Job 30
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Freedom Bible (Thai)
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I disdained to set with the dogs of my flock.
1“แต่ตอนนี้ คนอายุน้อยกว่ากลับเยาะเย้ยผม คนที่ผมเห็นว่าพ่อของพวกเขาไม่คู่ควรแม้จะอยู่กับสุนัขเฝ้าแกะของผม
2Yea, the strength of their hands, whereto should it profit me? men in whom ripe age is perished.
2กำลังมือของพวกเขาจะมีประโยชน์อะไรแก่ผม ในเมื่อความแข็งแรงของวัยผู้ใหญ่หมดไปแล้ว?
3They are gaunt with want and famine; they gnaw the dry ground, in the gloom of wasteness and desolation.
3พวกเขาซูบผอมเพราะขาดแคลนและอดอยาก กัดแทะพื้นแห้งในความมืดมัวของที่ร้างและว่างเปล่า
4They pluck salt-wort with wormwood; and the roots of the broom are their food.
4พวกเขาเก็บพืชรสเค็มตามพุ่มไม้ กินรากต้นบรูมเป็นอาหาร
5They are driven forth from the midst of men; they cry after them as after a thief.
5พวกเขาถูกขับจากหมู่ผู้คน ผู้คนร้องไล่เหมือนไล่โจร
6In the clefts of the valleys must they dwell, in holes of the earth and of the rocks.
6จึงต้องอยู่ในหุบเขาน่ากลัว ในรูดินและรูหิน
7Among the bushes they bray; under the nettles they are gathered together.
7พวกเขาร้องเหมือนลาท่ามกลางพุ่มไม้ รวมตัวกันใต้ต้นตำแย
8They are children of churls, yea, children of ignoble men; they were scourged out of the land.
8พวกเขาเป็นลูกของคนโง่ เป็นลูกของคนชั่ว ถูกเฆี่ยนไล่ออกจากแผ่นดิน
9And now I am become their song, yea, I am a byword unto them.
9“ตอนนี้ผมกลายเป็นเพลงของพวกเขา เป็นขี้ปากของพวกเขา
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
10พวกเขารังเกียจและอยู่ห่างผม ไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้า
11For He hath loosed my cord, and afflicted me, and they have cast off the bridle before me.
11เพราะเขาคลายสายของตนและทำให้ผมทุกข์ พวกเขาจึงทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าผม
12Upon my right hand rise the brood; they entangle my feet, and they cast up against me their ways of destruction.
12พวกอันธพาลลุกขึ้นทางขวามือ ผลักเท้าผมออกไป ก่อทางแห่งความพินาศมาต่อสู้ผม
13They break up my path, they further my calamity, even men that have no helper.
13พวกเขาทำลายทางผม เร่งความพินาศของผม โดยไม่มีใครช่วย
14As through a wide breach they come; in the midst of the ruin they roll themselves upon me.
14พวกเขาเข้ามาเหมือนผ่านช่องกำแพงใหญ่ที่แตก กลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากพัง
15Terrors are turned upon me, they chase mine honour as the wind; and my welfare is passed away as a cloud.
15ความน่าสะพรึงกลัวหันมาเล่นงานผม ไล่เกียรติผมไปเหมือนลม ความผาสุกผ่านไปเหมือนเมฆ
16And now my soul is poured out within me; days of affliction have taken hold upon me.
16“ตอนนี้ใจผมหลั่งไหลอยู่ภายใน วันแห่งความทุกข์คว้าผมไว้
17In the night my bones are pierced, and fall from me, and my sinews take no rest.
17กลางคืน กระดูกผมถูกแทงภายใน ความปวดที่กัดแทะไม่หยุดพัก
18By the great force of my disease is my garment disfigured; it bindeth me about as the collar of my coat.
18แรงมหาศาลทำให้เสื้อผ้าผมเสียรูป เสื้อผ้านั้นรัดรอบตัวผมเหมือนคอเสื้อของผม
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
19พระองค์โยนผมลงในเลน ผมกลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า
20I cry unto Thee, and Thou dost not answer me; I stand up, and Thou lookest at me.
20ข้าพเจ้าร้องต่อพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบ ข้าพเจ้ายืนขึ้น พระองค์ก็มองอยู่
21Thou art turned to be cruel to me; with the might of Thy hand Thou hatest me.
21พระองค์เปลี่ยนมาโหดร้ายต่อข้าพเจ้า ไล่ทำร้ายด้วยกำลังจากมือพระองค์
22Thou liftest me up to the wind, Thou causest me to ride upon it; and Thou dissolvest my substance.
22พระองค์ยกข้าพเจ้าขึ้นให้ลมพัดไป ทำให้ข้าพเจ้าสลายในพายุ
23For I know that Thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
23ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าพเจ้าไปสู่ความตาย สู่บ้านที่กำหนดไว้ให้ทุกชีวิต
24Surely none shall put forth his hand to a ruinous heap, neither because of these things shall help come in one's calamity,
24“คนที่ล้มไม่ยื่นมือออกมาหรือ? เมื่อพบภัยพิบัติ ไม่ร้องขอความช่วยเหลือหรือ?
25If I have not wept for him that was in trouble, and if my soul grieved not for the needy.
25ผมไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนทุกข์ยากหรือ? ใจผมไม่ได้เศร้าเพื่อคนขัดสนหรือ?
26Yet, when I looked for good, there came evil; and when I waited for light, there came darkness.
26เมื่อผมหวังสิ่งดี สิ่งร้ายกลับมา เมื่อรอแสง ความมืดกลับมา
27Mine inwards boil, and rest not; days of affliction are come upon me.
27ใจผมวุ่นวาย ไม่ได้พัก วันแห่งความทุกข์มาถึงผม
28I go mourning without the sun; I stand up in the assembly, and cry for help.
28ผมเดินโศกเศร้าโดยไร้ดวงอาทิตย์ ลุกขึ้นในที่ประชุมและร้องขอความช่วยเหลือ
29I am become a brother to jackals, and a companion to ostriches.
29ผมเป็นพี่น้องกับหมาจิ้งจอก เป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ
30My skin is black, and falleth from me, and my bones are burned with heat.
30ผิวผมดำและลอกหลุด กระดูกถูกเผาด้วยความร้อน
31Therefore is my harp turned to mourning, and my pipe into the voice of them that weep.
31พิณผมจึงเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้า ปี่กลายเป็นเสียงคนร้องไห้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.