Jób 19
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Tedy odpověděv Job, řekl:
1Job antwoordde, en sprak:
2Dokudž trápiti budete duši mou, a dotírati na mne řečmi svými?
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
3Již na desetkrát zhaněli jste mne, aniž se stydíte, že se zatvrzujete proti mně.
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
4Ale nechť jest tak, že jsem zbloudil, při mně zůstane blud můj.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
5Jestliže se pak vždy proti mně siliti chcete, a obviňujíc mne, za pomoc sobě bráti proti mně potupu mou:
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
6Tedy vězte, že Bůh podvrátil mne, a sítí svou otáhl mne.
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
7Nebo aj, volám-li pro nátisk, nemám vyslyšení; křičím-li, není rozsouzení.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
8Cestu mou zapletl tak, abych nikoli projíti nemohl, a stezky mé temnostmi zastřel.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
9Slávu mou se mne strhl, a sňal korunu s hlavy mé.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
10Zpodvracel mne všudy vůkol, abych zahynul, a vyvrátil jako strom naději mou.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
11Nadto zažžel proti mně prchlivost svou, a přičtl mne mezi nepřátely své.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
12Pročež přitáhše houfové jeho, učinili sobě ke mně cestu, a vojensky se položili okolo stanu mého.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
13Bratří mé ode mne vzdálil, a známí moji všelijak se mne cizí.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
14Opustili mne příbuzní moji, a známí moji zapomenuli se na mne.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
15Podruhové domu mého a děvky mé za cizího mne mají, cizozemec jsem před očima jejich.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
16Na služebníka svého volám, ale neozývá se, i když ho ústy svými pěkně prosím.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
17Dýchání mého štítí se manželka má, ačkoli pokorně jí prosím, pro dítky života mého.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
18Nadto i ti nejšpatnější pohrdají mnou; i když povstanu, utrhají mi.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
19V ošklivost mne sobě vzali všickni rádcové moji, a ti, kteréž miluji, obrátili se proti mně.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
20K kůži mé jako k masu mému přilnuly kosti mé, kůže při zubích mých toliko v cele zůstala.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
21Slitujte se nade mnou, slitujte se nade mnou, vy přátelé moji; nebo ruka Boží se mne dotkla.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
22Proč mi se protivíte tak jako Bůh silný, a masem mým nemůžte se nasytiti?
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
23Ó kdyby nyní sepsány byly řeči mé, ó kdyby v knihu vepsány byly,
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
24Anobrž rafijí železnou a olovem na věčnost na skále aby vyryty byly.
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
25Ačkoli já vím, že vykupitel můj živ jest, a že v den nejposlednější nad prachem se postaví.
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
26A ač by kůži mou i tělo červi zvrtali, však vždy v těle svém uzřím Boha.
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
27Kteréhož já uzřím sobě, a oči mé spatří jej, a ne jiný, jakkoli zhynula ledví má u vnitřnosti mé.
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
28Ješto byste říci měli: I pročež ho trápíme? poněvadž základ dobré pře při mně se nalézá.
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
29Bojte se meče, nebo pomsta za nepravosti jest meč, a vězte, žeť bude soud.
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.