Јов 16
Daničić–Karadžić Bible (1868), CyrillicTranslation
Daničić–Karadžić Bible (1868), Cyrillic
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1А Јов одговори и рече:
1پس ایوب در جواب گفت:
2Слушао сам много таквих ствари; сви сте досадни тешиоци.
2«بسیارچیزها مثل این شنیدم. تسلی دهندگان مزاحم همه شما هستید.
3Хоће ли бити крај празним речима? Или шта те тера да тако одговараш?
3آیا سخنان باطل راانتها نخواهد شد؟ و کیست که تو را به جواب دادن تحریک می‌کند؟
4И ја бих могао говорити као ви, да сте на мом месту, гомилати на вас речи и махати главом на вас,
4من نیز مثل شمامی توانستم بگویم، اگر جان شما در جای جان من می‌بود، و سخنها به ضد شما ترتیب دهم، و سرخود را بر شما بجنبانم،
5Могао бих вас храбрити устима својим, и мицање усана мојих олакшало би бол ваш.
5لیکن شما را به دهان خود تقویت می‌دادم و تسلی لبهایم غم شما رارفع می‌نمود.
6Ако говорим, неће одахнути бол мој; ако ли престанем, хоће ли отићи од мене?
6«اگر من سخن گویم، غم من رفع نمی گردد؛ واگر ساکت شوم مرا چه راحت حاصل می‌شود؟
7А сада ме је уморио; опустошио си сав збор мој.
7لیکن الان او مرا خسته نموده است. تو تمامی جماعت مرا ویران ساخته‌ای.
8Навукао си на ме мрштине за сведочанство; и моја мрша подиже се на ме, и сведочи ми у очи.
8مرا سخت گرفتی و این بر من شاهد شده است. و لاغری من به ضدمن برخاسته، روبرویم شهادت می‌دهد.
9Гнев Његов растрже ме, ненавиди ме, шкргуће зубима на ме, поставши ми непријатељ сева очима својим на ме.
9در غضب خود مرا دریده و بر من جفا نموده است. دندانهایش را بر من افشرده و مثل دشمنم چشمان خود را بر من تیز کرده است.
10Разваљују на ме уста своја, срамотно ме бију по образима, скупљају се на ме.
10دهان خود را بر من گشوده‌اند، بر رخسار من به استحقارزده‌اند، به ضد من با هم اجتماع نموده‌اند.
11Предао ме је Бог неправеднику, и у руке безбожницима бацио ме.
11خدامرا به‌دست ظالمان تسلیم نموده، و مرا به‌دست شریران افکنده است.
12Бејах миран и затре ме, и ухвативши ме за врат смрска ме и метну ме себи за белегу.
12چون در راحت بودم مراپاره پاره کرده است، و گردن مرا گرفته، مرا خردکرده، و مرا برای هدف خود نصب نموده است.
13Опколише ме Његови стрелци, цепа ми бубреге немилице, просипа на земљу жуч моју.
13تیرهایش مرا احاطه کرد. گرده هایم را پاره می‌کند و شفقت نمی نماید. و زهره مرا به زمین می‌ریزد.
14Задаје ми ране на ране, и удара на ме као јунак.
14مرا زخم بر زخم، مجروح می‌سازد ومثل جبار، بر من حمله می‌آورد.
15Сашио сам кострет по кожи својој, и уваљао сам у прах славу своју.
15بر پوست خود پلاس دوخته‌ام، و شاخ خود را در خاک خوار نموده‌ام.
16Лице је моје подбуло од плача, на веђама је мојим смртни сен;
16روی من از گریستن سرخ شده است، و بر مژگانم سایه موت است.
17Премда нема неправде у рукама мојим, и молитва је моја чиста.
17اگر‌چه هیچ بی‌انصافی در دست من نیست، و دعای من پاک است.
18Земљо, не криј крв што сам пролио, и нека нема места викању мом.
18ای زمین خون مرا مپوشان، واستغاثه مرا آرام نباشد.
19И сада ето је на небу сведок мој, сведок је мој на висини.
19اینک الان نیز شاهد من در آسمان است، و گواه من در اعلی علیین.
20Пријатељи се моји подругују мном; око моје рони сузе Богу.
20دوستانم مرا استهزا می‌کنند، لیکن چشمانم نزد خدا اشک می‌ریزد.
21О да би се човек могао правдати с Богом, као син човечији с пријатељем својим!
21و آیا برای انسان نزدخدا محاجه می‌کند، مثل بنی آدم که برای همسایه خود می‌نماید؟
22Јер године избројане навршују се, и полазим путем одакле се нећу вратити.
22زیرا سالهای اندک سپری می‌شود، پس به راهی که برنمی گردم، خواهم رفت.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.