Job 30
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1Maar thans lachen jongere mensen mij uit, Lieden, wier vaders te min voor mij waren, Om ze bij mijn herdershonden te zetten;
1But now they that are younger than I have me in derision, whose fathers I disdained to set with the dogs of my flock.
2Wier sterke hand mij zelfs niet kan dienen, Daar al hun kracht verloren ging,
2Yea, the strength of their hands, whereto should it profit me? men in whom ripe age is perished.
3Door gebrek en honger is uitgeput. Lieden, die de stronken afknagen in de woestijn, In het land der steppe en wildernis;
3They are gaunt with want and famine; they gnaw the dry ground, in the gloom of wasteness and desolation.
4Die zilte kruiden van de struiken plukken, En zich voeden met de wortels der brem;
4They pluck salt-wort with wormwood; and the roots of the broom are their food.
5Die uit de samenleving zijn weggejaagd, En die men naschreeuwt als dieven.
5They are driven forth from the midst of men; they cry after them as after a thief.
6Lieden, die in de krochten van afgronden wonen, In aardholen en rotsen;
6In the clefts of the valleys must they dwell, in holes of the earth and of the rocks.
7Die balken tussen de struiken, Samenhokken onder de netels;
7Among the bushes they bray; under the nettles they are gathered together.
8Die als een dwaas en naamloos broed Weggezweept zijn uit het land.
8They are children of churls, yea, children of ignoble men; they were scourged out of the land.
9En thans ben ik hun spotlied geworden, En de stof voor hun praat.
9And now I am become their song, yea, I am a byword unto them.
10Vol afschuw blijven ze op een afstand staan, En ontzien zich niet, mij in het gezicht te spuwen.
10They abhor me, they flee far from me, and spare not to spit in my face.
11Zij mishandelen mij, nu ze hun teugel hebben losgerukt Hun breidel hebben afgeworpen.
11For He hath loosed my cord, and afflicted me, and they have cast off the bridle before me.
12Aan mijn rechterhand verheft zich dat broed, Mijn voeten stoten hen weg; Ze banen tegen mij hun onheilspaden,
12Upon my right hand rise the brood; they entangle my feet, and they cast up against me their ways of destruction.
13En vernielen mijn weg, om mij te verderven. Ze trekken op, er is niemand, die hen weerhoudt,
13They break up my path, they further my calamity, even men that have no helper.
14Als door een wijde bres rukken ze aan. Onder de puinhopen kwam ze aangerold
14As through a wide breach they come; in the midst of the ruin they roll themselves upon me.
15Keerde zich tegen mij de verschrikking; Als een stormwind waaide mijn aanzien weg, Mijn geluk dreef voorbij als een wolk.
15Terrors are turned upon me, they chase mine honour as the wind; and my welfare is passed away as a cloud.
16En thans stort zich mijn ziel in mij uit, Grijpen de dagen van rampspoed mij aan!
16And now my soul is poured out within me; days of affliction have taken hold upon me.
17Des nachts wordt mijn gebeente doorboord, En nemen mijn knagende pijnen geen rust;
17In the night my bones are pierced, and fall from me, and my sinews take no rest.
18Door het grote geweld is mijn vlees ontredderd, Het knelt mij als de kraag van mijn kleed.
18By the great force of my disease is my garment disfigured; it bindeth me about as the collar of my coat.
19God heeft mij in de modder geworpen, Ik zie er uit als stof en as.
19He hath cast me into the mire, and I am become like dust and ashes.
20Ik roep tot U, maar Gij antwoordt niet; Ik sta overeind, maar Gij let niet op mij.
20I cry unto Thee, and Thou dost not answer me; I stand up, and Thou lookest at me.
21Gij zijt wreed tegen mij, Met uw krachtige hand bestookt Gij mij;
21Thou art turned to be cruel to me; with the might of Thy hand Thou hatest me.
22Gij heft mij op, jaagt mij voort op de wind, Een noodweer lost mij in water op.
22Thou liftest me up to the wind, Thou causest me to ride upon it; and Thou dissolvest my substance.
23Ja, ik weet, Gij leidt mij ten dode, Naar de verzamelplaats van al wat leeft.
23For I know that Thou wilt bring me to death, and to the house appointed for all living.
24Maar steekt een drenkeling de hand niet uit, Roept men in zijn ellende niet om hulp?
24Surely none shall put forth his hand to a ruinous heap, neither because of these things shall help come in one's calamity,
25Heb ik zelf niet geweend over den zwaar beproefde, Was ik over den arme niet zielsbedroefd?
25If I have not wept for him that was in trouble, and if my soul grieved not for the needy.
26Ja, ik hoopte op geluk, maar het onheil kwam; Ik verwachtte het licht, maar het duister viel in.
26Yet, when I looked for good, there came evil; and when I waited for light, there came darkness.
27Mijn binnenste kookt, en komt niet tot rust, Dagen van jammer treden mij tegen.
27Mine inwards boil, and rest not; days of affliction are come upon me.
28Zwart loop ik rond, maar niet van de zon; Sta ik op in de gemeente, ik roep om hulp!
28I go mourning without the sun; I stand up in the assembly, and cry for help.
29Ik ben een broer van de jakhalzen, Een makker der struisen;
29I am become a brother to jackals, and a companion to ostriches.
30Mijn huid is zwart, en laat van mij los, Mijn beenderen branden van koorts;
30My skin is black, and falleth from me, and my bones are burned with heat.
31Mijn citer is voor rouwklacht gestemd, Mijn fluit voor geween!.
31Therefore is my harp turned to mourning, and my pipe into the voice of them that weep.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.