Job 19
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1To pacoengah Job mah,
1Job antwoordde, en sprak:
2kai poek nang patang o sak, nasetto maw lok hoiah nang pacaekthlaek o han vop?
2Hoe lang nog blijft gij mij krenken, En mij onder woorden verpletteren?
3Vai hato nang zoeh o boeh; azathaih tawn ai ah panoek vai ai ih kami baktiah nang zoeh o.
3Tien keer beschimpt gij mij reeds, En kwelt gij mij schaamteloos.
4Sakpazaehaih ka tawnh cadoeh, ka sakpazaehaih loe kaimah nuiah ni krak.
4Zelfs al had ik mij werkelijk misdragen, Dan raakt het wangedrag mij alleen;
5Nangcae loe kai ni nam oek o thuih, a sak ih zaehaih pongah ni azathaih hoiah oh, tiah nang naa o:
5Gij mist het recht, een grote mond tegen mij op te zetten, Mijn schande mij te verwijten!
6toe kai loe Sithaw mah ni amtimsak moe, anih ih thaang pongah ka manh, tito panoek oh.
6Erkent toch eindelijk, dat God mij kastijdt, En mij in zijn net heeft verstrikt!
7Khenah, ka sakpazaehaih thung hoiah ka hang; mi mah doeh tahngai ai; tha hoi ka hangh, toe toenghaih hoiah lokcaek kami om ai.
7Zie, ik roep: “Geweld!” maar vind geen verhoring, Ik roep om hulp: mij geschiedt geen recht!
8Anih mah ka poeng thaih han ai ah ka caehhaih loklam to pakaa khoep, anih mah ka caehhaih loklam ah vinghaih to suek.
8Hij heeft mijn weg versperd: ik kan niet voorbij, En duisternis op mijn paden gelegd;
9Ka lensawkhaih to anih mah ang khringh pae moe, ka lu nui ih lumuek to ang lak pae ving.
9Mijn eer heeft Hij mij ontroofd, De kroon mij van het hoofd gerukt.
10Anih mah ahmuen kruek hoi ang boh pongah, kam ro boeh; anih mah ka oephaih to thing baktiah ang phongh pae ving.
10Hij heeft mij van alle kant ondermijnd: en daar ga ik heen; Mijn hoop ontworteld als een boom,
11Anih ih palung kabae to kai khaeah ang palai moe, kai hae a misa ah ang poek.
11Zijn gramschap tegen mij laten woeden, Mij als zijn vijand behandeld.
12Anih ih misatuh kaminawk loe, kai tuk hanah nawnto angzoh o moe, kai ih kahni im taeng boih ah atai o.
12Als één man rukken zijn benden aan, En banen hun weg naar mij heen; Ze legeren zich rond mijn tent, Ze zijn zonder genade!
13Kam nawkamyanawk to kai khae hoi kangthla ah a ohsak moe, kam puinawk doeh panoek vai ai ih kami baktiah ni oh o.
13Mijn broeders houden zich verre van mij, Mijn bekenden zijn vreemden voor mij;
14Ka canawknawk mah ang pahnawt o moe, kam puinawk mah ang pahnet o boeh.
14Mijn verwanten verdwenen, Mijn gasten zijn mij vergeten.
15Ka tamna nongpatanawk hoi ka imthung takohnawk mah angvin baktih, prae kalah kami baktiah ang khet o.
15Mijn slavinnen zien mij aan voor een vreemde, Ik ben een onbekende voor haar;
16Ka tamna to ka kawk naah, na pathim ai; tahmenhaih ka hnik cadoeh, na pathim ai boeh.
16Ik roep mijn slaaf: hij geeft mij geen antwoord, Zelfs al smeek ik er om.
17Kang hahhaih takhi loe ka zu koeh koiah om ai, ka caanawk hanah panuet thok hmuen ah oh boeh.
17Mijn vrouw walgt van mijn adem, En ik stink voor mijn zonen;
18Ue, nawktanawk mah ang patoek o, kang thawk tahang naah, ang pahnui o thuih.
18Zelfs de kinderen minachten mij, En brutaliseren mij, als ik optreed.
19Kam puinawk mah ang panuet o moe, ka palung ih kaminawk doeh ka misa ah angcoeng o ving boeh.
19Al mijn getrouwen verafschuwen mij, Die ik liefhad, keren zich van mij af;
20Ka huh loe nganhin hoi angbet rap boeh moe, ka haa doeh angkhringh boeh.
20Mijn vlees teert weg in mijn huid Met mijn tanden knaag ik mijn beenderen af.
21Aw kam puinawk, na tahmen oh, na tahmen oh; Sithaw mah ni ang boh.
21Erbarming, erbarming: gij tenminste, mijn vrienden, Want de hand van God heeft mij geraakt;
22Tipongah Sithaw pacaekthlaek baktiah kai nang pacaekthlaek o loe? Kai ih angan hoiah zok nam hah o ai vop maw?
22Waarom mij als een hert vervolgen, Nooit verzadigd aan mijn vlees!
23Aw, ka loknawk hae pakuem o nasoe loe, nihcae mah cabu ah pathok o nasoe.
23O, werden mijn woorden opgeschreven, Opgetekend in een boek,
24Sum cacung hoiah tarik o nasoe loe, thlung nuiah dungzan ah tarik o poe nasoe!
24Met een stift van ijzer en lood Voor eeuwig op een rots gegrift:
25Kai akrangkung loe hing, tiah ka panoek; anih loe hnukkhuem atue boeng naah long ah angdoe tih;
25Ik weet, dat mijn Verlosser leeft, En ten leste op de aarde verschijnt;
26ka nganhin amro moe, hae takpum hae amro ving cadoeh, ka taksa hoiah Sithaw to ka hnu vop tih;
26Dat ik mij zal oprichten achter mijn huid, En van mijn vlees uit, God zal aanschouwen!
27anih to ka hnu tih; minawk mah hnuk ih na ai, kaimah roe mik hoiah ka hnu tih; ka palungthin mah zing kong boeh.
27Ja, ik zal Hem aanschouwen, Mijn ogen zullen Hem zien, maar niet meer als vijand; Mijn nieren smachten in mijn schoot,
28Nangcae mah, anih hae kawbangmaw pacaekthlaek han, anih zae nethaih kawbangmaw hnuk thai han? tiah na thuih o,
28En wanneer gij dan zegt: Hoe vervolgen we hem, Welk voorwendsel zullen we tegen hem vinden;
29sumsen to na zit o han oh, Sithaw palungphuihaih mah sumsen hoi danpaekhaih to tacawtsak, lokcaekhaih atue oh, tiah panoek oh, tiah a naa.
29Ducht dan het zwaard voor uzelf, Want dan zal de Gramschap de bozen verdelgen! Om te weten, of er gerechtigheid is!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.