Joba 28
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Cak ham a khorhui om tih sui ham khaw a ciil nah hmuen om.
1Zeker, er is een plaats, waaruit het zilver komt, Een oord, waar het goud wordt gewassen,
2Thicung khaw laipi lamloh a loh tih lungto te rhohum la a tlae.
2Het ijzer uit de bodem gehaald, De steen tot koper gesmolten;
3A bawtnah te a hmuep neh a khuetnah a cungkuem hil a khueh. Anih loh lungto te a hmuep neh dueknah hlipkhup ah khaw a hoem.
3Waar men in de uiterste duisternis doordringt, En de diepste plekken doorvorst. In de rotsen, duister en somber.
4Soklong te aka bakuep taeng lamloh a yoe tih kho neh caeh khaw a hnilh uh. Hlanghing lamkah aka tlayae rhoek khaw hinghuen uh.
4Worden schachten gehakt door een volk, dat er niet hoort, Dat door de wandelaars wordt vergeten, Daar ver van de mensen hangt en zweeft;
5Diklai amah lamloh buh thoeng tih a hmui ah hmai bangla om.
5En de aarde, waaruit het brood ontspruit, Wordt in haar ingewanden omgewoeld als door vuur.
6A lungto te minhum hmuen tih a taengah sui laipi om.
6Haar rotsen zijn de plaats van saffier, Haar stof bevat goud;
7A hawn te vatlung loh ming pawt tih maisi mik loh hmu pawh.
7De arend kent er de weg niet heen, Het valkenoog bespeurt hem niet;
8Te te sa ca rhoek loh cawt pawt tih te donglong te sathuengca long khaw pawn pawh.
8De roofdieren betreden hem niet, De luipaard gaat er niet heen.
9Hmailung soah a kut a hlah tih tlang pataeng a yung ah a phil.
9De mens slaat zijn hand aan de harde steen, Woelt de bergen om van hun grondslag af,
10Sokko lungpang dongah a khoel tih umponah cungkuem khaw a mik loh a hmuh.
10Breekt gangen in de rotsen uit, Niets kostbaars ontsnapt aan zijn oog;
11Tuiva tuilong khaw a kueng tih olhuep te khosae la a khuen.
11Hij zoekt de bronnen der stromen af, En brengt wat verborgen lag aan het licht.
12Tedae me rhoek ah nim cueihnah a hmuh tih yakmingnah hmuen he menim?
12Maar de wijsheid, waar is zij te vinden, En waar is het oord van het inzicht?
13A phu te hlanghing loh ming pawt tih mulhing khohmuen ah a hmuh moenih.
13De mens kent er de weg niet heen, In het land der levenden bevindt ze zich niet.
14Tuidung loh, “Te te kai ah moenih,” a ti tih tuitunli loh, “Kai taengah moenih,” a ti.
14De afgrond roept: In mij is ze niet! De zee herhaalt: Ze is niet bij mij!
15Te ham te cui cilh khaw pae thai pawt tih cueihnah a phu te cak khaw a khiing pah.
15Zij wordt niet gekocht voor het fijnste goud, Geen zilver gewogen, om haar te betalen;
16Ophir sui nen khaw, oitha lung vang nen khaw minhum nen khawting pawh.
16Zij wordt niet geschat tegen goud van Ofir, Tegen kostbare onyx, noch saffier;
17Te te sui neh canglung neh tluk pawt tih a hnothung he suicilh hnopai bal moenih.
17Geen goud, geen glaswerk kan haar evenaren, Geen gouden vaas is haar prijs.
18Maerhuhlung neh disaehlung khaw thui lawk pawt tih cueihnah rhovoep tah lungvang lakah then.
18Paarlen en kristal zijn naast haar niet in tel, Het vinden der wijsheid gaat dat van koralen te boven;
19Te te Kusah vaya nen khaw tluk pawt tih sui cilh nen khaw ting pawh.
19Topaas van Koesj kan het niet bij haar halen, Het zuiverst goud weegt niet tegen haar op.
20Te dongah cueihnah he me lamkah nim ha pawk tih yakmingnah hmuen he menim?
20De wijsheid, waar komt zij vandaan; Het inzicht, waar is zijn plaats?
21Mulhing boeih kah mik lamloh a thuh pah tih vaan kah vaa taeng lamloh a thuh.
21Zij ligt verborgen voor het oog van al wat leeft, Verscholen voor de vogels in de lucht;
22Abaddon neh dueknah loh, “A olthang te kaimih hna neh ka yaak uh,” a ti.
22De onderwereld en dood roepen uit: Onze oren hebben enkel van haar bij geruchte gehoord.
23Pathen loh a longpuei a yakming tih a hmuen te khaw amah loh a ming.
23Het is God, die de weg naar haar kent, Hij alleen weet, waar zij toeft.
24Amah loh diklai khobawt hil a paelki tih vaan hmui khaw boeih a hmuh.
24Want Hij blikte tot aan de grenzen der aarde, Zag al wat onder de hemel bestond:
25Yilh kah a khiing a khueh pah tih tui khaw cungnueh neh a nueh.
25Toen Hij het gewicht van de wind bepaalde, De maat voor het water bestemde;
26Amah loh khotlan ham rhi a suem tih rhaek ol ham khaw longpuei a khueh.
26Toen Hij de regen zijn wet gaf, En de donder zijn weg.
27Cueihnah te a hmuh tih a tae. Cueihnah te a sikim sak tih a khe bal.
27Toen aanschouwde Hij haar en verkondigde haar, Kende Hij haar en doorgrondde haar;
28Hlang taengah khaw, 'Ka Boeipa hinyahnah he cueihnah la om tih boethae lamloh nong he yakmingnah,’ a ti,” a ti nah.
28Maar Hij sprak tot den mens: Zie, de vreze des Heren is wijsheid, En het kwade te mijden is inzicht!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.