Job 28
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Sumkanglung takaehhaih ahmuen to oh moe, sui tui paciihaih ahmuen doeh oh tangtang.
1Zeker, er is een plaats, waaruit het zilver komt, Een oord, waar het goud wordt gewassen,
2Sum loe long thung hoiah takaeh moe, sumkamling loe thlung atui pacii naah ni oh.
2Het ijzer uit de bodem gehaald, De steen tot koper gesmolten;
3Kami mah hmaiim to sin moe, sum tacawthaih ahmuen kathuk, duekhaih tahlip khoving thungah sum to pakrong.
3Waar men in de uiterste duisternis doordringt, En de diepste plekken doorvorst. In de rotsen, duister en somber.
4Kami ohhaih ahmuen hoi kangthla, panoek ai ih ahmuen ah, qui hoiah angbangh moe, long to takaeh.
4Worden schachten gehakt door een volk, dat er niet hoort, Dat door de wandelaars wordt vergeten, Daar ver van de mensen hangt en zweeft;
5Long mah caaknaek to tacawtsak, toe atlim ah loe hmai to oh.
5En de aarde, waaruit het brood ontspruit, Wordt in haar ingewanden omgewoeld als door vuur.
6To ah kaom thlungnawk loe Sapphire thlung tacawthaih ahmuen ah oh moe, maiphu doeh sui tacawthaih maiphu ah oh.
6Haar rotsen zijn de plaats van saffier, Haar stof bevat goud;
7Tavaa mah panoek ai ih, tahmu mah doeh hnu ai ih, loklam to oh;
7De arend kent er de weg niet heen, Het valkenoog bespeurt hem niet;
8to loklam loe kaipui mah cawh ai moe, hmawsaeng kaipui mah doeh pazui vai ai vop.
8De roofdieren betreden hem niet, De luipaard gaat er niet heen.
9Kami mah ban hoiah thlung to pakhoih moe, maenawk to takung khoek to takaeh boih.
9De mens slaat zijn hand aan de harde steen, Woelt de bergen om van hun grondslag af,
10Thlung to pakhoih moe, athung ah kaom atho kana hmuennawk to a hnuk.
10Breekt gangen in de rotsen uit, Niets kostbaars ontsnapt aan zijn oog;
11Kalong tui to pakaa moe, hnuk ai ih hmuennawk to a lak.
11Hij zoekt de bronnen der stromen af, En brengt wat verborgen lag aan het licht.
12Toe palunghahaih loe naa ah maw hnu thai tih? Palunghahaih ahmuen loe naa ah maw oh?
12Maar de wijsheid, waar is zij te vinden, En waar is het oord van het inzicht?
13Palunghahaih atho nazetto maw oh, tito kami mah panoek thai ai; kahing kaminawk ohhaih prae ah doeh hnu thai ai.
13De mens kent er de weg niet heen, In het land der levenden bevindt ze zich niet.
14Kathuk tui mah, Kai thungah om ai; tuipui mah doeh kai khaeah om ai, tiah thuih.
14De afgrond roept: In mij is ze niet! De zee herhaalt: Ze is niet bij mij!
15Kaciim suitui hoiah palunghahaih to qan thai ai moe, phoisa to noek moe, paek cadoeh, palunghahaih to qan thai ai.
15Zij wordt niet gekocht voor het fijnste goud, Geen zilver gewogen, om haar te betalen;
16Ophir ih sui hoiah doeh qan thai ai moe, atho kaom onyx hoi sapphire mah doeh qan thai ai.
16Zij wordt niet geschat tegen goud van Ofir, Tegen kostbare onyx, noch saffier;
17Palunghahaih loe sui, atho kaom kawbaktih thlung hoiah doeh patah thai ai; kaciim suitui hoiah doeh alaih thai mak ai.
17Geen goud, geen glaswerk kan haar evenaren, Geen gouden vaas is haar prijs.
18Koral hoi pale loe thuih han koi om ai; palunghahaih atho loe thlung kathim pongah doeh atho oh kue.
18Paarlen en kristal zijn naast haar niet in tel, Het vinden der wijsheid gaat dat van koralen te boven;
19Ethiopia ih Topaz thlung hoiah patah thai ai moe, kaciim suitui hoiah doeh qan thai ai.
19Topaas van Koesj kan het niet bij haar halen, Het zuiverst goud weegt niet tegen haar op.
20To tih nahaeloe palunghahaih loe naa bang hoiah maw angzoh? Panoekthaihaih ahmuen loe naa ah maw oh?
20De wijsheid, waar komt zij vandaan; Het inzicht, waar is zijn plaats?
21Palunghahaih loe hinghaih katawn hmuennawk boih ih mik hoiah hnu thai ai, van ih tavaanawk mah doeh hnu thai ai.
21Zij ligt verborgen voor het oog van al wat leeft, Verscholen voor de vogels in de lucht;
22Amrohaih hoi duekhaih hnik mah loe, Palunghahaih lok to naa hoi khue ni ka thaih, tiah a thuih hoi.
22De onderwereld en dood roepen uit: Onze oren hebben enkel van haar bij geruchte gehoord.
23Sithaw mah khue ni palunghahaih loklam to panoek moe, a ohhaih ahmuen to panoek.
23Het is God, die de weg naar haar kent, Hij alleen weet, waar zij toeft.
24Anih loe long boenghaih to khet moe, van tlim ih hmuennawk boih to a hnuk.
24Want Hij blikte tot aan de grenzen der aarde, Zag al wat onder de hemel bestond:
25Takhi thacakhaih to a noek moe, tuinawk to a tah.
25Toen Hij het gewicht van de wind bepaalde, De maat voor het water bestemde;
26Kho angzohhaih dan hoi khopazih tangphra puekhaih loklam to a sak naah,
26Toen Hij de regen zijn wet gaf, En de donder zijn weg.
27palunghahaih to a hnuk moe, amtuengsak; ue, anih mah caksak moe, a sak tanoek.
27Toen aanschouwde Hij haar en verkondigde haar, Kende Hij haar en doorgrondde haar;
28Anih mah kami khaeah, Khenah, Angraeng zithaih loe, palunghahaih ah oh; kasae caeh taakhaih loe, panoekthaihaih ah oh, tiah a naa.
28Maar Hij sprak tot den mens: Zie, de vreze des Heren is wijsheid, En het kwade te mijden is inzicht!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.