ĉagreno, Kaj samtempe estus metita sur la pesilon mia suferado,
3Jistě že by se nad písek mořský těžší ukázala, pročež mi se i slov nedostává.
3Ĝi estus nun pli peza, ol la sablo ĉe la maroj; Pro tio miaj vortoj estas plenaj de plendo.
4Nebo střely Všemohoucího vězí ve mně, jejichž jed vysušil ducha mého, a hrůzy Boží bojují proti mně.
4Ĉar la sagoj de la Plejpotenculo estas en mi, Ilian venenon trinkas mia spirito; La teruraĵoj de Dio direktiĝis sur min.
5Zdaliž řve divoký osel nad mladistvou travou? Řve-liž vůl nad picí svou?
5Ĉu krias sovaĝa azeno sur herbo? Ĉu bovo blekas kolere ĉe sia manĝaĵo?
6Zdaliž jedí to, což neslaného jest, bez soli? Jest-liž chut v věci slzké?
6Ĉu oni manĝas sengustaĵon sen salo? Ĉu havas guston la albumeno de ovo?
7Ach, kterýchž se ostýchala dotknouti duše má, ty jsou již bolesti těla mého.
7Kion ne volis tuŝi mia animo, Tio nun estas abomeninde mia manĝaĵo.
8Ó by se naplnila žádost má, a aby to, čehož očekávám, dal Bůh,
8Ho, se mia peto plenumiĝus, Kaj se Dio donus al mi tion, kion mi esperas!
9Totiž, aby se líbilo Bohu setříti mne, vztáhnouti ruku svou, a zahladiti mne.
9Ho, se Dio komencus kaj disbatus min, Donus liberecon al Sia mano kaj frakasus min!
10Neboť mám ještě, čím bych se potěšoval, (ačkoli hořím bolestí, aniž mne Bůh co lituje), že jsem netajil řečí Nejsvětějšího.
10Tio estus ankoraŭ konsolo por mi; Kaj mi ĝojus, se en la turmento Li ne kompatus, Ĉar mi ne forpuŝis ja la vortojn de la Sanktulo.
11Nebo jaká jest síla má, abych potrvati mohl? Aneb jaký konec můj, abych prodlel života svého?
11Kio estas mia forto, ke mi persistu? Kaj kia estas mia fino, ke mi havu paciencon?
12Zdali síla má jest síla kamenná? Zdali tělo mé ocelivé?
12Ĉu mia forto estas forto de ŝtonoj? Ĉu mia karno estas kupro?
13Zdaliž pak obrany mé není při mně? Aneb zdravý soud vzdálen jest ode mne,
13Mi havas ja nenian helpon, Kaj savo estas forpuŝita for de mi.
14Proti tomu, jehož lítostivost k bližnímu mizí, a kterýž bázeň Všemohoucího opustil?
14Al malfeliĉulo decas kompato de amiko, Eĉ se li forlasas la timon antaŭ la Plejpotenculo.
15Bratří moji zmýlili mne jako potok, pominuli jako prudcí potokové,
15Miaj fratoj trompas kiel torento, Kiel akvaj fluegoj, kiuj pasas,
16Kteříž kalní bývají od ledu, a v nichž se kryje sníh.
16Kiuj estas malklaraj pro glacio, En kiuj kaŝas sin neĝo;
17V čas horka vysychají; když sucho bývá, mizejí z místa svého.
17En la tempo de degelo ili malaperas, En la tempo de varmego ili forŝoviĝas de sia loko.
18Sem i tam roztěkají se od toku svého obecného, v nic se obracejí a hynou.
18Ili forklinas la direkton de sia vojo, Iras en la dezerton, kaj malaperas.
19To vidouce houfové jdoucích z Tema, zástupové Sabejských, jenž naději měli v nich,
19Serĉas ilin per sia rigardo la vojoj de Tema, Esperas je ili la karavanoj el Ŝeba;
20Zastyděli se, že v nich doufali; nebo přišedše až k nim, oklamáni jsou.
20Sed ili hontas pro sia fido; Ili aliras, kaj ruĝiĝas de honto.
21Tak zajisté i vy byvše, nejste; vidouce potření mé, děsíte se.
21Nun vi neniiĝis; Vi ekvidis teruraĵon, kaj ektimis.
22Zdali jsem řekl: Přineste mi, aneb z zboží svého udělte darů pro mne?
22Ĉu mi diris: Donu al mi, El via havaĵo donacu pro mi,
23Aneb: Vysvoboďte mne z ruky nepřítele, a z ruky násilníků vykupte mne?
23Savu min el la mano de premanto, Aŭ liberigu min el la mano de turmentantoj?
24Poučte mne, a budu mlčeti, a v čem bych bloudil, poslužte mi k srozumění.
24Instruu min, kaj mi eksilentos; Komprenigu al mi, per kio mi pekis.
25Ó jak jsou pronikavé řeči upřímé! Ale co vzdělá obviňování vaše?
25Kial vi mallaŭdas pravajn vortojn? Kaj kion povas instrui la moralinstruanto el vi?
26Zdali jen z slov mne viniti myslíte, a převívati řeči choulostivého?
26Ĉu vi intencas riproĉi pro vortoj? Sed paroloj de malesperanto iras al la vento.
27Také i na sirotka se obořujete, anobrž jámu kopáte příteli svému.
27Eĉ orfon vi atakus, Kaj sub via amiko vi fosus.
28A protož nyní chtějtež popatřiti na mne, a suďte, klamám-liť před oblíčejem vaším.
28Nun, ĉar vi komencis, rigardu min; Ĉu mi mensogos antaŭ via vizaĝo?
29Napravte se, prosím, nechť není nepravostí; napravte se, pravím, a tak poznáte, žeť jest spravedlnost v té řeči mé.
29Rigardu denove, vi ne trovos malpiaĵon; Ripetu, vi trovos mian pravecon en la afero.
30A jest-li na jazyku mém nepravost, neměl-liž bych, čitedlen býti bíd?
30Ĉu estas peko sur mia lango? Ĉu mia palato ne komprenas tion, kio estas malbona?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.