Job 6
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1Job antwoordde, en sprak:
1But Job answered, and said:
2Ach, mocht mijn wrevel worden gewogen, Maar tegelijk met mijn leed op de weegschaal gelegd:
2O that my sins, whereby I have deserved wrath, and the calamity that I suffer, were weighed in a balance.
3Want omdat het zwaarder is dan het zand aan de zee, Daarom gingen ook mijn woorden de perken te buiten.
3As the sand of the sea this would appear heavier: therefore my words are full of sorrow:
4Ja, de pijlen van den Almachtige blijven in mij steken, Mijn geest zuigt er het gif van op; De verschrikkingen Gods Stellen zich tegen mij in slagorde op!
4For the arrows of the Lord are in me, the rage whereof drinketh up my spirit, and the terrors of the Lord war against me.
5Balkt soms de woudezel bij het gras Of loeit het rund bij zijn kribbe?
5Will the wild ass bray when he hath grass? or will the ox low when he standeth before a full manger?
6Kan het laffe zonder zout worden gegeten, Of is er smaak aan het wit van een ei?
6Or can an unsavoury thing be eaten, that is not seasoned with salt? or can a man taste that which when tasted bringeth death?
7Neen, ik weiger, het aan te raken, Ze zijn voor mij een walgelijke spijs!
7The things which before my soul would not touch, now, through anguish are my meats.
8Ach, dat mijn bede werd verhoord, En dat God mijn wens mocht vervullen;
8Who will grant that my request may come: and that God may give me what I look for?
9Dat het God behaagde, mij te verpletteren, Zijn hand zich bewoog, om mij weg te maaien.
9And that he that hath begun may destroy me, that he may let loose his hand, and cut me off?
10Dat zou een troost voor mij zijn, En ik danste ondanks mijn leed: “Hij spaart mij niet, Omdat ik den Heilige mijn wens niet verzweeg!”.
10And that this may be my comfort, that afflicting me with sorrow, he spare not, nor I contradict the words of the Holy One.
11Want wat is mijn kracht, dat ik nu nog zou wachten, Wat mijn uitzicht, dat ik langer zou leven?
11For what is my strength, that I can hold out? or what is my end that I should keep patience?
12Is mijn kracht soms als die van een steen, Is mijn vlees soms van brons?
12My strength is not the strength of stones, nor is my flesh of brass.
13Ben ik niet geheel van redding verstoken, Is iedere hulp mij niet ontzegd?
13Behold there is no help for me in myself, and my familiar friends also are departed from me.
14Maar wie zijn vriend barmhartigheid weigert, Verzaakt de vrees voor den Almachtige!
14He that taketh away mercy from his friend, forsaketh the fear of the Lord.
15Toch zijn mijn broeders als een beek onbetrouwbaar, Als een stortbeek, die wegstroomt:
15My brethren have passed by me, as the torrent that passeth swiftly in the valleys.
16Die bedekt zijn met ijs, Of bedolven onder sneeuw;
16They that fear the hoary frost, the snow shall fall upon them.
17Zodra de hitte komt, drogen zij uit, Zodra het warm wordt, zijn ze verdwenen.
17At the time when they shall be scattered they shall perish: and after it groweth hot they shall be melted out of their place.
18Ze buigen af van de weg, die ze gaan, En verliezen zich in de woestijn;
18The paths of their steps are entangled: they shall walk in vain, and shall perish.
19De karavanen van Tema zien er naar uit, De convooien van Sjeba hebben er hun hoop op gevestigd:
19Consider the paths of Thema, the ways of Saba, and wait a little while.
20Maar ze worden in hun verwachting beschaamd, Staan bij hun aankomst te schande.
20They are confounded, because I have hoped: they are come also even unto me, and are covered with shame.
21Zo zijt gij voor mij nu geworden: Gij aanschouwt mijn ellende, en beangst deinst gij terug!
21Now you are come: and now seeing my affliction you are afraid.
22Heb ik gevraagd: Geeft mij iets ten geschenke, Of staat mij van uw vermogen iets af;
22Did I say: Bring to me, and give me of your substance?
23Of redt mij uit de hand van den vijand, Bevrijdt mij uit de greep der tyrannen?
23Or deliver me from the hand of the enemy, and rescue me out of the hand of the mighty?
24Neen, onderricht mij, en dan zal ik zwijgen; Laat mij inzien, waarin ik heb gedwaald!
24Teach me, and I will hold my peace: and if I have been ignorant in any thing, instruct me.
25Hoe zoet zijn woorden, die oprecht zijn gemeend, Maar hoe grievend de berisping van u!
25Why have you detracted the words of truth, whereas there is none of you that can reprove me?
26Meent gij, mijn woorden te moeten berispen: Woorden van een wanhopige, die in de wind zijn gesproken?
26You dress up speeches only to rebuke, and you utter words to the wind.
27Wilt gij het lot over een onschuldige werpen, En de staf breken over uw vriend?
27You rush in upon the fatherless, and you endeavour to overthrow your friend.
28Welnu dan, wilt mij aanhoren:Ik lieg u toch niet in het gezicht.
28However finish what you have begun, give ear, and see whether I lie.
29Bezint u, en laat er geen onrecht geschieden; Bezint u, mijn onschuld zal blijken!
29Answer, I beseech you, without contention: and speaking that which is just, judge ye.
30Is er soms onrecht op mijn tong, Of kan mijn gehemelte de rampen niet proeven;
30And you shall not And iniquity in my tongue, neither shall folly sound in my mouth.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.