Јов 14
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Човек рођен од жене кратка је века и пун немира.
1قلیل الایام و پر از زحمات است.
2Као цвет ниче, и одсеца се, и бежи као сен, и не остаје.
2مثل گل می‌روید و بریده می‌شود. و مثل سایه می‌گریزد و نمی ماند.
3И на таквог отвараш око своје, и мене водиш на суд са собом!
3و آیا بر چنین شخص چشمان خود را می‌گشایی و مرا با خود به محاکمه می‌آوری؟
4Ко ће чисто извадити из нечиста? Нико.
4کیست که چیز طاهر را ازچیز نجس بیرون آورد؟ هیچکس نیست.
5Измерени су дани његови, број месеца његових у Тебе је; поставио си му међу, преко које не може прећи.
5چونکه روزهایش مقدر است و شماره ماههایش نزد توست و حدی از برایش گذاشته‌ای که از آن تجاوز نتواند نمود.
6Одврати се од њега да почине докле не наврши као надничар дан свој.
6از او رو بگردان تاآرام گیرد. و مثل مزدور روزهای خود را به انجام رساند.
7Јер за дрво има надања, ако се посече, да ће се још омладити и да неће бити без изданка;
7«زیرا برای درخت امیدی است که اگر بریده شود باز خواهد رویید، و رمونهایش نابودنخواهد شد.
8Ако и остари у земљи корен његов и у праху изумре пањ његов,
8اگر‌چه ریشه‌اش در زمین کهنه شود، و تنه آن در خاک بمیرد.
9Чим осети воду, опет напупи и пусти гране као присад.
9لیکن از بوی آب، رمونه می‌کند و مثل نهال نو، شاخه‌ها می‌آورد.
10А човек умире изнемогао; и кад издахне човек, где је?
10اما مرد می‌میرد و فاسد می‌شود و آدمی چون جان را سپارد کجا است؟
11Као кад вода отече из језера и река опадне и усахне,
11چنانکه آبها از دریازایل می‌شود، و نهرها ضایع و خشک می‌گردد.
12Тако човек кад легне, не устаје више; докле је небеса неће се пробудити нити ће се пренути ода сна свог.
12همچنین انسان می‌خوابد و برنمی خیزد، تانیست شدن آسمانها بیدار نخواهند شد و ازخواب خود برانگیخته نخواهند گردید.
13О да ме хоћеш у гробу сакрити и склонити ме докле не утоли гнев Твој, и да ми даш рок кад ћеш ме се опоменути!
13کاش که مرا در هاویه پنهان کنی؛ و تا غضبت فرو نشیند، مرا مستور سازی؛ و برایم زمانی تعیین نمایی تا مرا به یاد آوری.
14Кад умре човек, хоће ли оживети? Све дане времена које ми је одређено чекаћу докле ми дође промена.
14اگر مرد بمیرد باردیگر زنده شود؛ در تمامی روزهای مجاهده خودانتظار خواهم کشید، تا وقت تبدیل من برسد.
15Зазваћеш, и ја ћу Ти се одазвати; дело руку својих пожелећеш.
15تو ندا خواهی کرد و من جواب خواهم داد، و به صنعت دست خود مشتاق خواهی شد.
16А сада бројиш кораке моје, и ништа не остављаш за грех мој.
16اما الان قدمهای مرا می‌شماری و آیا برگناه من پاسبانی نمی کنی؟
17Запечаћени су у тобоцу моји преступи, и завезујеш безакоња моја.
17معصیت من در کیسه مختوم است. و خطای مرا مسدود ساخته‌ای.
18Заиста, као што гора падне и распадне се, и као што се стена одвали с места свог,
18به درستی کوهی که می‌افتد فانی می‌شود وصخره از مکانش منتقل می‌گردد.
19И као што вода спира камење и поводањ односи прах земаљски, тако надање човечије обраћаш у ништа.
19آب سنگهارا می‌ساید، و سیلهایش خاک زمین را می‌برد. همچنین امید انسان را تلف می‌کنی،
20Надвлађујеш га једнако, те одлази, мењаш му лице и отпушташ га.
20بر او تا به ابد غلبه می‌کنی، پس می‌رود. روی او را تغییرمی دهی و او را رها می‌کنی.
21Ако синови његови буду у части, он не зна; ако ли у срамоти, он се не брине.
21پسرانش به عزت می‌رسند و او نمی داند. یا به ذلت می‌افتند و ایشان را به نظر نمی آورد.
22Само тело док је жив болује, и душа његова у њему тужи.
22برای خودش فقط جسد اواز درد بی‌تاب می‌شود. و برای خودش جان اوماتم می‌گیرد.»
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.