Job 30
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1But now the younger in time scorn me, whose fathers I would not have set with the dogs of my flock:
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
2The strength of whose hands was to me as nothing, and they were thought unworthy of life itself.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
3Barren with want and hunger, who gnawed in the wilderness, disfigured with calamity and misery.
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
4And they ate grass, and barks of trees, and the root of junipers was their food.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
5Who snatched up these things out of the valleys, and when they had found any of them, they ran to them with a cry.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
6They dwelt in the desert places of torrents, and in caves of earth, or upon the gravel.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
7They pleased themselves among these kind of things, and counted it delightful to be under the briers.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
8The children of foolish and base men, and not appearing at all upon the earth.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
9Now I am turned into their song, and am become their byword.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
10They abhor me, and flee far from me, and are not afraid to spit in my face.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
11For he hath opened his quiver, and hath afflicted me, and hath put a bridle into my mouth.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
12At the right hand of my rising, my calamities forthwith arose: they have overthrown my feet, and have overwhelmed me with their paths as with waves.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
13They have destroyed my ways, they have lain in wait against me, and they have prevailed, and there was none to help.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
14They have rushed in upon me, as when a wall is broken, and a gate opened, and have rolled themselves down to my miseries.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
15I am brought to nothing: as a wind thou hast taken away my desire: and my prosperity hath passed away like a cloud.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
16And now my soul fadeth within myself, and the days of affliction possess me.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
17In the night my bone is pierced with sorrows: and they that feed upon me, do not sleep.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
18With the multitude of them my garment is consumed, and they have girded me about, as with the collar of my coat.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
19I am compared to dirt, and am likened to embers and ashes.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
20I cry to thee, and thou hearest me not: I stand up, and thou dost not regard me.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
21Thou art changed to be cruel toward me, and in the hardness of thy hand thou art against me.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
22Thou hast lifted me up, and set me as it were upon the wind, and thou hast mightily dashed me.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
23I know that thou wilt deliver me to death, where a house is appointed for every one that liveth.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
24But yet thou stretchest not forth thy hand to their consumption: and if they shall fall down thou wilt save.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
25I wept heretofore for him that was afflicted, and my soul had compassion on the poor.
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
26I expected good things, and evils are come upon me: I waited for light, and darkness broke out.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
27My inner parts have boiled without any rest, the days of affliction have prevented me.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
28I went mourning without indignation; I rose up, and cried in the crowd.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
29I was the brother of dragons, and companion of ostriches.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
30My skin is become black upon me, and my bones are dried up with heat.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
31My harp is turned to mourning, and my organ into the voice of those that weep.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.