Job 30
Berean Standard BibleTranslation
Berean Standard Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1“But now they mock me, men younger than I am, whose fathers I would have refused to entrust with my sheep dogs.
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
2What use to me was the strength of their hands, since their vigor had left them?
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
3Gaunt from poverty and hunger, they gnawed the dry land, and the desolate wasteland by night.
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
4They plucked mallow among the shrubs, and the roots of the broom tree were their food.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
5They were banished from among men, shouted down like thieves,
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
6so that they lived on the slopes of the wadis, among the rocks and in holes in the ground.
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
7They cried out among the shrubs and huddled beneath the nettles.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
8A senseless and nameless brood, they were driven off the land.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
9And now they mock me in song; I have become a byword among them.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
10They abhor me and keep far from me; they do not hesitate to spit in my face.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
11Because God has unstrung my bow and afflicted me, they have cast off restraint in my presence.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
12The rabble arises at my right; they lay snares for my feet and build siege ramps against me.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
13They tear up my path; they profit from my destruction, with no one to restrain them.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
14They advance as through a wide breach; through the ruins they keep rolling in.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
15Terrors are turned loose against me; they drive away my dignity as by the wind, and my prosperity has passed like a cloud.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
16And now my soul is poured out within me; days of affliction grip me.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
17Night pierces my bones, and my gnawing pains never rest.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
18With great force He grasps my garment; He seizes me by the collar of my tunic.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
19He throws me into the mud, and I have become like dust and ashes.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
20I cry out to You for help, but You do not answer; when I stand up, You merely look at me.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
21You have ruthlessly turned on me; You oppose me with Your strong hand.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
22You snatch me up into the wind and drive me before it; You toss me about in the storm.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
23Yes, I know that You will bring me down to death, to the place appointed for all the living.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
24Yet no one stretches out his hand to a ruined man when he cries for help in his distress.
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
25Have I not wept for those in trouble? Has my soul not grieved for the needy?
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
26But when I hoped for good, evil came; when I looked for light, darkness fell.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
27I am churning within and cannot rest; days of affliction confront me.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
28I go about blackened, but not by the sun. I stand up in the assembly and cry for help.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
29I have become a brother of jackals, a companion of ostriches.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
30My skin grows black and peels, and my bones burn with fever.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
31My harp is tuned to mourning and my flute to the sound of weeping.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.