Jób 6
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Odpovídaje pak Job, řekl:
1Job antwoordde, en sprak:
2Ó kdyby pilně zváženo bylo hořekování mé, a bída má na váze aby spolu vyzdvižena byla.
2Ach, mocht mijn wrevel worden gewogen, Maar tegelijk met mijn leed op de weegschaal gelegd:
3Jistě že by se nad písek mořský těžší ukázala, pročež mi se i slov nedostává.
3Want omdat het zwaarder is dan het zand aan de zee, Daarom gingen ook mijn woorden de perken te buiten.
4Nebo střely Všemohoucího vězí ve mně, jejichž jed vysušil ducha mého, a hrůzy Boží bojují proti mně.
4Ja, de pijlen van den Almachtige blijven in mij steken, Mijn geest zuigt er het gif van op; De verschrikkingen Gods Stellen zich tegen mij in slagorde op!
5Zdaliž řve divoký osel nad mladistvou travou? Řve-liž vůl nad picí svou?
5Balkt soms de woudezel bij het gras Of loeit het rund bij zijn kribbe?
6Zdaliž jedí to, což neslaného jest, bez soli? Jest-liž chut v věci slzké?
6Kan het laffe zonder zout worden gegeten, Of is er smaak aan het wit van een ei?
7Ach, kterýchž se ostýchala dotknouti duše má, ty jsou již bolesti těla mého.
7Neen, ik weiger, het aan te raken, Ze zijn voor mij een walgelijke spijs!
8Ó by se naplnila žádost má, a aby to, čehož očekávám, dal Bůh,
8Ach, dat mijn bede werd verhoord, En dat God mijn wens mocht vervullen;
9Totiž, aby se líbilo Bohu setříti mne, vztáhnouti ruku svou, a zahladiti mne.
9Dat het God behaagde, mij te verpletteren, Zijn hand zich bewoog, om mij weg te maaien.
10Neboť mám ještě, čím bych se potěšoval, (ačkoli hořím bolestí, aniž mne Bůh co lituje), že jsem netajil řečí Nejsvětějšího.
10Dat zou een troost voor mij zijn, En ik danste ondanks mijn leed: “Hij spaart mij niet, Omdat ik den Heilige mijn wens niet verzweeg!”.
11Nebo jaká jest síla má, abych potrvati mohl? Aneb jaký konec můj, abych prodlel života svého?
11Want wat is mijn kracht, dat ik nu nog zou wachten, Wat mijn uitzicht, dat ik langer zou leven?
12Zdali síla má jest síla kamenná? Zdali tělo mé ocelivé?
12Is mijn kracht soms als die van een steen, Is mijn vlees soms van brons?
13Zdaliž pak obrany mé není při mně? Aneb zdravý soud vzdálen jest ode mne,
13Ben ik niet geheel van redding verstoken, Is iedere hulp mij niet ontzegd?
14Proti tomu, jehož lítostivost k bližnímu mizí, a kterýž bázeň Všemohoucího opustil?
14Maar wie zijn vriend barmhartigheid weigert, Verzaakt de vrees voor den Almachtige!
15Bratří moji zmýlili mne jako potok, pominuli jako prudcí potokové,
15Toch zijn mijn broeders als een beek onbetrouwbaar, Als een stortbeek, die wegstroomt:
16Kteříž kalní bývají od ledu, a v nichž se kryje sníh.
16Die bedekt zijn met ijs, Of bedolven onder sneeuw;
17V čas horka vysychají; když sucho bývá, mizejí z místa svého.
17Zodra de hitte komt, drogen zij uit, Zodra het warm wordt, zijn ze verdwenen.
18Sem i tam roztěkají se od toku svého obecného, v nic se obracejí a hynou.
18Ze buigen af van de weg, die ze gaan, En verliezen zich in de woestijn;
19To vidouce houfové jdoucích z Tema, zástupové Sabejských, jenž naději měli v nich,
19De karavanen van Tema zien er naar uit, De convooien van Sjeba hebben er hun hoop op gevestigd:
20Zastyděli se, že v nich doufali; nebo přišedše až k nim, oklamáni jsou.
20Maar ze worden in hun verwachting beschaamd, Staan bij hun aankomst te schande.
21Tak zajisté i vy byvše, nejste; vidouce potření mé, děsíte se.
21Zo zijt gij voor mij nu geworden: Gij aanschouwt mijn ellende, en beangst deinst gij terug!
22Zdali jsem řekl: Přineste mi, aneb z zboží svého udělte darů pro mne?
22Heb ik gevraagd: Geeft mij iets ten geschenke, Of staat mij van uw vermogen iets af;
23Aneb: Vysvoboďte mne z ruky nepřítele, a z ruky násilníků vykupte mne?
23Of redt mij uit de hand van den vijand, Bevrijdt mij uit de greep der tyrannen?
24Poučte mne, a budu mlčeti, a v čem bych bloudil, poslužte mi k srozumění.
24Neen, onderricht mij, en dan zal ik zwijgen; Laat mij inzien, waarin ik heb gedwaald!
25Ó jak jsou pronikavé řeči upřímé! Ale co vzdělá obviňování vaše?
25Hoe zoet zijn woorden, die oprecht zijn gemeend, Maar hoe grievend de berisping van u!
26Zdali jen z slov mne viniti myslíte, a převívati řeči choulostivého?
26Meent gij, mijn woorden te moeten berispen: Woorden van een wanhopige, die in de wind zijn gesproken?
27Také i na sirotka se obořujete, anobrž jámu kopáte příteli svému.
27Wilt gij het lot over een onschuldige werpen, En de staf breken over uw vriend?
28A protož nyní chtějtež popatřiti na mne, a suďte, klamám-liť před oblíčejem vaším.
28Welnu dan, wilt mij aanhoren:Ik lieg u toch niet in het gezicht.
29Napravte se, prosím, nechť není nepravostí; napravte se, pravím, a tak poznáte, žeť jest spravedlnost v té řeči mé.
29Bezint u, en laat er geen onrecht geschieden; Bezint u, mijn onschuld zal blijken!
30A jest-li na jazyku mém nepravost, neměl-liž bych, čitedlen býti bíd?
30Is er soms onrecht op mijn tong, Of kan mijn gehemelte de rampen niet proeven;
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.