Job 30
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)Translation
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
Freedom Bible (Thai)
1But now the younger in time scorn me, whose fathers I would not have set with the dogs of my flock:
1“แต่ตอนนี้ คนอายุน้อยกว่ากลับเยาะเย้ยผม คนที่ผมเห็นว่าพ่อของพวกเขาไม่คู่ควรแม้จะอยู่กับสุนัขเฝ้าแกะของผม
2The strength of whose hands was to me as nothing, and they were thought unworthy of life itself.
2กำลังมือของพวกเขาจะมีประโยชน์อะไรแก่ผม ในเมื่อความแข็งแรงของวัยผู้ใหญ่หมดไปแล้ว?
3Barren with want and hunger, who gnawed in the wilderness, disfigured with calamity and misery.
3พวกเขาซูบผอมเพราะขาดแคลนและอดอยาก กัดแทะพื้นแห้งในความมืดมัวของที่ร้างและว่างเปล่า
4And they ate grass, and barks of trees, and the root of junipers was their food.
4พวกเขาเก็บพืชรสเค็มตามพุ่มไม้ กินรากต้นบรูมเป็นอาหาร
5Who snatched up these things out of the valleys, and when they had found any of them, they ran to them with a cry.
5พวกเขาถูกขับจากหมู่ผู้คน ผู้คนร้องไล่เหมือนไล่โจร
6They dwelt in the desert places of torrents, and in caves of earth, or upon the gravel.
6จึงต้องอยู่ในหุบเขาน่ากลัว ในรูดินและรูหิน
7They pleased themselves among these kind of things, and counted it delightful to be under the briers.
7พวกเขาร้องเหมือนลาท่ามกลางพุ่มไม้ รวมตัวกันใต้ต้นตำแย
8The children of foolish and base men, and not appearing at all upon the earth.
8พวกเขาเป็นลูกของคนโง่ เป็นลูกของคนชั่ว ถูกเฆี่ยนไล่ออกจากแผ่นดิน
9Now I am turned into their song, and am become their byword.
9“ตอนนี้ผมกลายเป็นเพลงของพวกเขา เป็นขี้ปากของพวกเขา
10They abhor me, and flee far from me, and are not afraid to spit in my face.
10พวกเขารังเกียจและอยู่ห่างผม ไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้า
11For he hath opened his quiver, and hath afflicted me, and hath put a bridle into my mouth.
11เพราะเขาคลายสายของตนและทำให้ผมทุกข์ พวกเขาจึงทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าผม
12At the right hand of my rising, my calamities forthwith arose: they have overthrown my feet, and have overwhelmed me with their paths as with waves.
12พวกอันธพาลลุกขึ้นทางขวามือ ผลักเท้าผมออกไป ก่อทางแห่งความพินาศมาต่อสู้ผม
13They have destroyed my ways, they have lain in wait against me, and they have prevailed, and there was none to help.
13พวกเขาทำลายทางผม เร่งความพินาศของผม โดยไม่มีใครช่วย
14They have rushed in upon me, as when a wall is broken, and a gate opened, and have rolled themselves down to my miseries.
14พวกเขาเข้ามาเหมือนผ่านช่องกำแพงใหญ่ที่แตก กลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากพัง
15I am brought to nothing: as a wind thou hast taken away my desire: and my prosperity hath passed away like a cloud.
15ความน่าสะพรึงกลัวหันมาเล่นงานผม ไล่เกียรติผมไปเหมือนลม ความผาสุกผ่านไปเหมือนเมฆ
16And now my soul fadeth within myself, and the days of affliction possess me.
16“ตอนนี้ใจผมหลั่งไหลอยู่ภายใน วันแห่งความทุกข์คว้าผมไว้
17In the night my bone is pierced with sorrows: and they that feed upon me, do not sleep.
17กลางคืน กระดูกผมถูกแทงภายใน ความปวดที่กัดแทะไม่หยุดพัก
18With the multitude of them my garment is consumed, and they have girded me about, as with the collar of my coat.
18แรงมหาศาลทำให้เสื้อผ้าผมเสียรูป เสื้อผ้านั้นรัดรอบตัวผมเหมือนคอเสื้อของผม
19I am compared to dirt, and am likened to embers and ashes.
19พระองค์โยนผมลงในเลน ผมกลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า
20I cry to thee, and thou hearest me not: I stand up, and thou dost not regard me.
20ข้าพเจ้าร้องต่อพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบ ข้าพเจ้ายืนขึ้น พระองค์ก็มองอยู่
21Thou art changed to be cruel toward me, and in the hardness of thy hand thou art against me.
21พระองค์เปลี่ยนมาโหดร้ายต่อข้าพเจ้า ไล่ทำร้ายด้วยกำลังจากมือพระองค์
22Thou hast lifted me up, and set me as it were upon the wind, and thou hast mightily dashed me.
22พระองค์ยกข้าพเจ้าขึ้นให้ลมพัดไป ทำให้ข้าพเจ้าสลายในพายุ
23I know that thou wilt deliver me to death, where a house is appointed for every one that liveth.
23ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าพเจ้าไปสู่ความตาย สู่บ้านที่กำหนดไว้ให้ทุกชีวิต
24But yet thou stretchest not forth thy hand to their consumption: and if they shall fall down thou wilt save.
24“คนที่ล้มไม่ยื่นมือออกมาหรือ? เมื่อพบภัยพิบัติ ไม่ร้องขอความช่วยเหลือหรือ?
25I wept heretofore for him that was afflicted, and my soul had compassion on the poor.
25ผมไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนทุกข์ยากหรือ? ใจผมไม่ได้เศร้าเพื่อคนขัดสนหรือ?
26I expected good things, and evils are come upon me: I waited for light, and darkness broke out.
26เมื่อผมหวังสิ่งดี สิ่งร้ายกลับมา เมื่อรอแสง ความมืดกลับมา
27My inner parts have boiled without any rest, the days of affliction have prevented me.
27ใจผมวุ่นวาย ไม่ได้พัก วันแห่งความทุกข์มาถึงผม
28I went mourning without indignation; I rose up, and cried in the crowd.
28ผมเดินโศกเศร้าโดยไร้ดวงอาทิตย์ ลุกขึ้นในที่ประชุมและร้องขอความช่วยเหลือ
29I was the brother of dragons, and companion of ostriches.
29ผมเป็นพี่น้องกับหมาจิ้งจอก เป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ
30My skin is become black upon me, and my bones are dried up with heat.
30ผิวผมดำและลอกหลุด กระดูกถูกเผาด้วยความร้อน
31My harp is turned to mourning, and my organ into the voice of those that weep.
31พิณผมจึงเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้า ปี่กลายเป็นเสียงคนร้องไห้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.