Job 30
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
1«و اما الان کسانی که از من خردسالترندبر من استهزا می‌کنند، که کراهت می‌داشتم از اینکه پدران ایشان را با سگان گله خود بگذارم.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
2قوت دستهای ایشان نیز برای من چه فایده داشت؟ کسانی که توانایی ایشان ضایع شده بود،
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
3از احتیاج و قحطی بی‌تاب شده، زمین خشک را در ظلمت خرابی و ویرانی می‌خاییدند.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
4خبازی را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشه شورگیاه نان ایشان بود.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
5از میان (مردمان ) رانده می‌شدند. از عقب ایشان مثل دزدان، هیاهومی کردند.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
6در گریوه های وادیها ساکن می‌شدند. در حفره های زمین و در صخره‌ها.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
7در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند، زیر خارها با هم جمع می‌شدند.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
8ابنای احمقان و ابنای مردم بی‌نام، بیرون از زمین رانده می‌گردیدند.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
9و اما الان سرود ایشان شده‌ام و از برای ایشان ضرب‌المثل گردیده‌ام.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
10مرا مکروه داشته، از من دورمی شوند، و از آب دهان بر رویم انداختن، بازنمی ایستند.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
11چونکه زه را بر من باز کرده، مرامبتلا ساخت. پس لگام را پیش رویم رها کردند.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
12از طرف راست من انبوه عوام الناس برخاسته، پاهایم را از پیش در می‌برند، و راههای هلاکت خویش را بر من مهیا می‌سازند.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
13راه مرا خراب کرده، به اذیتم اقدام می‌نمایند، و خود معاونی ندارند.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
14گویا از ثلمه های وسیع می‌آیند، و ازمیان خرابه‌ها بر من هجوم می‌آورند.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
15ترسها برمن برگشته، آبروی مرا مثل باد تعاقب می‌کنند، و فیروزی من مثل ابر می‌گذرد.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
16و الان جانم بر من ریخته شده است، و روزهای مصیبت، مرا گرفتارنموده است.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
17شبانگاه استخوانهایم در اندرون من سفته می‌شود، و پیهایم آرام ندارد.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
18ازشدت سختی لباسم متغیر شده است، و مرا مثل گریبان پیراهنم تنگ می‌گیرد.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
19مرا در گل انداخته است، که مثل خاک و خاکستر گردیده‌ام.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
20«نزد تو تضرع می‌نمایم و مرا مستجاب نمی کنی، و برمی خیزم و بر من نظر نمی اندازی.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
21خویشتن را متبدل ساخته، بر من بیرحم شده‌ای، با قوت دست خود به من جفا می‌نمایی.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
22مرا به باد برداشته، برآن سوار گردانیدی، و مرادر تندباد پراکنده ساختی.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
23زیرا می‌دانم که مرابه موت باز خواهی گردانید، و به خانه‌ای که برای همه زندگان معین است.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
24یقین بر توده ویران دست خود را دراز نخواهد کرد، و چون کسی دربلا گرفتار شود، آیا به این سبب استغاثه نمی کند؟
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
25آیا برای هر مستمندی گریه نمی کردم، و دلم به جهت مسکین رنجیده نمی شد.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
26لکن چون امید نیکویی داشتم بدی آمد، و چون انتظار نورکشیدم ظلمت رسید.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
27احشایم می‌جوشد وآرام نمی گیرد، و روزهای مصیبت مرا درگرفته است.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
28ماتم‌کنان بی‌آفتاب گردش می‌کنم و درجماعت برخاسته، تضرع می‌نمایم.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
29برادرشغالان شده‌ام، و رفیق شترمرغ گردیده‌ام.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
30پوست من سیاه گشته، از من می‌ریزد، واستخوانهایم از حرارت سوخته گردیده است.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
31بربط من به نوحه گری مبدل شده و نای من به آواز گریه کنندگان.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.