Job 30
King James Version with ApocryphaTranslation
King James Version with Apocrypha
Freedom Bible (Thai)
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I would have disdained to have set with the dogs of my flock.
1“แต่ตอนนี้ คนอายุน้อยกว่ากลับเยาะเย้ยผม คนที่ผมเห็นว่าพ่อของพวกเขาไม่คู่ควรแม้จะอยู่กับสุนัขเฝ้าแกะของผม
2Yea, whereto might the strength of their hands profit me, in whom old age was perished?
2กำลังมือของพวกเขาจะมีประโยชน์อะไรแก่ผม ในเมื่อความแข็งแรงของวัยผู้ใหญ่หมดไปแล้ว?
3For want and famine they were solitary; fleeing into the wilderness in former time desolate and waste.
3พวกเขาซูบผอมเพราะขาดแคลนและอดอยาก กัดแทะพื้นแห้งในความมืดมัวของที่ร้างและว่างเปล่า
4Who cut up mallows by the bushes, and juniper roots for their meat.
4พวกเขาเก็บพืชรสเค็มตามพุ่มไม้ กินรากต้นบรูมเป็นอาหาร
5They were driven forth from among men , (they cried after them as after a thief;)
5พวกเขาถูกขับจากหมู่ผู้คน ผู้คนร้องไล่เหมือนไล่โจร
6To dwell in the clifts of the valleys, in caves of the earth, and in the rocks.
6จึงต้องอยู่ในหุบเขาน่ากลัว ในรูดินและรูหิน
7Among the bushes they brayed; under the nettles they were gathered together.
7พวกเขาร้องเหมือนลาท่ามกลางพุ่มไม้ รวมตัวกันใต้ต้นตำแย
8They were children of fools, yea, children of base men: they were viler than the earth.
8พวกเขาเป็นลูกของคนโง่ เป็นลูกของคนชั่ว ถูกเฆี่ยนไล่ออกจากแผ่นดิน
9And now am I their song, yea, I am their byword.
9“ตอนนี้ผมกลายเป็นเพลงของพวกเขา เป็นขี้ปากของพวกเขา
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
10พวกเขารังเกียจและอยู่ห่างผม ไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้า
11Because he hath loosed my cord, and afflicted me, they have also let loose the bridle before me.
11เพราะเขาคลายสายของตนและทำให้ผมทุกข์ พวกเขาจึงทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าผม
12Upon my right hand rise the youth; they push away my feet, and they raise up against me the ways of their destruction.
12พวกอันธพาลลุกขึ้นทางขวามือ ผลักเท้าผมออกไป ก่อทางแห่งความพินาศมาต่อสู้ผม
13They mar my path, they set forward my calamity, they have no helper.
13พวกเขาทำลายทางผม เร่งความพินาศของผม โดยไม่มีใครช่วย
14They came upon me as a wide breaking in of waters: in the desolation they rolled themselves upon me .
14พวกเขาเข้ามาเหมือนผ่านช่องกำแพงใหญ่ที่แตก กลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากพัง
15Terrors are turned upon me: they pursue my soul as the wind: and my welfare passeth away as a cloud.
15ความน่าสะพรึงกลัวหันมาเล่นงานผม ไล่เกียรติผมไปเหมือนลม ความผาสุกผ่านไปเหมือนเมฆ
16And now my soul is poured out upon me; the days of affliction have taken hold upon me.
16“ตอนนี้ใจผมหลั่งไหลอยู่ภายใน วันแห่งความทุกข์คว้าผมไว้
17My bones are pierced in me in the night season: and my sinews take no rest.
17กลางคืน กระดูกผมถูกแทงภายใน ความปวดที่กัดแทะไม่หยุดพัก
18By the great force of my disease is my garment changed: it bindeth me about as the collar of my coat.
18แรงมหาศาลทำให้เสื้อผ้าผมเสียรูป เสื้อผ้านั้นรัดรอบตัวผมเหมือนคอเสื้อของผม
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
19พระองค์โยนผมลงในเลน ผมกลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า
20I cry unto thee, and thou dost not hear me: I stand up, and thou regardest me not .
20ข้าพเจ้าร้องต่อพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบ ข้าพเจ้ายืนขึ้น พระองค์ก็มองอยู่
21Thou art become cruel to me: with thy strong hand thou opposest thyself against me.
21พระองค์เปลี่ยนมาโหดร้ายต่อข้าพเจ้า ไล่ทำร้ายด้วยกำลังจากมือพระองค์
22Thou liftest me up to the wind; thou causest me to ride upon it , and dissolvest my substance.
22พระองค์ยกข้าพเจ้าขึ้นให้ลมพัดไป ทำให้ข้าพเจ้าสลายในพายุ
23For I know that thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
23ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าพเจ้าไปสู่ความตาย สู่บ้านที่กำหนดไว้ให้ทุกชีวิต
24Howbeit he will not stretch out his hand to the grave, though they cry in his destruction.
24“คนที่ล้มไม่ยื่นมือออกมาหรือ? เมื่อพบภัยพิบัติ ไม่ร้องขอความช่วยเหลือหรือ?
25Did not I weep for him that was in trouble? was not my soul grieved for the poor?
25ผมไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนทุกข์ยากหรือ? ใจผมไม่ได้เศร้าเพื่อคนขัดสนหรือ?
26When I looked for good, then evil came unto me: and when I waited for light, there came darkness.
26เมื่อผมหวังสิ่งดี สิ่งร้ายกลับมา เมื่อรอแสง ความมืดกลับมา
27My bowels boiled, and rested not: the days of affliction prevented me.
27ใจผมวุ่นวาย ไม่ได้พัก วันแห่งความทุกข์มาถึงผม
28I went mourning without the sun: I stood up, and I cried in the congregation.
28ผมเดินโศกเศร้าโดยไร้ดวงอาทิตย์ ลุกขึ้นในที่ประชุมและร้องขอความช่วยเหลือ
29I am a brother to dragons, and a companion to owls.
29ผมเป็นพี่น้องกับหมาจิ้งจอก เป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ
30My skin is black upon me, and my bones are burned with heat.
30ผิวผมดำและลอกหลุด กระดูกถูกเผาด้วยความร้อน
31My harp also is turned to mourning, and my organ into the voice of them that weep.
31พิณผมจึงเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้า ปี่กลายเป็นเสียงคนร้องไห้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.