Job 3
Berean Standard BibleTranslation
Berean Standard Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1After this, Job opened his mouth and cursed the day of his birth.
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
2And this is what he said:
2و ایوب متکلم شده، گفت:
3“May the day of my birth perish, and the night it was said, ‘A boy is conceived.’
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
4If only that day had turned to darkness! May God above disregard it; may no light shine upon it.
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
5May darkness and gloom reclaim it, and a cloud settle over it; may the blackness of the day overwhelm it.
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
6If only darkness had taken that night away! May it not appear among the days of the year; may it never be entered in any of the months.
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
7Behold, may that night be barren; may no joyful voice come into it.
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
8May it be cursed by those who curse the day — those prepared to rouse Leviathan.
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
9May its morning stars grow dark; may it wait in vain for daylight; may it not see the breaking of dawn.
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
10For that night did not shut the doors of the womb to hide the sorrow from my eyes.
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
11Why did I not perish at birth; why did I not die as I came from the womb?
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
12Why were there knees to receive me, and breasts that I should be nursed?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
13For now I would be lying down in peace; I would be asleep and at rest
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
14with kings and counselors of the earth, who built for themselves cities now in ruins,
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
15or with princes who had gold, who filled their houses with silver.
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
16Or why was I not hidden like a stillborn child, like an infant who never sees daylight?
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
17There the wicked cease from raging, and there the weary find rest.
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
18The captives enjoy their ease; they do not hear the voice of the oppressor.
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
19Both small and great are there, and the slave is freed from his master.
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
20Why is light given to the miserable, and life to the bitter of soul,
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
21who long for death that does not come, and search for it like hidden treasure,
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
22who rejoice and greatly exult when they can find the grave?
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
23Why is life given to a man whose way is hidden, whom God has hedged in?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
24I sigh when food is put before me, and my groans pour out like water.
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
25For the thing I feared has overtaken me, and what I dreaded has befallen me.
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
26I am not at ease or quiet; I have no rest, for trouble has come.”
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.