Јов 30
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1А сада смеју ми се млађи од мене, којима отаца не бих хтео метнути са псима стада свог.
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
2А на шта би ми и била сила руку њихових? У њима беше пропала старост.
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
3Од сиромаштва и глади самоћаваху бежећи од сува, мрачна, пуста и опустошена места;
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
4Који браху лободу по честама, и смреково корење беше им храна.
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
5Између људи беху изгоњени и викаше се за њима као за лупежом.
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
6Живљаху по страшним увалама, по јамама у земљи и у камену.
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
7По грмовима рикаху, под трњем се скупљаху.
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
8Беху људи никакви и без имена, мање вредни него земља.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
9И њима сам сада песма, и постах им прича.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
10Гаде се на ме, иду далеко од мене и не устежу се пљувати ми у лице.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
11Јер је Бог одапео моју тетиву и муке ми задао те збацише узду преда мном.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
12С десне стране устајаху момци, поткидаху ми ноге, и насипају пут к мени да ме упропасте.
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
13Раскопаше моју стазу, умножише ми муке, не треба нико да им помаже.
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
14Као широким проломом навиру, и наваљују преко развалина.
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
15Страхоте навалише на ме, и као ветар терају душу моју, и као облак прође срећа моја.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
16И сада се душа моја разлива у мени, стигоше ме дани мучни.
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
17Ноћу пробада ми кости у мени, и жиле моје не одмарају се.
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
18Од тешке силе променило се одело моје, и као огрлица у кошуље моје стеже ме.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
19Бацио ме је у блато, те сам као прах и пепео.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
20Вичем к Теби, а Ти ме не слушаш; стојим пред Тобом, а Ти не гледаш на ме.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
21Претворио си ми се у љута непријатеља; силом руке своје супротиш ми се.
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
22Подижеш ме у ветар, посађујеш ме на њ, и растапаш у мени све добро.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
23Јер знам да ћеш ме одвести на смрт и у дом одређени свима живима.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
24Али неће пружити руке своје у гроб; кад их стане потирати, они неће викати.
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
25Нисам ли плакао ради оног који беше у злу? Није ли душа моја жалосна бивала ради убогог?
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
26Кад се добру надах, дође ми зло; и кад се надах светлости, дође мрак.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
27Утроба је моја узаврела, и не може да се умири, задесише ме дани мучни.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
28Ходим црн, не од сунца, устајем и вичем у збору.
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
29Брат постах змајевима и друг совама.
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
30Поцрнела је кожа на мени и кости моје посахнуше од жеге.
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
31Гусле се моје претворише у запевку, и свирала моја у плач.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.