Job 30
Berean Standard BibleTranslation
Berean Standard Bible
Freedom Bible (Thai)
1“But now they mock me, men younger than I am, whose fathers I would have refused to entrust with my sheep dogs.
1“แต่ตอนนี้ คนอายุน้อยกว่ากลับเยาะเย้ยผม คนที่ผมเห็นว่าพ่อของพวกเขาไม่คู่ควรแม้จะอยู่กับสุนัขเฝ้าแกะของผม
2What use to me was the strength of their hands, since their vigor had left them?
2กำลังมือของพวกเขาจะมีประโยชน์อะไรแก่ผม ในเมื่อความแข็งแรงของวัยผู้ใหญ่หมดไปแล้ว?
3Gaunt from poverty and hunger, they gnawed the dry land, and the desolate wasteland by night.
3พวกเขาซูบผอมเพราะขาดแคลนและอดอยาก กัดแทะพื้นแห้งในความมืดมัวของที่ร้างและว่างเปล่า
4They plucked mallow among the shrubs, and the roots of the broom tree were their food.
4พวกเขาเก็บพืชรสเค็มตามพุ่มไม้ กินรากต้นบรูมเป็นอาหาร
5They were banished from among men, shouted down like thieves,
5พวกเขาถูกขับจากหมู่ผู้คน ผู้คนร้องไล่เหมือนไล่โจร
6so that they lived on the slopes of the wadis, among the rocks and in holes in the ground.
6จึงต้องอยู่ในหุบเขาน่ากลัว ในรูดินและรูหิน
7They cried out among the shrubs and huddled beneath the nettles.
7พวกเขาร้องเหมือนลาท่ามกลางพุ่มไม้ รวมตัวกันใต้ต้นตำแย
8A senseless and nameless brood, they were driven off the land.
8พวกเขาเป็นลูกของคนโง่ เป็นลูกของคนชั่ว ถูกเฆี่ยนไล่ออกจากแผ่นดิน
9And now they mock me in song; I have become a byword among them.
9“ตอนนี้ผมกลายเป็นเพลงของพวกเขา เป็นขี้ปากของพวกเขา
10They abhor me and keep far from me; they do not hesitate to spit in my face.
10พวกเขารังเกียจและอยู่ห่างผม ไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายใส่หน้า
11Because God has unstrung my bow and afflicted me, they have cast off restraint in my presence.
11เพราะเขาคลายสายของตนและทำให้ผมทุกข์ พวกเขาจึงทิ้งความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าผม
12The rabble arises at my right; they lay snares for my feet and build siege ramps against me.
12พวกอันธพาลลุกขึ้นทางขวามือ ผลักเท้าผมออกไป ก่อทางแห่งความพินาศมาต่อสู้ผม
13They tear up my path; they profit from my destruction, with no one to restrain them.
13พวกเขาทำลายทางผม เร่งความพินาศของผม โดยไม่มีใครช่วย
14They advance as through a wide breach; through the ruins they keep rolling in.
14พวกเขาเข้ามาเหมือนผ่านช่องกำแพงใหญ่ที่แตก กลิ้งเข้ามาท่ามกลางซากพัง
15Terrors are turned loose against me; they drive away my dignity as by the wind, and my prosperity has passed like a cloud.
15ความน่าสะพรึงกลัวหันมาเล่นงานผม ไล่เกียรติผมไปเหมือนลม ความผาสุกผ่านไปเหมือนเมฆ
16And now my soul is poured out within me; days of affliction grip me.
16“ตอนนี้ใจผมหลั่งไหลอยู่ภายใน วันแห่งความทุกข์คว้าผมไว้
17Night pierces my bones, and my gnawing pains never rest.
17กลางคืน กระดูกผมถูกแทงภายใน ความปวดที่กัดแทะไม่หยุดพัก
18With great force He grasps my garment; He seizes me by the collar of my tunic.
18แรงมหาศาลทำให้เสื้อผ้าผมเสียรูป เสื้อผ้านั้นรัดรอบตัวผมเหมือนคอเสื้อของผม
19He throws me into the mud, and I have become like dust and ashes.
19พระองค์โยนผมลงในเลน ผมกลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า
20I cry out to You for help, but You do not answer; when I stand up, You merely look at me.
20ข้าพเจ้าร้องต่อพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบ ข้าพเจ้ายืนขึ้น พระองค์ก็มองอยู่
21You have ruthlessly turned on me; You oppose me with Your strong hand.
21พระองค์เปลี่ยนมาโหดร้ายต่อข้าพเจ้า ไล่ทำร้ายด้วยกำลังจากมือพระองค์
22You snatch me up into the wind and drive me before it; You toss me about in the storm.
22พระองค์ยกข้าพเจ้าขึ้นให้ลมพัดไป ทำให้ข้าพเจ้าสลายในพายุ
23Yes, I know that You will bring me down to death, to the place appointed for all the living.
23ข้าพเจ้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าพเจ้าไปสู่ความตาย สู่บ้านที่กำหนดไว้ให้ทุกชีวิต
24Yet no one stretches out his hand to a ruined man when he cries for help in his distress.
24“คนที่ล้มไม่ยื่นมือออกมาหรือ? เมื่อพบภัยพิบัติ ไม่ร้องขอความช่วยเหลือหรือ?
25Have I not wept for those in trouble? Has my soul not grieved for the needy?
25ผมไม่ได้ร้องไห้เพื่อคนทุกข์ยากหรือ? ใจผมไม่ได้เศร้าเพื่อคนขัดสนหรือ?
26But when I hoped for good, evil came; when I looked for light, darkness fell.
26เมื่อผมหวังสิ่งดี สิ่งร้ายกลับมา เมื่อรอแสง ความมืดกลับมา
27I am churning within and cannot rest; days of affliction confront me.
27ใจผมวุ่นวาย ไม่ได้พัก วันแห่งความทุกข์มาถึงผม
28I go about blackened, but not by the sun. I stand up in the assembly and cry for help.
28ผมเดินโศกเศร้าโดยไร้ดวงอาทิตย์ ลุกขึ้นในที่ประชุมและร้องขอความช่วยเหลือ
29I have become a brother of jackals, a companion of ostriches.
29ผมเป็นพี่น้องกับหมาจิ้งจอก เป็นเพื่อนกับนกกระจอกเทศ
30My skin grows black and peels, and my bones burn with fever.
30ผิวผมดำและลอกหลุด กระดูกถูกเผาด้วยความร้อน
31My harp is tuned to mourning and my flute to the sound of weeping.
31พิณผมจึงเปลี่ยนเป็นความโศกเศร้า ปี่กลายเป็นเสียงคนร้องไห้
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.