Job 39
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Freedom Bible (Thai)
1Knowest thou the time when the wild goats of the rock bring forth? Or canst thou mark when the hinds do calve?
1“เจ้ารู้เวลาที่แพะภูเขาคลอดลูกหรือ? เฝ้าดูเมื่อกวางตัวเมียคลอดหรือ?
2Canst thou number the months that they fulfil? Or knowest thou the time when they bring forth?
2เจ้านับเดือนที่มันตั้งท้องครบได้หรือ? รู้เวลาที่มันคลอดหรือ?
3They bow themselves, they bring forth their young, they cast out their fruit.
3มันก้มตัว คลอดลูก ความเจ็บปวดในการคลอดสิ้นสุดลง
4Their young ones wax strong, they grow up in the open field; they go forth, and return not again.
4ลูกของมันแข็งแรงขึ้น เติบโตในทุ่งโล่ง ออกไปแล้วไม่กลับอีก
5Who hath sent out the wild ass free? Or who hath loosed the bands of the wild ass?
5“ใครปล่อยลาป่าเป็นอิสระ? ใครแก้เชือกที่ผูกลาวิ่งเร็ว
6Whose house I have made the wilderness, and the salt land his dwelling-place.
6ซึ่งเราให้ถิ่นทุรกันดารเป็นบ้าน ให้แผ่นดินเค็มเป็นที่อยู่?
7He scorneth the tumult of the city, neither heareth he the shoutings of the driver.
7มันดูหมิ่นความอึกทึกในเมือง ไม่ได้ยินเสียงตะโกนของคนต้อนลา
8The range of the mountains is his pasture, and he searcheth after every green thing.
8เทือกเขาเป็นทุ่งหญ้าของมัน มันค้นหาพืชเขียวทุกชนิด
9Will the wild-ox be willing to serve thee? Or will he abide by thy crib?
9“วัวป่าจะยอมรับใช้เจ้าหรือ? จะอยู่ข้างรางอาหารเจ้าหรือ?
10Canst thou bind the wild-ox with his band in the furrow? Or will he harrow the valleys after thee?
10เจ้าจับวัวป่าไว้ในร่องนาด้วยสายรัดได้หรือ? มันจะไถหุบเขาตามเจ้าหรือ?
11Wilt thou trust him, because his strength is great? Or wilt thou leave thy labour to him?
11เจ้าจะไว้ใจมันเพราะกำลังมากหรือ? จะฝากงานไว้กับมันหรือ?
12Wilt thou rely on him, that he will bring home thy seed, and gather the corn of thy threshing-floor?
12เจ้าจะวางใจว่ามันนำเมล็ดพืชกลับบ้าน และรวบรวมข้าวในลานนวดให้หรือ?
13The wing of the ostrich beateth joyously; but are her pinions and feathers the kindly stork's?
13“ปีกนกกระจอกเทศกระพืออย่างภูมิใจ แต่เป็นขนและพวงขนแห่งความรักหรือ?
14For she leaveth her eggs on the earth, and warmeth them in dust,
14มันทิ้งไข่ไว้บนพื้น ให้ไข่อุ่นในฝุ่น
15And forgetteth that the foot may crush them, or that the wild beast may trample them.
15ลืมไปว่าเท้าอาจเหยียบแตก สัตว์ป่าอาจย่ำ
16She is hardened against her young ones, as if they were not hers; though her labour be in vain, she is without fear;
16มันโหดร้ายกับลูกเหมือนไม่ใช่ลูกของมัน แม้เหนื่อยเปล่า มันก็ไม่กลัว
17Because God hath deprived her of wisdom, neither hath He imparted to her understanding.
17เพราะพระเจ้าเอาปัญญาไปจากมัน ไม่ได้ให้ความเข้าใจ
18When the time cometh, she raiseth her wings on high, and scorneth the horse and his rider.
18เมื่อมันยกตัวขึ้นสูง มันดูหมิ่นม้าและคนขี่
19Hast thou given the horse his strength? Hast thou clothed his neck with fierceness?
19“เจ้าให้กำลังแก่ม้าหรือ? หุ้มคอมันด้วยแผงขนที่สั่นไหวหรือ?
20Hast thou made him to leap as a locust? The glory of his snorting is terrible.
20เจ้าให้มันกระโดดเหมือนตั๊กแตนหรือ? เสียงพ่นจมูกของมันสง่าน่าเกรงกลัว
21He paweth in the valley, and rejoiceth in his strength; he goeth out to meet the clash of arms.
21มันตะกุยในหุบเขา ยินดีกับกำลังตน ออกไปหาคนถืออาวุธ
22He mocketh at fear, and is not affrighted; neither turneth he back from the sword.
22มันหัวเราะเยาะความกลัว ไม่หวาดหวั่น ไม่ถอยจากดาบ
23The quiver rattleth upon him, the glittering spear and the javelin.
23กระบอกลูกศรสั่นกระทบตัวมัน พร้อมหอกแวววาวและแหลน
24He swalloweth the ground with storm and rage; neither believeth he that it is the voice of the horn.
24มันควบตะบึงกลืนพื้นดินด้วยความดุร้ายและโกรธเกรี้ยว ไม่ยืนนิ่งเมื่อได้ยินแตร
25As oft as he heareth the horn he saith: 'Ha, ha!' and he smelleth the battle afar off, the thunder of the captains, and the shouting.
25ทุกครั้งที่แตรดัง มันพ่นจมูกว่า ‘อาฮา!’ ได้กลิ่นการรบแต่ไกล เสียงกึกก้องของแม่ทัพและเสียงโห่ร้อง
26Doth the hawk soar by thy wisdom, and stretch her wings toward the south?
26“เหยี่ยวบินสูงด้วยปัญญาของเจ้าหรือ กางปีกไปทางใต้ด้วยปัญญาของเจ้าหรือ?
27Doth the vulture mount up at thy command, and make her nest on high?
27นกอินทรีบินสูงเพราะเจ้าสั่งหรือ จึงทำรังบนที่สูง?
28She dwelleth and abideth on the rock, upon the crag of the rock, and the stronghold.
28มันอยู่และสร้างบ้านบนผา บนยอดผาและที่มั่น
29From thence she spieth out the prey; her eyes behold it afar off.
29จากที่นั่น มันมองหาเหยื่อ ตาเห็นแต่ไกล
30Her young ones also suck up blood; and where the slain are, there is she.
30ลูกของมันดูดเลือดด้วย คนถูกฆ่าอยู่ที่ไหน มันอยู่ที่นั่น”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.