Јов 3
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Потом отвори уста своја Јов и стаде клети дан свој.
1و بعد از آن ایوب دهان خود را باز کرده، روز خود را نفرین کرد.
2И проговоривши Јов рече:
2و ایوب متکلم شده، گفت:
3Не било дана у који се родих, и ноћи у којој рекоше: Роди се детић!
3«روزی که در آن متولد شدم، هلاک شود و شبی که گفتند مردی در رحم قرار گرفت،
4Био тај дан тама, не гледао га Бог озго, и не осветљавала га светлост!
4آن روز تاریکی شود. و خدا از بالا بر آن اعتنانکند و روشنایی بر او نتابد.
5Мрак га запрзнио и сен смртни, облак га обастирао, био страшан као најгори дани!
5تاریکی و سایه موت، آن را به تصرف آورند. ابر بر آن ساکن شود. کسوفات روز آن را بترساند.
6Ноћ ону освојила тама, не радовала се међу данима годишњим, не бројала се у месеце!
6و آن شب را ظلمت غلیظ فرو‌گیرد و در میان روزهای سال شادی نکند، و به شماره ماهها داخل نشود.
7Гле, ноћ она била пуста, певања не било у њој!
7اینک آن شب نازاد باشد. و آواز شادمانی در آن شنیده نشود.
8Клели је који куну дане, који су готови пробудити крокодила!
8لعنت کنندگان روز، آن را نفرین نمایند، که در برانگیزانیدن لویاتان ماهر می‌باشند.
9Потамнеле звезде у сумрачје њено, чекала видело и не дочекала га, и не видела зори трепавица;
9ستارگان شفق آن، تاریک گردد و انتظار نوربکشد و نباشد، و مژگان سحر را نبیند،
10Што ми није затворила врата од утробе и није сакрила муку од мојих очију.
10چونکه درهای رحم مادرم را نبست، و مشقت را ازچشمانم مستور نساخت.
11Зашто не умрех у утроби? Не издахнух излазећи из утробе?
11«چرا از رحم مادرم نمردم؟ و چون از شکم بیرون آمدم چرا جان ندادم؟
12Зашто ме прихватише колена? Зашто сисе, да сем?
12چرا زانوها مراقبول کردند، و پستانها تا مکیدم؟
13Јер бих сада лежао и почивао; спавао бих, и био бих миран,
13زیرا تا بحال می‌خوابیدم و آرام می‌شدم. در خواب می‌بودم واستراحت می‌یافتم.
14С царевима и саветницима земаљским, који зидаше себи пустолине,
14با پادشاهان و مشیران جهان، که خرابه‌ها برای خویشتن بنا نمودند،
15Или с кнезовима, који имаше злата, и куће своје пунише сребра.
15یابا سروران که طلا داشتند، و خانه های خود را ازنقره پر ساختند.
16Или зашто не бих као недоношче сакривено, као дете које не угледа видела?
16یا مثل سقط پنهان شده نیست می‌بودم، مثل بچه هایی که روشنایی را ندیدند.
17Онде безбожници престају досађивати, и онде почивају изнемогли,
17در آنجا شریران از شورش باز می‌ایستند، و درآنجا خستگان می‌آرامند،
18И сужњи се одмарају и не чују глас настојников.
18در آنجا اسیران دراطمینان با هم ساکنند، و آواز کارگذاران رانمی شنوند.
19Мали и велики онде је, и роб слободан од свог господара.
19کوچک و بزرگ در آنجا یک‌اند. وغلام از آقایش آزاد است.
20Зашто се даје видело невољнику и живот онима који су тужног срца,
20چرا روشنی به مستمند داده شود؟ و زندگی به تلخ جانان؟
21Који чекају смрт а ње нема, и траже је већма него закопано благо,
21که انتظار موت را می‌کشند و یافت نمی شود، و برای آن حفره می‌زنند بیشتر از گنجها.
22Који играју од радости и веселе се кад нађу гроб?
22که شادی وابتهاج می‌نمایند و مسرور می‌شوند چون قبر رامی یابند؟
23Човеку, коме је пут сакривен и ког је Бог затворио одсвуда?
23چرا نور داده می‌شود به کسی‌که راهش مستور است، که خدا اطرافش را مستورساخته است؟
24Јер пре јела мог долази уздах мој, и као вода разлива се јаук мој.
24زیرا که ناله من، پیش از خوراکم می‌آید و نعره من، مثل آب ریخته می‌شود،
25Јер чега се бојах дође на мене, и чега се страшах задеси ме.
25زیرا ترسی که از آن می‌ترسیدم، بر من واقع شد. و آنچه از آن بیم داشتم بر من رسید.
26Не почивах нити имах мира нити се одмарах, и опет дође страхота.
26مطمئن و آرام نبودم و راحت نداشتم وپریشانی بر من آمد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.