Jób 3
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Potom otevřev Job ústa svá, zlořečil dni svému.
1Daarna opende Job zijn mond, om zijn geboorte dag te verwensen
2Nebo mluvě Job, řekl:
2En Job hief aan en sprak:
3Ó by byl zahynul ten den, v němž jsem se naroditi měl, i noc, v níž bylo řečeno: Počat jest pacholík.
3De dag verga, waarop ik geboren werd; De nacht, die sprak: Er is een knaapje ontvangen!
4Ten den ó by byl obrácen v temnost, aby ho byl nevyhledával Bůh shůry, a nebyl osvícen světlem.
4Die dag: hij worde duisternis, God in den hoge zij er niet om bekommerd; Geen lichtglans moge hem bestralen,
5Ó by jej byly zachvátily tmy a stín smrti, a aby jej byla přikvačila mračna, a předěsila horkost denní.
5Maar duisternis en schaduw des doods hem bedekken; Mogen wolken zich boven hem samenpakken, En zonsverduistering hem verschrikken!
6Ó by noc tu mrákota byla opanovala, aby nebyla připojena ke dnům roku, a v počet měsíců nepřišla.
6Die nacht: het donker rove hem weg, Hij telle niet mee onder de dagen van het jaar, En trede niet op in het getal van de maanden. Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
7Ó by noc ta byla osaměla, a zpěvu aby nebylo v ní.
7Ja, troosteloos blijve die nacht, Geen juichtoon dringe tot hem door;
8Ó by jí byli zlořečili ti, kteříž proklínají den, hotovi jsouce vzbuditi velryba.
8Laat de dagbeheksers hem vervloeken, Gereed, om Liwjatan tegen hem op te hitsen:
9Ó by se byly hvězdy zatměly v soumraku jejím, a očekávajíc světla, aby ho nebyla dočekala, ani spatřila záře jitřní.
9Mogen de sterren van zijn ochtendschemering worden gedoofd; Hij hope op licht, dat niet daagt, Hij aanschouwe de wimpers van het morgenrood niet!
10Nebo nezavřela dveří života mého, ani skryla trápení od očí mých.
10Want hij sloot mij de deuren niet dicht van de schoot, Hij verborg niet het leed voor mijn ogen!
11Proč jsem neumřel v matce, aneb vyšed z života, proč jsem nezahynul?
11Waarom stierf ik niet, toen ik uit de moederschoot kwam, Ging ik niet dood, toen ik haar lichaam verliet;
12Proč jsem vzat byl na klín, a proč jsem prsí požíval?
12Waarom wachtten twee knieën mij op, Waarom twee borsten, om mij te zogen;
13Nebo bych nyní ležel a odpočíval, spal bych a měl bych pokoj,
13Dan lag ik nu neer, en had rust; Ik zou slapen, en door niets meer worden gestoord:
14S králi a radami země, kteříž sobě vzdělávali místa pustá,
14Naast koningen en rijksbestuurders, Die zich grafmonumenten hebben gebouwd;
15Aneb s knížaty, kteříž měli zlato, a domy své naplňovali stříbrem.
15Naast vorsten, badend in goud, En die hun paleizen vulden met zilver.
16Aneb jako nedochůdče nezřetelné proč jsem nebyl, a jako nemluvňátka, kteráž světla neviděla?
16Waarom werd ik niet weggestopt als een misdracht, Als kinderkens, die het licht niet aanschouwen?
17Tamť bezbožní přestávají bouřiti, a tamť odpočívají ti, jenž v práci ustali.
17Daar, waar de bozen hun tieren staken, Waar rust vindt, wiens kracht is bezweken;
18Také i vězňové pokoj mají, a neslyší více hlasu násilníka.
18Waar de gevangenen allemaal vrede genieten, En de stem van de drijvers niet horen;
19Malý i veliký tam jsou rovni sobě, a služebník jest prost pána svého.
19Waar kleinen en groten gelijk zijn, De slaven van hun meesters bevrijd.
20Proč Bůh dává světlo zbědovanému a život těm, kteříž jsou ducha truchlivého?
20Waarom het licht aan een rampzalige geschonken, Aan zielsbedroefden het leven:
21Kteříž očekávají smrti, a není jí, ačkoli jí hledají pilněji než skrytých pokladů?
21Aan hen, die de dood verbeiden, die niet komt, Die met groter vlijt naar hem dan naar schatten graven;
22Kteříž by se veselili s plésáním a radovali, když by nalezli hrob?
22Die met blijdschap zouden juichen, En jubelen, wanneer zij het graf zouden vinden?
23Èlověku, jehož cesta skryta jest, a jehož Bůh přistřel?
23Aan den man, wiens pad in de duisternis ligt, Wien God elke uitweg heeft afgesneden!
24Nebo před pokrmem mým vzdychání mé přichází, a rozchází se jako voda řvání mé.
24Want als mijn brood komt mijn zuchten, En als water stort zich mijn jammerklacht uit;
25To zajisté, čehož jsem se lekal, stalo se mi, a čehož jsem se obával, přišlo na mne.
25Wanneer ik bang voor iets ben, overvalt het mij, Mij treft, wat ik ducht!
26Neměl jsem pokoje, aniž jsem se ubezpečil, ani odpočíval, až i přišlo pokušení toto.
26Neen, geen rust voor mij, geen heil en geen vrede, Maar altijd weer tobben!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.