Joba 30
Baibal Olcim (Matupi Chin)Translation
Baibal Olcim (Matupi Chin)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Tedae a kum la kai lakah aka noe long khaw kai taengah luem uh coeng. Te rhoek kah a napa pataeng ka boiva kah ui taengah khueh ham ka hnawt lah mako.
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
2Amih kut dongkah thadueng khaw kai taengah metlam a om? Amih te a hminkhah lamni a paltham.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
3Vaitahnah neh khokha rhamling lamkah pumhong loh hlaem vaengah khohaeng neh imrhong kah rhamrhae te a cilh.
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
4Tangpuem dongkah baekkoi te a hlaek uh tih a buh la hlingcet yung a khueh.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
5A nam lamloh a haek uh tih amih taengah hlanghuen bangla a o uh.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
6Soklong cakhom kah laipi neh thaelsawk khui ah kho a sak.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
7Tangpuem khuiah pang uh tih lota hmuiah poem uh.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
8Aka ang ca rhoek neh ming mueh ca rhoek ni khohmuen lamloh a hawt uh.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
9Te dongah amih kah rhotoeng la ka om coeng tih amih taengah ol la ka om.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
10Kai aka tuei rhoek tah kai lamloh lakhla uh tih ka mikhmuh ah timtui khaw tuem uh pawh.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
11A lirhui lakah ka lirhui he pawl coeng. Te dongah kai he m'phaep tih ka mikhmuh ah kamrhui han tueih uh.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
12Ka bantang kah hlangyoe loh tlai ka kho a kalh. Amih kah rhainah caehlong te kai taengah a picai uh.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
13Ka talnah khuiah ka hawn a mak uh tih, amih aka bom pawt khaw hoeikhang uh.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
14A puut aka len bangla ael uh tih a khohli rhamrhael hmuiah paluet uh.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
15Kai soah mueirhih pai tih khohli bangla ka moeihoeihnah a hloem vaengah kai kah khangnah te khomai bangla a yah.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
16Kai lamloh ka hinglu a kingling coeng tih phacip phabaem khohnin loh kai n'tuuk.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
17Khoyin ah ka rhuh te ka pum dong lamloh a cueh. Kai aka thuek he a dim moenih.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
18Thadueng cungkuem dongah ka pueinak a phuelhthaih tih ka angkidung te rhawnmoep bangla ka vah.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
19Kai he dikpo khuila n'dong tih laipi neh hmaiphu bangla n'thuidoek.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
20Na taengah bomnah kam bih dae kai nan doo moenih. Ka pai akhaw kai he nan yakming moenih.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
21Kai soah a muen la na poeh tih na ban thaa neh kai nan konaeh thil.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
22Kai he khohli dongah nan phueih. Kai nan ngol thil vaengah kai nan paci sak tih lungming cueihnah a yawn.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
23Mulhing boeih kah tingtunnah im la dueknah neh kai nan mael sak ham khaw ka ming.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
24A yoethaenah khuiah bombihnah a yaak vaengah kut aka thueng he lairhok dongah a om moenih.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
25Khohnin a mangkhak dongah ka rhap tih khodaeng dongah ka hinglu a omdam moenih.
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
26A then ka lamtawn vaengah boethae ha pawk. Vangnah te ka ngaiuep vaengah a hmuep ha pai.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
27Ka bung he tlawk tih a kuemsuem moenih. Kai he phacip phabaem khohnin loh n'doe.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
28Khomik a tal dongah maelhmai a hmuep la ka cet. Hlangping neh ka pai tih ka pang.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
29Pongui kah a manuca neh tuirhuk vanu kah a hui la ka om.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
30Ka vin khaw kamah dong lamloh mu tih ka rhuh khaw kholing neh tlum coeng.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
31Ka rhotoeng te nguekcoinah la, ka phavi rhah ol la poeh.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.