Job 10
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Synodal Translation (Синодальный перевод)
1Ik walg nu toch van het leven, En laat dus de vrije loop aan mijn klagen; Ik spreek in de bitterheid van mijn ziel,
1Опротивела душе моей жизнь моя; предамся печали моей; буду говорить в горести души моей.
2En zeg tot God: Behandel mij niet als een schuldige; Laat mij weten, waarom Gij tegen mij strijdt!
2Скажу Богу: не обвиняй меня; объяви мне, за что Ты со мною борешься?
3Brengt het U voordeel, dat Gij verdrukt, Dat Gij het werk uwer handen verwerpt, Maar de plannen der bozen begunstigt?
3Хорошо ли для Тебя, что Ты угнетаешь, что презираешь дело рук Твоих, а на совет нечестивых посылаешь свет?
4Hebt Gij ogen van vlees, Ziet Gij, zoals mensen dat doen;
4Разве у Тебя плотские очи, и Ты смотришь, как смотрит человек?
5Zijn uw dagen als die van een sterveling, Uw jaren als de levensduur van een mens:
5Разве дни Твои, как дни человека, или лета Твои, как дни мужа,
6Dat Gij op zoek zijt naar mijn schuld, En naar mijn zonden blijft vorsen,
6что Ты ищешь порока во мне и допытываешься греха во мне,
7Ofschoon Gij weet, dat ik niet schuldig ben, En niemand mij uit uw hand kan redden?
7хотя знаешь, что я не беззаконник, и что некому избавить меня от руки Твоей?
8Uw eigen handen hebben mij gevormd en gewrocht, En nu zoudt Gij me weer gaan vernielen?
8Твои руки трудились надо мною и образовали всего меня кругом,- и Ты губишь меня?
9Bedenk toch, dat Gij mij als leem hebt gekneed: En Gij voert mij terug naar het stof?
9Вспомни, что Ты, как глину, обделал меня, и в прах обращаешь меня?
10Hebt Gij me niet als melk laten vloeien, En als kaas laten stremmen;
10Не Ты ли вылил меня, как молоко, и, как творог, сгустил меня,
11Mij niet bekleed met huid en met vlees, Met beenderen en spieren samengeweven?
11кожею и плотью одел меня, костями и жилами скрепил меня,
12In uw goedheid hebt Gij mij het leven geschonken Uw zorg heeft mijn adem bewaakt,
12жизнь и милость даровал мне, и попечение Твое хранило дух мой?
13Maar dit was uw heimelijke toeleg daarbij, Ik weet, dat Gij dit hadt besloten:
13Но и то скрывал Ты в сердце Своем,- знаю, что это было у Тебя,
14Als ik zondigde, mij in het oog te houden, En mij mijn misdaad niet te vergeven;
14что если я согрешу, Ты заметишь и не оставишь греха моего без наказания.
15Was ik schuldig: Wee mij! En was ik onschuldig, Toch zou ik mijn hoofd niet mogen verheffen, Zat van smaad en gedrenkt met ellende!
15Если я виновен, горе мне! если и прав, то не осмелюсь поднять головы моей. Я пресыщен унижением; взгляни на бедствие мое:
16Hief ik het op, Gij zoudt jacht op mij maken, als een luipaard, Mij telkens uw wondere macht laten voelen,
16оно увеличивается. Ты гонишься за мною, как лев, и снова нападаешь на меня и чудным являешься во мне.
17Uw vijandschap jegens mij weer vernieuwen; Gij zoudt uw toorn op mij nog verdubbelen, Gij riept troepen en legers tegen mij op!
17Выводишь новых свидетелей Твоих против меня; усиливаешь гнев Твой на меня; и беды, одни за другими, ополчаются против меня.
18Waarom hebt Gij mij dan uit de schoot laten komen, Gaf ik de geest niet, eer een oog mij aanschouwde?
18И зачем Ты вывел меня из чрева? пусть бы я умер, когда еще ничей глаз не видел меня;
19Dan was ik nu, als had ik nimmer bestaan, En was van de schoot naar het graf gedragen.
19пусть бы я, как небывший, из чрева перенесен был во гроб!
20Ach, mijn levensdagen zijn maar gering, Laat mij met rust, dat ik een weinig vreugde beleef,
20Не малы ли дни мои? Оставь, отступи от меня, чтобы я немного ободрился,
21Eer ik heenga, vanwaar ik niet terugkom, Naar het land van duisternis en schaduw des doods;
21прежде нежели отойду,- и уже не возвращусь,- в страну тьмы и тени смертной,
22Naar het sombere land, waar wanorde heerst, De dag als een stikdonkere nacht!
22в страну мрака, каков есть мрак тени смертной, где нет устройства, где темно, как самая тьма.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.