Job 10
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1Ik walg nu toch van het leven, En laat dus de vrije loop aan mijn klagen; Ik spreek in de bitterheid van mijn ziel,
1My soul is weary of my life, I will let go my speech against myself, I will speak in the bitterness of my soul.
2En zeg tot God: Behandel mij niet als een schuldige; Laat mij weten, waarom Gij tegen mij strijdt!
2I will say to God: Do not condemn me: tell me why thou judgest me so.
3Brengt het U voordeel, dat Gij verdrukt, Dat Gij het werk uwer handen verwerpt, Maar de plannen der bozen begunstigt?
3Doth it seem good to thee that thou shouldst calumniate me, and oppress me, the work of thy own hands, and help the counsel of the wicked?
4Hebt Gij ogen van vlees, Ziet Gij, zoals mensen dat doen;
4Hast thou eyes of flesh: or, shalt thou see as man seeth?
5Zijn uw dagen als die van een sterveling, Uw jaren als de levensduur van een mens:
5Are thy days as the days of man, and are thy years as the times of men:
6Dat Gij op zoek zijt naar mijn schuld, En naar mijn zonden blijft vorsen,
6That thou shouldst inquire after my iniquity, and search after my sin?
7Ofschoon Gij weet, dat ik niet schuldig ben, En niemand mij uit uw hand kan redden?
7And shouldst know that I have done no wicked thing, whereas there is no man that can deliver out of thy hand.
8Uw eigen handen hebben mij gevormd en gewrocht, En nu zoudt Gij me weer gaan vernielen?
8Thy hands have made me, and fashioned me wholly round about, and dost thou thus cast me down headlong on a sudden?
9Bedenk toch, dat Gij mij als leem hebt gekneed: En Gij voert mij terug naar het stof?
9Remember, I beseech thee, that thou hast made me as the clay, and thou wilt bring me into dust again.
10Hebt Gij me niet als melk laten vloeien, En als kaas laten stremmen;
10Hast thou not milked me as milk, and curdled me like cheese?
11Mij niet bekleed met huid en met vlees, Met beenderen en spieren samengeweven?
11Thou hast clothed me with skin and flesh: thou hast put me together with bones and sinews:
12In uw goedheid hebt Gij mij het leven geschonken Uw zorg heeft mijn adem bewaakt,
12Thou hast granted me life and mercy, and thy visitation hath preserved my spirit.
13Maar dit was uw heimelijke toeleg daarbij, Ik weet, dat Gij dit hadt besloten:
13Although thou conceal these things in thy heart, yet I know that thou rememberest all things.
14Als ik zondigde, mij in het oog te houden, En mij mijn misdaad niet te vergeven;
14If I have sinned and thou hast spared me for an hour: why dost thou not suffer me to be clean from my iniquity?
15Was ik schuldig: Wee mij! En was ik onschuldig, Toch zou ik mijn hoofd niet mogen verheffen, Zat van smaad en gedrenkt met ellende!
15And if I be wicked, woe unto me: and if just, I shall not lift up my head, being filled with affliction and misery.
16Hief ik het op, Gij zoudt jacht op mij maken, als een luipaard, Mij telkens uw wondere macht laten voelen,
16And for pride thou wilt take me as a lioness, and returning thou tormentest me wonderfully.
17Uw vijandschap jegens mij weer vernieuwen; Gij zoudt uw toorn op mij nog verdubbelen, Gij riept troepen en legers tegen mij op!
17Thou renewest thy witnesses against me, and multipliest thy wrath upon me, and pains war against me.
18Waarom hebt Gij mij dan uit de schoot laten komen, Gaf ik de geest niet, eer een oog mij aanschouwde?
18Why didst thou bring me forth out of the womb: O that I had been consumed that eye might not see me!
19Dan was ik nu, als had ik nimmer bestaan, En was van de schoot naar het graf gedragen.
19I should have been as if I had not been, carried from the womb to the grave.
20Ach, mijn levensdagen zijn maar gering, Laat mij met rust, dat ik een weinig vreugde beleef,
20Shall not the fewness of my days be ended shortly? suffer me, therefore, that I may lament my sorrow a little:
21Eer ik heenga, vanwaar ik niet terugkom, Naar het land van duisternis en schaduw des doods;
21Before I go, and return no more, to a land that is dark and covered with the mist of death:
22Naar het sombere land, waar wanorde heerst, De dag als een stikdonkere nacht!
22A land of misery and darkness, where the shadow of death, and no order, but everlasting horror dwelleth.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.