Јов 4
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Тада одговори Елифас Теманац и рече:
1و الیفاز تیمانی در جواب گفت:
2Ако ти проговоримо, да ти неће бити досадно? Али ко би се могао уздржати да не говори?
2«اگر کسی جرات کرده، با تو سخن گوید، آیا تورا ناپسند می‌آید؟ لیکن کیست که بتواند از سخن‌گفتن بازایستد؟
3Гле, учио си многе, и руке изнемогле крепио си;
3اینک بسیاری را ادب آموخته‌ای و دستهای ضعیف را تقویت داده‌ای.
4Речи су твоје подизале оног који падаше, и утврђивао си колена која клецаху.
4سخنان تو لغزنده را قایم داشت، و تو زانوهای لرزنده را تقویت دادی.
5А сада кад дође на тебе, клонуо си; кад се тебе дотаче, смео си се.
5لیکن الان به تو رسیده است و ملول شده‌ای، تو را لمس کرده است وپریشان گشته‌ای.
6Није ли побожност твоја била уздање твоје? И доброта путева твојих надање твоје?
6آیا توکل تو بر تقوای تونیست؟ و امید تو بر کاملیت رفتار تو نی؟
7Опомени се, ко је прав погинуо, и где су праведни истребљени?
7الان فکر کن! کیست که بی‌گناه هلاک شد؟ و راستان درکجا تلف شدند؟
8Како сам ја видео, који ору муку и сеју невољу, то и жању.
8چنانکه من دیدم آنانی که شرارت را شیار می‌کنند و شقاوت را می‌کارندهمان را می‌دروند.
9Од дихања Божијег гину, и од даха ноздрва Његових нестаје их.
9از نفخه خدا هلاک می‌شوندو از باد غضب او تباه می‌گردند.
10Рика лаву, и глас љутом лаву и зуби лавићима сатиру се.
10غرش شیر ونعره سبع و دندان شیربچه‌ها شکسته می‌شود.
11Лав гине немајући лова, и лавићи расипају се.
11شیر نر از نابودن شکار هلاک می‌شود وبچه های شیر ماده پراکنده می‌گردند.
12Још дође тајно до мене реч, и ухо моје дочу је мало.
12«سخنی به من در خفا رسید، و گوش من آواز نرمی از آن احساس نمود.
13У мислима о ноћним утварама, кад тврд сан пада на људе,
13در تفکرها ازرویاهای شب، هنگامی که خواب سنگین بر مردم غالب شود،
14Страх подузе ме и дрхат, од ког устрепташе све кости моје,
14خوف و لرز بر من مستولی شد که جمیع استخوانهایم را به جنبش آورد.
15И дух прође испред мене, и длаке на телу мом накострешише се.
15آنگاه روحی از پیش روی من گذشت، و مویهای بدنم برخاست.
16Стаде, али му не познах лица; прилика беше пред очима мојим, и ћутећи чух глас:
16در آنجا ایستاد، اما سیمایش راتشخیص ننمودم. صورتی در‌پیش نظرم بود. خاموشی بود و آوازی شنیدم
17Еда ли је човек праведнији од Бога? Еда ли је човек чистији од Творца свог?
17که آیا انسان به حضور خدا عادل شمرده شود؟ و آیا مرد در نظرخالق خود طاهر باشد؟
18Гле, слугама својим не верује, и у анђела својих налази недостатака;
18اینک بر خادمان خوداعتماد ندارد، و به فرشتگان خویش، حماقت نسبت می‌دهد.
19А камоли у оних који стоје у кућама земљаним, којима је темељ на праху и сатиру се брже него мољац.
19پس چند مرتبه زیاده به ساکنان خانه های گلین، که اساس ایشان در غبار است، که مثل بید فشرده می‌شوند!
20Од јутра до вечера сатру се, и нестане их навек да нико и не опази.
20از صبح تا شام خردمی شوند، تا به ابد هلاک می‌شوند و کسی آن را به‌خاطر نمی آورد.
21Слава њихова не пролази ли с њима? Умиру, али не у мудрости.
21آیا طناب خیمه ایشان ازایشان کنده نمی شود؟ پس بدون حکمت می‌میرند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.