Job 6
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1Job antwoordde, en sprak:
1Then Job answered and said:
2Ach, mocht mijn wrevel worden gewogen, Maar tegelijk met mijn leed op de weegschaal gelegd:
2Oh that my vexation were but weighed, and my calamity laid in the balances altogether!
3Want omdat het zwaarder is dan het zand aan de zee, Daarom gingen ook mijn woorden de perken te buiten.
3For now it would be heavier than the sand of the seas; therefore are my words broken.
4Ja, de pijlen van den Almachtige blijven in mij steken, Mijn geest zuigt er het gif van op; De verschrikkingen Gods Stellen zich tegen mij in slagorde op!
4For the arrows of the Almighty are within me, the poison whereof my spirit drinketh up; the terrors of God do set themselves in array against me.
5Balkt soms de woudezel bij het gras Of loeit het rund bij zijn kribbe?
5Doth the wild ass bray when he hath grass? or loweth the ox over his fodder?
6Kan het laffe zonder zout worden gegeten, Of is er smaak aan het wit van een ei?
6Can that which hath no savour be eaten without salt? or is there any taste in the juice of mallows?
7Neen, ik weiger, het aan te raken, Ze zijn voor mij een walgelijke spijs!
7My soul refuseth to touch them; they are as the sickness of my flesh.
8Ach, dat mijn bede werd verhoord, En dat God mijn wens mocht vervullen;
8Oh that I might have my request, and that God would grant me the thing that I long for!
9Dat het God behaagde, mij te verpletteren, Zijn hand zich bewoog, om mij weg te maaien.
9Even that it would please God to crush me; that He would let loose His hand, and cut me off!
10Dat zou een troost voor mij zijn, En ik danste ondanks mijn leed: “Hij spaart mij niet, Omdat ik den Heilige mijn wens niet verzweeg!”.
10Then should I yet have comfort; yea, I would exult in pain, though He spare not; for I have not denied the words of the Holy One.
11Want wat is mijn kracht, dat ik nu nog zou wachten, Wat mijn uitzicht, dat ik langer zou leven?
11What is my strength, that I should wait? and what is mine end, that I should be patient?
12Is mijn kracht soms als die van een steen, Is mijn vlees soms van brons?
12Is my strength the strength of stones? or is my flesh of brass?
13Ben ik niet geheel van redding verstoken, Is iedere hulp mij niet ontzegd?
13Is it that I have no help in me, and that sound wisdom is driven quite from me?
14Maar wie zijn vriend barmhartigheid weigert, Verzaakt de vrees voor den Almachtige!
14To him that is ready to faint kindness is due from his friend, even to him that forsaketh the fear of the Almighty.
15Toch zijn mijn broeders als een beek onbetrouwbaar, Als een stortbeek, die wegstroomt:
15My brethren have dealt deceitfully as a brook, as the channel of brooks that overflow,
16Die bedekt zijn met ijs, Of bedolven onder sneeuw;
16Which are black by reason of the ice, and wherein the snow hideth itself;
17Zodra de hitte komt, drogen zij uit, Zodra het warm wordt, zijn ze verdwenen.
17What time they wax warm, they vanish, when it is hot, they are consumed out of their place.
18Ze buigen af van de weg, die ze gaan, En verliezen zich in de woestijn;
18The paths of their way do wind, they go up into the waste, and are lost.
19De karavanen van Tema zien er naar uit, De convooien van Sjeba hebben er hun hoop op gevestigd:
19The caravans of Tema looked, the companies of Sheba waited for them —
20Maar ze worden in hun verwachting beschaamd, Staan bij hun aankomst te schande.
20They were ashamed because they had hoped; they came thither, and were confounded.
21Zo zijt gij voor mij nu geworden: Gij aanschouwt mijn ellende, en beangst deinst gij terug!
21For now ye are become His; ye see a terror, and are afraid.
22Heb ik gevraagd: Geeft mij iets ten geschenke, Of staat mij van uw vermogen iets af;
22Did I say: 'Give unto me'? or: 'Offer a present for me of your substance'?
23Of redt mij uit de hand van den vijand, Bevrijdt mij uit de greep der tyrannen?
23or: 'Deliver me from the adversary's hand'? or: 'Redeem me from the hand of the oppressors'?
24Neen, onderricht mij, en dan zal ik zwijgen; Laat mij inzien, waarin ik heb gedwaald!
24Teach me, and I will hold my peace; and cause me to understand wherein I have erred.
25Hoe zoet zijn woorden, die oprecht zijn gemeend, Maar hoe grievend de berisping van u!
25How forcible are words of uprightness! But what doth your arguing argue?
26Meent gij, mijn woorden te moeten berispen: Woorden van een wanhopige, die in de wind zijn gesproken?
26Do ye hold words to be an argument, but the speeches of one that is desperate to be wind?
27Wilt gij het lot over een onschuldige werpen, En de staf breken over uw vriend?
27Yea, ye would cast lots upon the fatherless, and dig a pit for your friend.
28Welnu dan, wilt mij aanhoren:Ik lieg u toch niet in het gezicht.
28Now therefore be pleased to look upon me; for surely I shall not lie to your face.
29Bezint u, en laat er geen onrecht geschieden; Bezint u, mijn onschuld zal blijken!
29Return, I pray you, let there be no injustice; yea, return again, my cause is righteous.
30Is er soms onrecht op mijn tong, Of kan mijn gehemelte de rampen niet proeven;
30Is there injustice on my tongue? Cannot my taste discern crafty devices?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.